Wczoraj wieczorem wróciłem ze stolicy jednego z europejskich krajów, gdzie prawie wszystko jest dozwolone i można co chwilę spotkać murzyna operującego dziwną odmianą angielskiego i znienacka rzucającego dwa słowa „Wanna coke?„. Dodam, że nie chodziło o wannę coca coli. Oczywiście nie zwracałem na to najmniejszej uwagi i oprócz służbowych spraw udało mi się znaleźć w centrum sklep z grami, ale nie ten, który mnie interesował. Miałem nadzieję, że znajdę coś ciekawego w sensownej cenie, ale okazało się, że po pierwsze nie było nic sensownego, po drugie ceny tego co mnie nie interesowało też były raczej wysokie np. osadnicy z katanu za 48€! To oznaczało, że niestety z wyjazdu żadnej gry nie przywiozę.

Okazało się jednak, że Sofcia pod moją nieobecność dostała od babci dwie nowe gry – niestety okazja z jakiej je dostała nie była zbyt szczęśliwa, ale o tym nie będę tu pisał. Gry są bardzo małe, ale okazały się być bardzo trafnym wyborem. Pierwsza z nich to zwykły malutki chińczyk od Granny. O tyle wspominam o nim, że nie graliśmy z Sofią jeszcze nigdy w to uważając, że jest za mała. Okazało się, że można było pewnie już dawno z nią grać, ponieważ gra na równi z nami i kilka razy dzisiaj już wygrała. Ta wersja jest o tyle fajna, że nie zajmuje prawie miejsca i ma skrócony tor, więc przebiega to szybciej niż w wersji standardowej.

Druga gra to Super Farmer też w małej werjsji Granny. W tym przypadku na pudełku mamy wiek od 7 lat, więc trochę się zdziwiliśmy, że babcia jej to kupiła. Po przeczytaniu zasad uznałem, że jednak można spróbować. Warto było bo załapała zasady i dzisiaj już 3 partyjki rozegraliśmy. Już podczas pierwszej okazało się jednak, że zasady musimy trochę zmodyfikować, ponieważ wilk i lis wprowadzały takie spustoszenie regularnie, że gra mogła się ciągnąć w nieskończoność. Uznaliśmy więc za pierwszym razem, że psy nie wracają do stada, ale w tym momencie trzecia osoba nie miała szansy skorzystać z niego, ponieważ są tylko 2. W kolejnej rozgrywce zmieniliśmy zasady tak, że psy wracają do stada, ale lis działa dopiero jak się pokaże za 2-gim razem a wilk za 3-cim razem. W ten sposób już mieliśmy większą satysfakcję z grania, nie denerwowaliśmy się, że nam wszystko wyjadają i że gramy zbyt długo w tak prostą grę.

Tak oto nie grając w nic cały tydzień, męcząc się na targach i walcząc z dealerami oraz omijając z daleka coffee shopy dotrwałem do dzisiejszego dnia – aklimatyzacji przy prostych, dziecięcych grach. Dodatkowo cieszę się, że Sofcia jest na dobrej drodze do tego, żeby stać się pełnoetatowym graczem w domu :) Mam tylko nadzieję, że w miarę dorastania będzie chciała ze „starym” zagrać czasem i nie wypomni mi tego kiedyś.

Podziel się/Zapisz

Od małego miałem jakieś dziwne ciągoty do pociągów (pewnie po dziadku kolejarzu), w dawnych czasach byłem nawet w posiadaniu kolejki enerdowskiej firmy Piko, kiedy wiec usłyszałem hasło ‘co chcesz na Święta?’ szybko dodałem do koszyka na Amazonie Railways of the World.

Gra jest wspólnym projektem Glenn’a Drovera (Age of Empires 3) i Martina Wallace’a (Steam) i jest podobno właśnie uproszczoną i lekko zmodyfikowaną wersją Steam’a. Railways of the World to nowe wydanie Railroad Tycoon gdyż wydawca stracił prawa do używania tej nazwy jakiś czas temu, podobno lekko zmieniono planszę (układ miast) oraz dodano osobną planszę punktacji, reszta pozostała bez zmian. Kupując RotW kupujemy niejako system bazowy do którego możemy później dokupywać dodatki czyli plansze i ewentualnie karty operacji. W moim pudełku (2nd printing) mamy 2 gry: Eastern US (2-6 graczy, podstawowy wariant) oraz Mexico przeznaczoną dla początkujących 2-4 graczy.

Pierwsze wrażenie po rozpakowaniu paczki jest piorunujące – jakie to pudło jest ciężkie!!! Co w środku?

- 3 plansze: 1. Eastern US, 2. Mexico, 3. plansza punktacji

- żetony torów,

- karty lokomotyw,

- karty operacji kolejowych dla mapy US oraz osobne dla mapy Meksyku,

- karty baronów kolejowych, znowu odpowiednio dla mapy US i Meksyku,

- 150 plastikowych figurek lokomotyw w 6 kolorach,

- 125 drewnianych kostek towarów w 5 kolorach, zapakowanych w stylowy woreczek,

- karty obligacji,

- banknoty w 3 nominałach,

- 3 instrukcje: ogólna oraz osobne dla US i Meksyku.

Plansze

Na początku gry rozkładamy losowo określoną ilość kostek surowców na każdym z miast na mapie, gracze dostają kartę lokomotywy poziomu 1 oraz co ważne ani grosza na start. Losujemy jeszcze po 2 karty baronów i wybieramy jedną z nich odrzucając drugą bez pokazywania – na tych kartach wypisane są specjalne wymagania które musimy wypełnić aby na koniec gry dostać dodatkowe punkty np. najwięcej położonych torów, najwięcej kasy na koniec gry, najmniej obligacji itp. Wyciągamy ze stosu kart operacji 3 karty startowe i układamy odkryte na stole, następnie dociągamy ze stosu tychże kart  2 x liczba graczy i układamy odkryte obok kart startowych – z tych kart będziemy mogli korzystać w trakcie gry. Kolejność graczy w kolejce ustala się poprzez licytacje ale drugim graczem jest ten po lewej od zwycięzcy licytacji. Każda kolejka składa się z 3 rund, w których każdy z graczy może wykonać jedną akcję:

1. Wybudować do 4 kafli torów

2. Zurbanizować ‘szare’ miasto (czyli po prostu nadać mu jeden z kolorów oprócz czerwonego) za 10 tys. USD

3. Ulepszyć lokomotywę (miedzy 5, a 20 tys USD)

4. Dostarczyć jedna kostkę surowców do odpowiedniego miasta

5. Dobrać kartę operacji z dostępnych na stole odkrytych kart

Żetony torów

Pieniądze na pierwsze budowy zdobywamy emitując obligację warte 5000 USD za sztukę. W razie potrzeby po prostu bierzemy karty obligacji i odpowiednią ilość gotówki, na koniec każdej kolejki niestety trzeba będzie te obligacje spłacać i to spłacać przez całą grę. Budowa torów kosztuje od 2000 USD za żeton na otwartym terenie, 3000 USD gdy przekraczamy rzeki oraz inne zbiorniki wodne, do 4000 USD za góry i przełęcze. Po wybudowaniu połączenia kładziemy na nim naszą lokomotywę aby oznaczyć właściciela linii.

Karty obligacji oraz karty lokomotyw

Punkty zdobywamy za transport naszymi połączeniami kostek towarów do miast o takim samym kolorze jak przesyłana kostka, za każde nasze połączenie dostajemy wtedy 1 pkt – w zależności od poziomu lokomotywy możemy transportować dobra coraz dalej (max. 8 połączeń) i tym samym zdobywać coraz więcej punktów. W razie potrzeby możemy również transportować kostki przy użyciu połączeń innych graczy i wtedy to oni dostają punkty za to konkretne połączenie. W momencie gdy w mieście nie ma już kostek stawiamy na nim stylowy znacznik – gra kończy się gdy na planszy pojawi się odpowiednia ilość tych znaczników (różna w zależności od liczby graczy).

Znaczniki pustych miast

Jako jedną z akcji w swojej kolejce możemy wybrać dowolną kartę z odkrytych na stole kart operacji – niektóre dają natychmistową akcje typu darmowa urbanizacja miasta lub 2 dodatkowe akcje, inne można zachować na ręce i użyć w odpowiedniej chwili np. darmowa budowa torów na terenie otwartym, znowu inne to karty które automatycznie dostaje się za wykonanie jako pierwszy gracz określonych zadań np. pierwsza dostawa do konkretnego miasta czy połączenie dwóch odległych miast (Kansas City-New York) – za takie karty dostaje się dodatkowe punkty.

Karty operacji oraz karty baronów

Na końcu każdej tury gracze otrzymują dywidendę w zależności od aktualnej pozycji na torze punktów pomniejszoną o ilość obligacji (nie wartość) – za każdą obligacje musimy zapłacić 1000 USD. Na koniec gry od naszej ilości puntów musimy również odjąć ilość obligacji jaką posiadamy – ma to czasami kolosalne znaczenia dla wyniku.

Plansza punktacji oraz dochodów

Wrażenia z rozgrywki? Naprawdę świetna, nie za ciężka gra, w którą można zagrać bez zbytniego angażowania mózgownicy – oczywiście trochę taktycznej ‘rozkminki’ oraz dopasowywania strategii do sytuacji na planszy jest niezbędne ale gra nie jest aż tak bardzo wymagająca jakby się mogło wydawać. Grałem w wariancie 4 oraz 5 osobowym na mapie US i było bardzo przyjemnie (szczególnie pierwsze gry), na Meksyku grałem we 2 osoby z żoną i było równie dobrze, a na 3 osoby jeszcze lepiej (może dlatego, że wygrałem obie) – Meksyk jest mniejszy i przez to szybszy i bardziej brutalny, praktycznie każdy ruch kogoś blokuje, ma też fajne karty (darmowy upgrade lokomotyw!!!). Wydaje mi się że gra sporo wybacza i nawet mimo słabego początku można się odbić i dogonić lidera. Szkoda, że w momencie gdy gra zaczyna się rozkręcać to w zasadzie trzeba już kończyć – typowa rozgrywka trwa ok. 2.5 godziny. Po pierwszych 2 grach byłem zachwycony, teraz entuzjazm trochę opadł ale dalej daje mocne 8/10.  Wykonanie elementów bez zarzutu: porządne karty, świetne żetony, trochę słabsze banknoty, fajne lokomotywki oraz rewelacyjna gigantyczna plansza Eastern US!!! Jak pierwszy raz wyciągnąłem ją z pudła to usłyszałem jedno wielkie WOW!!! a zaraz potem ‘czy to się zmieści na stole?’ – nie, nie zmieści się bo jeszcze trzeba miejsca na planszę punktów oraz na karty, kasę, żetony…

Plansza gigant (dla porównania dziecko lat 2 i pół ;))) )

Na koniec zdjęcie z rozgrywki 5 osobowej, wygrał żółty, czerwony drugi (ja) – żółty mimo nieobecności na północnym-wschodzie pokonał mnie o ponad 10 pkt i mając na ręce zaledwie 3 obligacje.

Podziel się/Zapisz

Wczorajsza sesja z ekipą emigrantów została zakończona pokazem ‘nowości’ dla moich współgraczy czyli Carcassonne (nie śmiać się, nigdy o tej grze nie słyszeli ale meeple każdy gdzieś widział) – grę kupiłem jakieś 7-8 lat temu i swego czasu grałem trochę czy to z żoną czy też z siostrzenicą. Musiałem sobie trochę przypomnieć zasady i nawet znalazłem oryginalną angielską instrukcję, wszystko ładnie-pięknie: 2 sesje o 1 w nocy, 5 graczy i…te cholerne łąki…jak to się oblicza? Patrze na tę instrukcje, czytam, myślę…ekipa oczywiście przyzwyczajona do ‘rzaba wytłumaczy’ ale mimo wszystko coś mi tu nie grało. Wygrałem pierwszą grę, w następnej byłem drugi – gra się spodobała jako lekki i szybki przerywnik od cięższych tytułów. Wracam do domu, a te łąki chodzą mi po głowie cały czas wiec rzucam okiem na forum gier planszowych (tak ‘just in case’), a tam jakieś ‘druga edycja’, ‘trzecia edycja’, ‘niemieckie zasady’, ‘amerykańskie zasady’, ‘rebelowskie zasady’…ludzie, co jest? Nie grałem w grę 8 lat, a tu się okazało że z powodu wydawania dodatków wydawca zmienił zasady gry!!! Gdyby nie to, że jestem maniakiem instrukcji i dokładnych zasad gry nigdy bym nie wpadł na to że gramy źle w planszówkę – na konsoli zaciągam automatycznie updejta do gry i jest git, w planszówkach muszę być na bieżąco z BGG i tematycznymi forami, muszę sprawdzać i pytać, a potem gęsto i często tłumaczyć się współgraczom dlaczego właśnie tak, a nie inaczej mamy grać . Nie mam pojęcia jak wygląda proces tworzenia i wydawania gry planszowej ale wiem, że często po 2-3 rozgrywkach mamy wiele wątpliwości co do zasad i trzeba szukać wyjaśnień np. na BGG gdzie nawet sami autorzy gry odpowiadają na pytania graczy…nikt tego wcześniej nie testował? Nikt nie grał z przypadkowymi graczami? Wszystko było jasne od początku? To dlaczego w sekcji ‘Rules’ jest 10 stron pytań? Może to gracze są idiotami i nie ogarniają wizji designerów…? Jak myślicie?

Podziel się/Zapisz

Witam wszystkich planszoholików w przeddzień drugiej rocznicy odpalenia bloga. Niestety jutro prawie cały dzień będę w podróży, więc nie dam rady zrobić wpisu w 100% urodzinowego, ale może ktoś mnie wyręczy :)

Rozpoczęło się to od mojego wpisu typu zwariowana nastolatka w dniu 29 stycznia 2010 roku (http://planszoholik.pl/2010/01/29/powita/). Przez dwa lata pokazało się tu trochę wpisów – mam nadzieję, że ciekawych. Pisanie moich potów i komentarzy oraz czytanie Waszych sprawia mi niezmiennie wielką radość, dlatego też mam zamiar w dalszym ciągu uczestniczyć w uzależnianiu i deprawowaniu ludzi początkujących i już zdegenerowanych planszoholików.

Miałem kilka, mam nadzieję fajnych rzeczy na urodziny zrobić, ale trochę się pokomplikowało i nie dałem rady. Nic straconego i może uda się to wykonać w trochę późniejszym czasie. Na pewno w planie był jakiś konkurs i będzie, ale jak wrócę czyli po przyszłym weekendzie. Stanley pomaga mi w przygotowaniu pytań :) Stanley – pomagasz?

Dzisiaj czeka mnie jeszcze trochę przygotowania do wyjazdu, więc pozostaje mi życzyć wszystkim dużo czasu na granie, dużo gier i dużo towarzyszy do grania w nadchodzącym roku planszoholikowym :)

Podziel się/Zapisz

Stało się to co nieuniknione! Wreszcie po roku posiadania gry nareszcie udało się zagrać w ten długo wyczekiwany przeze mnie tytuł. Do tej pory testowałem grę sam ze sobą grając solo za dwie osoby a wreszcie wczoraj zagrałem z kimś innym niż ja i to dodatkowo z dwiema osobami innymi niż ja- Anią i Grzesiem. Graliśmy więc w 3 osoby. Wprawdzie na ten wieczór graniowy miałem w zapasie jeszcze inne propozycje ale jakoś tak się stało, że najmocniej naciskałem na ten właśnie tytuł a i moi współgracze zainteresowani tematem Vinhosa szybko ulegli moim naciskom.

Chcę napisać parę słów o tej grze, od razu zaznaczając, że nie jest to łatwa pozycja zarówno w wymiarze złożoności zasad jak i samego prowadzenia naszego interesu. Na BGG Vinhos gracze określili stopień skomplikowania na 4.1, dla porównania Brass ma 3.8, Le Havre 3.8 Cywilizacja Poprzez Wieki 4.1. Jest to jedna z tych gier gdzie po pierwszym tłumaczeniu zasad gracze mają kompletny mętlik w głowie, nie pamiętają o czym była mowa na początku i wykonanie pierwszych kroków jest jakąś totalną abstrakcją. Wada? Dla niektórych pewnie tak ale ja osobiście uważam, że warto do tego tytułu podejść, bo liczne zalety, które mam nadzieję zaraz wymienię powodują, że gra może dawać bardzo dużo satysfakcji. Mniej więcej w połowie gry jest już nieco lepiej, choć uważam że naprawdę lepiej może być dopiero po dwóch, trzech partiach… Wiem, że dla niektórych to za długo, ktoś kto szuka przyjemności i chęci świadomego kombinowania już podczas pierwszej rozgrywki powinien omijać Vinhos szerokim łukiem. Po  prostu się nie da… Zdaję sobie sprawę, że ten fakt nieco skazuje ten tytuł na banicję, raczej nie mam się co łudzić, że znajdę wśród znajomych takich samych zapaleńców, którzy tak jak ja zakochają się w tej grze mimo początkowego paraliżu w głowie. Ale może się mylę, mars jest moją cichą nadzieją… Tak więc już na wstępie mówię, że jest to pozycja dla cierpliwych geeków. Zasady tłumaczyłem jakieś 40 min, niestety nie obyło się bez pominięcia niektórych kwestii (co zaowocowało atakami w moją stronę podczas rozgrywki, że „tego nie mówiłeś”) ale wierzcie mi nie jest to łatwe, zresztą nawet jak bym powiedział wszystko, to współgracze i tak by nie zapamiętali…

żetony wina (źródło BGG):

O wykonaniu parę słów

Duża plansza, która po rozłożeniu uderza nas mnóstwem tabelek, liczb, kolorów, kształtów ale jednocześnie bardzo porządnie i jasno zilustrowana. Grafik Mariano Iannelli wykonał kawał dobrej roboty, tak na prawdę 90% zasad jest wypisanych na planszy za pomocą różnych ikonek, strzałeczek i symboli. Do tego plansze graczy, mnóstwo  żetonów, drewniane elementy. Nie ma się do czego przyczepić- wszystko dobrej jakości i ładne :)

plansza (źródło BGG):

Temat i wstęp do mechaniki

Autorem gry jest Portugalczyk Vital Lacerda, który proponuje nam wycieczkę w swoje rejony. Przenosimy się do Portugalii, czasy jak najbardziej współczesne i zarządzamy produkcją, sprzedażą, eksportem i prezentacją na targach wina z różnych regionów Portugalii. Do dyspozycji mamy planszę gracza z czterema posiadłościami. W każdej jednej posiadłości możemy uprawiać wino z jednego regionu Portugalii decydując się czy uprawiamy tam wino czerwone czy białe. W każdej posiadłości mamy dwie istotne rzeczy- miejsce na winnice i winiarnie oraz magazyn. Gra rozgrywa się w przeciągu 6 lat, pod koniec każdego roku odbywa się produkcja wina i w każdej posiadłości, w której mamy przynajmniej jedną winnicę pojawi nam się wino pakowane do naszego magazynu. Im więcej winnic (maksymalnie dwie)  i/lub im więcej winiarni (maksymalnie dwie)  mamy w posiadłości tym wino lepszej jakości podczas tej fazy produkcji wytworzymy. Tak więc co roku wina w magazynie będzie nam przybywać. Musimy jednak pamiętać o jednej rzeczy, podczas każdej fazy produkcji wcześniejsze wina się starzeją i aby to odzwierciedlić przesuwamy je o jedno pole w prawo w naszym magazynie. I tu pojawia się problem- miejsc w magazynie mamy tylko dwa, jeśli więc zbyt długo wino będzie zalegać to skiśnie i trzeba je będzie odrzucić. Nie ma jednak tego złego, zalegające wina możemy sprzedać do jednego z trzech lokali gastronomicznych dostając za to pieniądze (w każdym z lokali wymagana jest inna wartość wina), sprzedać na eksport- zdobywając po prostu punkty zwycięstwa lub zaprezentować na targach winnych, które odbywają się 3 razy w ciągu gry po 3, 5 i 6 roku. Można też dokupić piwniczkę do posiadłości, która nie dość że zwiększa nam pojemność magazynu o 2 pola to jeszcze starzejące się z roku na rok wino zyskuje na wartości! Żeby tego było mało podczas fazy produkcji wina wpływ na wartość produkcyjną ma pogoda sygnalizowana przez zmieniające się na początku każdego roku kafelki prognoz pogodowych. Widać więc czy zbiory będą udane, czy raczej musimy zainwestować w narzędzia podnoszące wartość produkcyjną wina a więc w dodatkowe winnice, winiarnie bądź enologów, którzy poratują nas gdy pogoda spłata nam figla.

Mechanika

Teraz nieco mechaniki. W ciągu gry standardowo możemy wykonać 12 akcji na gracza, po dwie w każdym roku. Mało… Istnieje sposób, żeby tę liczbę zwiększyć ale o tym za chwile. Do dyspozycji mamy 9 akcji:

1) zakup winnic- kupujemy ile chcemy winnic (tzn. maksymalnie tyle na ile nas stać) i umieszczamy w naszych posiadłościach. Każdy region przynosi nam w trakcie gry inny profit- zakup winnicy z regionu Dao na przykład pozwala nam od razu do zakupionej winnicy dobrać piwniczkę- fajnie. Winnica z regionu Lisboa dodaje nam od razu winiarnię- też fajnie! Wina z winnic w Minho nie można magazynować w piwniczkach- będą się więc szybko psuły ale za to są najtańsze- równie fajne… itd. Kupujemy więc winnice, opłacamy ich koszt, pakujemy swój znacznik własności w odpowiednim regionie, dokładamy kostkę renomy (kostki renomy to fajny mechanizm ale nie będę się tu zagłębiał w jego funkcję).

2) zakup piwniczki- za odpowiednią kwotę po prostu kupujemy jedną piwnicę i umieszczamy gdzie chcemy na naszej planszy.

3) zakup winiarni- akcja pozwala nam kupić jedną bądź dwie winiarnie do naszych posiadłości.

4) zatrudnienie jednego bądź dwóch enologów- przypominam enolodzy pracują w winiarniach i pomagają nam podnieść wartość produkcji win.

5) sprzedaż wina do lokali- w ramach tej akcji sprzedajemy ile chcemy naszego wina do lokali (pod warunkiem, że nadal jest na nie popyt w tych lokalach) i dostajemy za sprzedaż pieniądze przelewem bankowym.

6) wysyłka na eksport- ile chcemy wina eksportujemy (pod warunkiem, że nadal jest popyt) i dostajemy punkty zwycięstwa,

7) zatrudnienie maksymalnie dwóch koneserów- Koneserzy specjalizują się w czterech dziedzinach ubogacając nasze wina- smak, węch, barwę i zawartość alkoholu. Wybór odpowiednich koneserów jest gwarantem sukcesu podczas targów gdzie uwagę zwracać się będzie właśnie szczególnie na niektóre z tych cech- raz bardziej premiowany będzie zapach wina a raz jego barwa, raz smak a raz zawartość alkoholu.

8) operacje bankowe- Ciekawy mechanizm. Każdy gracz ma założone konto w banku a jednocześnie dysponuje gotówką. Wszelkie należności za winnice, piwniczki, winiarnie, zatrudnianie enologów czy koneserów musimy uiszczać w gotówce! Jeżeli więc nam jej brakuje musimy pójść najpierw do banku i pieniądze wypłacić „tracąc” na to akcję. Tak więc w banku wypłacamy pieniądze (lub wpłacamy), możemy też inwestować. Wykładając odpowiednią kwotę z naszego konta przesuwamy się na torze inwestycji i co roku z tego tytułu będziemy otrzymywać odsetki. Możemy też dezinwestować w ciągu gry, wówczas szybko pozyskamy gotówkę ale podczas fazy bankowej będziemy musieli do tego interesu nieco dołożyć.

9) pole pasowania i informacji prasowej- Pierwszy człon jest zrozumiały, jeżeli nie chcemy bądź nie możemy wykonać żadnej akcji po prostu pasujemy i możemy wpłynąć na kolejność ruchu graczy podczas kolejnej akcji. Informacja prasowa natomiast polega na wybraniu i oddaniu jednego z naszych win, które będziemy chcieli zaprezentować na najbliższych targach, które przypominam odbywają się po 3, 5 i 6 roku. Oddajemy nasze wino, oznaczamy to odpowiednio na polu targów, pozyskujemy pierwsze punkty targowe, deklarujemy z pomocy których koneserów będziemy korzystać w czasie targów i tyle. To znaczy prawie tyle… Ponieważ wokół targów kręci się trójka menadżerów, którzy mogą (bądź nie) być zainteresowani winem, które będziemy prezentować. Jeżeli spełnimy ich wymagania (w każdym roku te wymagania są inne dla każdego z menadżerów ale znane są one na początku roku więc spokojnie można im sprostać) nawiązujemy współpracę z maksymalnie dwoma z nich i od tej chwili zyskujemy ich względy. Co to oznacza w mechanice gry? ano to, że przy okazji każdej naszej akcji możemy oddać im jedno wino (dowolnie jakie, może być nawet sikacz) i w zamian za to wykonać odpowiednią bonusową akcję. I to jest właśnie sposób żeby zwiększyć liczbę początkowych 12 akcji do dwudziestu maksymalnie.

Tyle o możliwych akcjach. Pozostały nam jeszcze targi. Sprawa jest prosta, trzy razy w ciągu gry musimy zaprezentować jedno wino na targach (jeżeli ktoś nie ma choćby jednego wina to oczywiście nic nie prezentuje). Korzystamy z pomocy posiadanych przez nas koneserów, których liczba zależy od wartości prezentowanego wina i otrzymujemy punkty targowe, które następnie przekładają się na punkty zwycięstwa.

podczas gry, beczki gracza na polach menadżerów oraz kafelek pogody (źródło BGG):

I to tyle… Oczywiście jest jeszcze nieco drobiazgów- kostki renomy regionu, pensje dla pracujących u nas enologów, podatki, itd. ale nie ma sensu żebym się w to teraz wgłębiał. Taki oto zarys. A teraz kilka słów o moich wrażeniach.

Podsumowanie

Gra mi się bardzo podoba, możliwości rozwoju i kierowania firmą jest mnóstwo, nasze wybory musimy bezwzględnie dostosowywać do poczynań graczy i szukać luk gdzie najbardziej opłaca się wysłać nasze wino. Miejsc, które przynoszą nam punkty na końcu gry jest bardzo dużo i cały czas zastanawiam się czy nie za dużo. Mimo iż parę razy zagrałem solo i wczoraj raz w trzy osoby, to nadal nie ogarniam wszystkich możliwości. Ale ogólnie cały silnik gry hula aż miło. Wszystko gdzieś się ze sobą zazębia, coś zawsze wynika z czegoś. Co do interakcji to polega ona głównie na podbieraniu sobie winnic, blokowaniu pól sprzedaży, eksportu, wyścigu podczas targów. Zresztą rywalizację czuć na każdym etapie- znaczniki punktów zwycięstwa przesuwają się niemal razem, wybicie się choćby o 3 pola naprzód daje poczucie prowadzenia ale rywale depczą nam po piętach i niczego nie można być pewnym. I tu muszę zauważyć, że gra wydaje mi się być świetnie wyważona. Na koniec wczorajszej rozgrywki mieliśmy 55, 54 i 52 punkty (gratulacje Grzesiu…) a więc ciasno, to tylko potwierdza, że cały czas niczego nie można być pewnym. Dodatkowo, testowany przeze mnie układ dla dwóch graczy też działa bez zastrzeżeń. W cztery osoby nie grałem choć myślę, że może być ciekawie. Czas gry- wczorajsza partia 2,40h choć spokojnie można to zbić do dwóch godzin. W dwie osoby- góra 1,5h.

Ja grę polecam ale jednocześnie ostrzegam- to wymagający tytuł i wiem, że znajdzie się wielu którzy powiedzą, że gra jest przekombinowana i że za dużo tego wszystkiego. Dla mnie nie jest za dużo, dodatkowo bardzo odpowiada mi temat zarządzania winami. Mam tylko nadzieję, że moja teza z banicją Vinhos się nie sprawdzi i jeszcze nie raz zagości na stole.

Trzymajcie się planszoholicy!

Plansza po wczorajszej rozgrywce, za jakość zdjęcia znowu przepraszam (źródło własne):

Vinhos

autor: Vital Lacerda

grafik: Mariano Iannelli

liczba graczy: 2-4

czas gry: 90-180 min

wiek: +12 (chyba że przy lampce wina to wtedy +18)

Podziel się/Zapisz

Święta, święta i po świętach no i nawet po nowym roku. A jak po świętach, to i po prezentach. W moim przypadku pod choinką wyrosło śliczne pudło z grą „Summoner Wars: Master Set”, o której postanowiłem wam słów kila dzisiaj napisać.

 

Podziel się/Zapisz

Kolega mars pozwolił od czasu do czasu napisać parę słów na bloga z perspektywy emigranta zarobkowego – mieszkam w Irlandii już prawie 8 lat i dorobiłem się 3 dzieciaków oraz paru pudełek z grami (oraz paru gier bez pudełek ale o tym będzie dalej). Irlandia oraz rynek irlandzki (nie tylko planszówkowy) jest bardzo, ale to bardzo powiązany z sąsiednią Wielka Brytanią – większość tutejszych sklepów to sieci angielskie, większość tutejszych sklepów z planszówkami to….no właśnie, brak takowych. Życie gracza w IE to koszmar, nie można ot tak wyskoczyć sobie do sklepu z grami i spontanicznie zakupić pudła (o ile nie mieszka się w Dublinie, bo w stolicy maja jeden sklep). Trzeba sobie jakoś radzić z nałogiem wiec jednym z wyjść są oczywiście sklepy online – szukamy sklepów online w Irlandii i co? Zero, nic…totalna pustynia. Pozostaje sąsiednia wyspa i tu już można przebierać, czar niestety pryska w momencie realizacji zamówienia – koszty wysyłki dodane do przeważnie i tak sporego kosztu gry skutecznie odstraszają (szczególnie moją żonę, hehe). Alternatywą pozostaje nieoceniony Amazon.co.uk z ich bezpłatną wysyłką do Irlandii (do PL zresztą też) przy zakupie powyżej 25 funtów, jedyny problem to, że asortyment jest czasami ograniczony oraz opcja Super Saver (czyli darmowa wysyłka) nie zawsze jest dostępna. Ceny nie powalają ale bardzo źle też nie jest np. Railways of the World – 49.99 funta. Sprawdzamy eBay.ie i również posucha jeśli chodzi sprzedawców w Irlandii – ciężko nawet wyhaczyć używki!!! Następną opcją są oczywiście zakupy w Polsce, tutaj niestety trzeba wymyślić jak te pudła przywieźć, Poczta Polska kasuje za paczkę z grą ok. 60 PLN + niepewność, co się z tą paczką po drodze stanie. Jeszcze inną opcją jest transport lotniczy przez znajomych lub osobiście – tutaj dochodzimy do części mojej kolekcji bez pudełek gdyż jak wiecie latający PKS (Ryanair) nie pozwala na dużo w temacie bagaże, a kiełbasę z Polski też trzeba jakoś upchnąć ;). Kończąc narzekania muszę napisać, że mimo tych trudności z dostaniem gier moja kolekcja powoli (bardzo powoli) się rozrasta, udało mi się zarazić tutaj parę osób graniem, co zaowocowało cotygodniowymi sesjami, ceny gier w stosunku do zarobków są bardzo atrakcyjne wiec w sumie nie ma tak źle ;)

W następnych postach (o ile kierownictwo pozwoli) postaram się opisać, w co gramy, jak gramy i ile gramy w Limerick w Irlandii.

Podziel się/Zapisz

Styczniowa dobra passa do grania trwa. Zwłaszcza wczorajszy, sobotni dzień pozostanie w mojej pamięci na długo. Korzystając z różnych sprzyjających zbiegów okoliczności udało się z Grzesiem rozpocząć granie już o godzinie 14.00! Tradycyjnie przytargałem ze sobą trzy reklamówki gier i tradycyjnie nawet 1/4 z tego co przywiozłem nie udało się zrealizować… ale to akurat było do przewidzenia, zwłaszcza, że zdecydowaliśmy się rozdziewiczyć w kwestii Zimnej Wojny. Zagraliśmy 2 razy, z czego pierwsza partia zakończyła się po 2,5h rozgrywki zwycięstwem ZSRR (czyli moim) docierając do 20 pkt zwycięstwa. W zasadzie ta pierwsza partia była mocno rozpoznawcza dla nas ale udało nam się poza jakimiś drobiazgami zagrać zgodnie z zasadami. Od razu zasiedliśmy do drugiej partii zamieniając się stronami. Tym razem dotrwaliśmy do końca i niestety poniosłem klęskę. Mówię niestety bo długi czas nic na to nie wskazywało. Pod koniec 10 tury miałem na swojej stronie 14 pkt, dominowałem w Afryce, Azji i Ameryce i zacierając ręce czekałem na końcowe podliczanie. Wszystko byłoby pięknie gdyby nie jeden fakt… Grzesiu od pewnego momentu całkowicie zrezygnował z walki o wpływy gdziekolwiek na świecie poza Europą… I pchał w te Europę ile się dało. I tu najprawdopodobniej popełniłem błąd, który kosztował mnie to co mnie kosztował. Wiedząc, że karta punktująca Europę nie wejdzie już do gry (zgrabnie ją usunąłem) mogłem odpuścić całkowicie Europę i skupić się na szybkim uciułaniu jeszcze tych 6 pkt, które zapewniłyby mi zwycięstwo. Ja natomiast gorączkowo walczyłem, żeby przynajmniej jedno państwo strategiczne w Europie pozostało na koniec moje i… także ładowałem punkty wpływu w Europę… No i stało się. Na koniec 10 tury Grzesiu ostatecznie zdominował Europę i niestety końcowe punktowanie nie odbyło się i Grzesiu wygrał przez nokaut… Ajajaj, po 4 h, panując w zasadzie w większości regionów poległem. Ból towarzyszy mi do teraz… Oczywiście teraz zagrałbym zupełnie inaczej ale przy drugiej partii raczej nie ma się co dziwić. No i cóż- piękna gra, świetna gra, wkręcająca gra, bardzo dobra gra. Upierdliwe jest niestety pilnowanie tych wszystkich drobiazgów- co już można zagrać a co nie, że w tej turze obowiązuje taki modyfikator a nie inny, itp. itd. Trochę mnie to wkurzało ale jestem świadomy, że przy lepszym poznaniu kart i obyciu z grą na pewno nie stanowi to problemu. Najważniejsze jest to poczucie, że ma się w swoich rękach kontrolę nad losami świata, że ma się misję, że zgrabnymi zagraniami plewi się ten podły komunizm/kapitalizm wprowadzając nowy ład!

Europa pod okupacją ZSRR, sorry za jakość zdjęcia:

Po 6,5 godzinach gry czachy nam lekko dymiły i dla rozluźnienia zagraliśmy jeszcze partię Stone Age z szanowną małżonką Grzesia a na dobicie już totalne partyjkę Famiglii. Królem dzikusów okazałem się ja, Don Corleone natomiast został Grzesiu :)

Proszę państwa, końcowy rachunek jest taki- 11 godzin nad planszą! To mój rekord i pewnie długo go nie pobije. Dzięki Grzesiu za granie i gratulacje!!!

Podziel się/Zapisz

Zwykłego memo raczej bym tu nie opisywał, chociaż tego typu gry są jednymi z pierwszych, z jakimi dzieci mają kontakt. Okazuje się jednak, że są też wersje memo dla wszystkich – chciałem napisać dorosłych, ale zaraz skojarzenie mogło by być z innego typu obrazkami ;) Ostatnio wszedłem w posiadanie egzemplarza Memo, na którym możemy znaleźć charakterystyczne elementy architektury Wrocławia.

W opakowaniu znajduje się 48 kart i opis miejsc pokazanych na nich.

Gra powstała jako projekt MemoCity pewnej wrocławskiej firmy i widać, że w drodze chyba są kolejne miasta.

Na razie można poznać Wrocław na 48 kartach, które co ważne nie są 24 zwykłymi parami. Obrazki pokazują pary na zasadzie różnych perspektyw, nocy/dnia, dawnych i dzisiejszych czasów czy też podobnych elementów. Przy pomocy gry można łatwo pokazać komuś spoza Wrocławia co warto zwiedzić – taka mała piguła, ponieważ tak na prawdę jest znacznie więcej ciekawych miejsc godnych polecenia dla turystów.

Na kartach znajdziemy tylko dwa krasnale, ale znalezienie pozostałych zostawiamy obcomiastowcom.

Podziel się/Zapisz

W dniu dzisiejszym oficjalnie przekroczyliśmy magiczną barierę 100 rozgrywek w Pędzące Żółwie autorstwa Reinera Knizii.

Gra trafiła do kolekcji córki 6 Grudnia 2011 za sprawą Mikołaja, który również jest planszoholikiem. Święty nie wiedział, że będzie to hit nad hitami i trafi do stałego repertuaru rozgrywek rodziców z dzieckiem. W większości przypadków było to granie w konfiguracji tata/córka (50%), mama/tata/córka (40%) oraz reszta przypadków, gdy do gry dochodziła osoba czwarta w postaci dziadka, babci, kuzyna, kolegi. Co nas urzekło w tej grze? Pytanie jest właściwe w liczbie mnogiej – ta gra podoba się każdemu i mimo, że jest w zasadzie dla maluchów to każdy dorosły chętnie z dzieckiem w to zagra. Zanim odpowiem na to pytanie napiszę troszkę o grze.

Do dyspozycji dostajemy zestaw kart z prostymi aczkolwiek bardzo klarownymi poleceniami dla żółwi, drewniane żółwie w 5 kolorach, żetony z żółwiami również w 5 kolorach i planszę, na której żółwie pędzą do sałaty (w sumie dzisiaj to każdy pędzi w tym kierunku). Przed rozdaniem kart każdy z graczy losuje jeden żeton ustalając swój kolor żółwia – nie należy go pokazywać przeciwnikom. Rozdajemy po 5 kart, wszystkie drewniane żółwie ustawiamy na starcie (niezależnie od ilości graczy) i … pędzimy.

W jaki sposób? Zagrywając odpowiednie karty.

Najłatwiejsze do wytłumaczenia są powyższe karty w konkretnych kolorach żółwi – jeden minus to jedno pole w tył, jeden plus to jedno pole do przodu, dwa plusy to dwa pola do przodu.

Tu dla dziecka może być trudniej, ale bez przesady. Kolorowa skorupa oznacza, że dotyczy dowolnego żółwia. Jeden minus to dowolny żółw w tył, jeden plus to dowolny żółw o jedno pole do przodu, jedna strzałka to ostatni żółw o jedno pole do przodu, dwie strzałki to ostatni żółw o dwa pola do przodu. Przykładowo zagranie strzałki w przód umożliwia poruszenie żółtego żółwia, który wyląduje na skorupie czerwonego. Banalne nie?

Te zasady nie wystarczyły by do uzyskania takiej grywalności. Do tego trzeba dorzucić fakt, iż nie wiemy kto ma jakiego żółwia i często przesuwamy zwierzątko przeciwnika. Co więcej żółwie chętnie gramolą się na siebie i lubią transportować się na grzbiecie przeciwnika.

W ten oto sposób uzyskujemy ciekawą mechanikę poruszania. W powyższej sytuacji zagrywając np. + zielony bierzemy zielonego żółwia razem z fioletowym na grzbiecie i wędrujemy na skorupę niebieskiego. Następnie zagrywając np. ++ niebieski popędzimy niebieskim/zielonym/fioletowym dwa pola w przód. Następnie zagranie ^^ (strzałka strzałka) przerzuca czerwonego o dwa pola do przodu.

W ten sposób skorupowce pędzą do mety. Na przeszkodzie mogą stać karty typu „-” np. -niebieski cofnie całą watahę o jedno pole dając szansę fioletowemu i zielonemu. W przypadku zagrania przykładowo + kolorowego decydujemy, którego żółwia przesuniemy, pamiętając o tym, że wszyscy pasażerowie na jego grzbiecie wędrują razem z nim.

Można powiedzieć, że wszystko zależy od szczęścia i od tego jakie nam karty przypadną, ale to nie do końca prawda. Przez fakt, iż żółwie podróżują na swoich grzbietach, można skutecznie pędzić do sałaty nie dysponując kartami ze swoim kolorem. Oczywiście na koniec warto mieć choć jedną, która nas przesunie na metę jako żółwia „na dnie” – trzeba pamiętać, że nawet jak dotrze na koniec na raz 5 żółwi, to wygrywa ten od spodu.

Na koniec pozostaje tylko ujawnienie sie z kolorem swojego żółwia i już wszystko wiadomo.

Wracając do pytania „Co nas urzekło w tej grze?”:

• każdy może wygrać, nie musi być akurat dorosły – dzieciaki równie dobrze kombinują
• jest odrobina blefu, która nadaje grze nutkę tajemniczości
• zasady są tak banalne, że można zagrać z 4-latkiem
• czas rozgrywki w granicach 5 – 10 minut sprawia, że można zagrać kilka rewanżyków pod rząd
• gra się nie nudzi pomimo już ponad 100 rozgrywek
• jest kolorowa i przyjazna dla oka
• jest pierwszą grą dla Sofci, która wymaga faktycznie przemyślenia kolejności wykonywania ruchów, korzystania z posunięć przeciwnika, krzyżowania szyków innych graczy

Wydaje mi się, że są to najważniejsze cechy tej gry i stanowi ona doskonały wstęp do poważniejszego grania. Najważniejsze jest jednak to, że Sofcia sama chętnie sięga po nią i domaga się rewanżu nawet jak wygra :)

Zdecydowanie chcę polecić tę grę wszystkim rodzicom chcących ciekawie spędzić czas z dzieckiem. Jeśli ktoś spyta o cenę, to jak na to jaką rozrywkę oferuje, to jest zdecydowanie atrakcyjna.

Podziel się/Zapisz

Któregoś popołudnia, gdy wróciłem z małą z przedszkola, zauważyłem przy komputerze kartkę z napisaną nazwą gry, której jeszcze nie mam. Zaciekawiło mnie to, ponieważ to ja przemierzam neta w poszukiwaniu czegoś co powinno znaleźć się na regale. Wieczorem nie omieszkałem spytać żonę co to za dziwne zapiski wskazujące na grę Dixit. W odpowiedzi dowiedziałem się, że koleżanka z pracy grała i ponoć gra jest bardzo fajna. Taki sygnał nie mógł zostać przeze mnie niezauważony i jeszcze tego samego dnia zamówiłem a dwa dni później odebrałem pudełko oznakowane m.in. Spiel des Jahres 2010 – kilka dni wcześniej odebrałem coś innego, ale o tym innym razem, ponieważ teraz gra leży na półce nie rzucając się w oczy i wtapia się w otoczenie ;)

Dość późnym wieczorem siadłem do otwierania pudełka i zastanawiałem się czy karty wewnątrz faktycznie będą tak wielkie jak koszulki, które do nich kupiłem (80 x 120 mm). Po zdjęciu folii i dotarciu do zawartości okazało się, że to nie pomyłka.

Zawartość pudełka trochę mnie rozbawiła i od razu skojarzyło mi się to z Alicją w Krainie Czarów lub z innymi baśniowymi opowiastkami z dzieciństwa. Nie tylko grafiki na kartach mnie do takiego stwierdzenia przekonały – do tego tor punktacji wewnątrz pudełka i drewniane  króliki w 6 kolorach. Jestem pewien, że gra ta byłaby doskonała w jakby to powiedzieć … odmiennym stanie świadomości :) No ale tego wiedzieć oczywiście nie mogę, tylko się domyślam, jak ktoś sprawdzał to proszę o info.

Koszulki troszeńkę za duże, ale przy takiej wielkości 2 mm nie robią większej różnicy.

Co jeszcze dziwne mnie zaskoczyło? Tym razem ja nie będę musiał czytać instrukcji gdyż wszystkiego dowiem się od mojej żony. Nie cieszyłem się już tak bardzo jak zerknąłem na instrukcję, w której raptem dwie strony a myślałem, że odpadnie mi kolejna co najmniej 10-ka. Tak czy inaczej gra od 3-6 graczy, więc pewnie sami nie zagramy. Wiem, że ma zamiar wykorzystać ją w pracy – jakbym ja miał taką mozliwość, żeby mieć narzędzie pracy w postaci gry to starałbym się go używać ile się tylko da! Niestety opcji takiej nie ma, ale pomarzyć można :)

Podziel się/Zapisz

Niedawno w czteroosobowym składzie miałam przyjemność zagrać w Czarne Historie. Grę kupiłam Radowi, bo lubi detektywistyczne zagadki a przede wszystkim logiczne pierdoły. Mimo potrzeby intensywnego myślenia, gra potrafi nieźle rozbawić towarzystwo.

Zasady gry: jedna osoba czyta fragment historii a gracze zadając pytania, na które prowadzący może jedynie odpowiedzieć tak lub nie, muszą dojść dlaczego tak się stało. Mogłabym zostać mistrzem w tłumaczeniu zasad, gdyby nie wpadka z Szogunem. Hahaha

Gra zaliczana jest do imprezowych i na pewno jako taka się sprawdza, ale zapewniam, że przypadnie także do gustu fanom główkowania. Zresztą myśleć zawsze warto, nawet na imprezie :)

Miałam okazję być po obu stronach: prowadziłam grę i sama próbowałam rozwikłać zagadki. W obu rolach świetnie się bawiłam. Jako prowadzący nie mogłam zrozumieć jakim cudem reszta nie może odgadnąć tak prostej zagadki. Jako gracz miałam wrażenie, że tej historii nie da się rozwikłać.

Na pewno niebawem pozbędę się Czarnych Historii albo wymienię na kolejną część, ponieważ gra jest jednorazowa. Po rozwiązaniu zagadek jest koniec zabawy.

Podziel się/Zapisz

Szczęście, czas, towarzystwo, pogoda, nastrój, okoliczności i tak dalej i tak dalej… Generalnie wszystko to mi ostatnio sprzyja. Niemal codziennie zasiadam do planszy i chciałem się tym pochwalić :) Nie inaczej było wczoraj a okazja była nie lada, gdyż swoje osiemnaste urodziny (któreś już kolejne) obchodził osadnik! Sto lat- sto lat, buzi- buzi, gadka- szmatka, torcik- ciasto a przy okazji granie. Korzystając z okazji, że przez dom osadnika przewinęło się sporo gości tego wieczora, w różnych konfiguracjach rozgrywaliśmy raz po raz partyjkę Fussbol Ligretto. Na takie imprezy- jak znalazł! Natomiast „gdy emocje już opadły, jak po wielkiej bitwie kurz” i na polu bitwy zostały już tylko 3 osoby (osadnik, Grzesiu i ja), odpaliliśmy coś bardziej konkretnego. Wybór padł na mój ostatni hicior Glen More (dzięki berni!!). Trzeba tu dodać, że produkcję whisky wsparliśmy konsumpcją whisky i to z trzech różnych butelek… To znaczy wsparłem ja i osadnik, gdyż Grzesiu bawił sę w kierowcę. Tak czy inaczej pojętni chłopcy szybko ogarnęli zasady i zaczęliśmy zmagania. Szczerze powiedziawszy średnio przy tej rozgrywce myślałem ze względu na wprowadzone wyżej wymienione dobro ale i tak czerpałem niesamowitą przyjemność z tej gry. Przy pierwszym podliczaniu nie było tak źle, jako jedyny produkowałem whisky (zresztą tak już zostało do końca gry gdyż kostkowy ghost player z zacięciem podkradał kolejne destylarnie) więc jakieś punkty mi skapnęły. Niestety koledzy skasowali mnie za brak beretów, ziomków i kart specjalnych. W kolejnych turach jakoś tak się zorientowałem, że właściwie to moja farma niewiele produkuje, mam jednego zarządcę i że generalnie mam niewiele… osadnik zgrabnie żonglował swoimi licznymi zasobami i wymieniał je na punkty zwycięstwa na co raz to lepszym Jahrmarktcie. Grzesiu też nieźle punktował pozbywając się surowców i ostatecznie po 50-u minutach rozgrywki skończyliśmy z wynikami osadnik- 66, Grzesiu- 54, ja- 42. Bardzo przyjemna to jest gra i… bardzo przyjemna to jest gra (mówiłem już dzięki berni?). Nieoczekiwanie zrobiła się 2.00 a my jeszcze postanowiliśmy odpalić „coś szybkiego” czyli Carolusa Magnusa. Owe „coś szybkiego” trwało 45 min i wygrałem stawiając wszystkie zamki na planszę. Wydarzyło się to dość nieoczekiwanie ale szalejący w żyłach trunek dał mi jakąś taką niesamowitą jasność umysłu i rzutem na taśmę odebrałem Grzesiowi dość pokaźne królestwo. Ta noc zakończyła się ok 4.00…

Było pięknie…

trunek nadal krąży w żyłach…

chwilo- trwaj, szczęście- sprzyjaj!!!

Sto lat osadnik jeszcze raz!

Podziel się/Zapisz

Wczoraj Stanley zaskoczył mnie swoim telefonem, gdy odbierałem małą z przedszkola. Rozpoczął od standardowego „No co tam?„. Grzecznie postanowiłem podtrzymać rozmowę rzucając elokwentne „No co tam?„. „Gramy?„. „Gramy!„. Tuż po godzinie 18-tej gość zawitał u drzwi z drobiazgiem w postaci zielonego pudełka z napisem … Ravensburger. Dziwna nazwa gry. Moment! Stanley podpowiada, że to nazwa firmy a gra nazywała się Glen More ;) Dość małe i niepozorne pudełko skrywało w sobie trochę kafli pogrupowanych od 0 do 3, drewniane znaczniki i kilkanaście grubszych kart. Strzelam, że z 10 minut tłumaczenia zasad i ruszyliśmy do budowy. Pierwsze 2-3 ruchy po omacku i nie do końca wiedziałem co mam robić. Szybko jednak okazało się, że nie ma tu wielkiej filozofii są jednak rozmaite wybory co już nie było takie łatwe. Po kilkunastu ruchach okazało się np. że Stanley ma już przewagę ponad 5 beczek Whisky co przy liczeniach dawało mu 8 punktów przewagi. Postanowiłem go nawet nie gonić i skupić się na czymś innym. W moim przypadku była to produkcja surowców, kupowanie kafli z kartami i sprzedaż za punkty zwycięstwa na jarmarku. Próbowałem też mieć nadmiar ludzi, ale Stanley mnie też przegonił. Kartami próbowałem, ale różnica stopniała tylko do 1 punktu. Okazało się, że będę wykonywał ruch jako ostatni. Nadmiar surowców idealnie się sprzedał przynosząc dodatkowo sporo punktów i mimo mniejszej ilości „czystych” punktów doliczyliśmy kasę i okazało się, że pieniądz czyni cuda, gdyż wygrałem 58 : 41.

Wszystko to trwało chyba 50 minut – popraw mnie Stanley jeśli coś pochrzaniłem. Gra była bardzo przyjemna, choć najbardziej to się złościłem na „kostkowego dziadka”, który 3 razy zakosił mi to co chciałem. Obiektywnie patrząc jest to ciekawe rozwiązanie podczas gry, gdyż pozytywnie podnosi poziom irytacji (coś jak stres pozytywny). Co dla mnie ważne to fakt, że chodzi dobrze dla 2 osób – nie było jakichś problemów z jakimkolwiek aspektem gry. Wiem, że na pewno mogłem jeszcze więcej punktów wydoić gdybym nie zaczął, źle rozbudowywać swojego terenu. Nie lubię takich sytuacji ostatnio bo przez to okazuje się, że jest kolejna gra, którą chciałbym mieć ;)

Akurat skończyliśmy partyjkę w Glen Mora i pojawił się trzeci gracz na horyzoncie. W planach od początku była rozgrywka w Ora et Labora we trójkę. Trochę przepychanek, ale ostatecznie udało się zasiąść do wersji francuskiej. Skleciłem koło na 3 osoby i od razu dało się zauważyć, że fazy osad są gęściej rozmieszczone. Oczywiście wpłynęło to znacząco na rozgrywkę ponieważ do fazy E dotarliśmy w niespełna 2 godziny. Stanley przez cały czas narzekał, że nie ogarnia tej „kuwety” a koniec końców okazało się, że rzutem na taśmę wygrał 227 : 226 : 198.

Niestety ponowne liczenie punktów nie zmieniło wyniku i przegrałem jednym punktem. Przegrana nie byłaby bolesna tak bardzo gdybym przegrał jednym punktem przy wyniku 4 : 3, ale takie ułamki % ! W zasadzie można uznać, że Stanley wygrał dzięki osadzie, której zawsze unikałem przy grze dwuosobowej czyli Dzielnicy Nędzy. Cudy raptem dwa zostały wybudowane, relikwii zbyt wiele też nie było. Na pewno przesadziłem z surowcami i przyzwyczajony do długiej gry w 2 osoby trochę się przeliczyłem. Zbliżająca się faza osad E jest elementem mobilizującym w grze i trochę stresującym. Dwie osoby jak grają to wiedzą, że koniec może nastąpić, gdy ktoś ma wystarczająco surowców, żeby zbudować 4 budynek od końca. Dla 3 i 4 osób zegar tyka nieubłaganie i nie ma co się skradać. Teraz muszę wprowadzić modyfikacje dla dwóch graczy, żeby jednak przyspieszyć grę co znacznie zwiększy atrakcyjność tego tytułu dla mnie. Tak czy inaczej grało się świetnie.

Na stole obok (w zasadzie to ławie) już przed rozgrywką w Ora et Labora umieściliśmy A Castle for All Seasons, którego zasady Stanley już znał. Nie było innej opcji jak po wytłumaczeniu sprawdzić jak się gra, szczególnie że zapowiadał rozgrywkę poniżej 40 minut. Ładna plansza, trochę znaczników, karty i żetony czasem o bardzo pokaźnych rozmiarach (wszystko to budynki) da się szybko i sprawnie ułożyć na stole. Wytłumaczenie zasad zajmuje 5-10 minut i wtedy następuje najważniejsza część czyli granie. Wariant 2 osobowy to 12 tur, które mogą trwać nawet . . . . . 20 minut! Nie każda tyle tylko w sumie. Tak ekspresowo to jeszcze nie grałem. Karta, tura, karta tura … czas jak w Atonie. Na pewno muszę wydłużyć to chociaż do 14 lub 16 rund bo to za mało i czułem mały niedosyt. Wygląda to na tytuł, który jednak będzie zdecydowanie lepiej chodził przy 3-4 graczach, gdy możemy bardziej korzystać z kart przeciwników. Całkiem dobrze mi poszło, chyba głównie dzięki obstawieniu zamku na bonusy z nieobsadzonych miejsc w zamku (które są liczone x3) – chyba i tak nic to nikomu nie mówi ;)

Podsumowując: grało się świetnie! Fajnie tak zacząć tydzień i mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec!

Podziel się/Zapisz

Hejoho!

Znajomy od pewnego czasu majstruje usilnie nad przeglądarkową grą wojenną (taką mocno wargamową). Sprawa zbliża się powoli do jakiś bardziej otwartych testów i pewnie w którymś momencie będę chciał was w jego imieniu do takiego testu zaprosić.A dziś będzie to tylko drobna zajawka graficzna.

Na obrazku widać dwa oddziały piechoty ukryte za przeszkodą (pewnie jakimś murkiem czy coś) oraz zmierzające w ich stronę oddziały piechoty i kawalerii.

A tu okolice miasteczka, które wszyscy dobrze znamy. I właśnie bitwa w jego okolicy jest pierwszą zaimplementowaną (nie jedyną).

I na koniec pytanko – czy byli by jacyś chętni (wstępnie oczywista) zapoznać się z takim projektem? Najpoważniejszym minusem na ten moment jest brak instrukcji/tutoriala, ale to tylko kwestia czasu. Zresztą, zawsze mogę poopowiadać o zasadach własnymi słowami ;]

Podziel się/Zapisz

Nie będę po raz kolejny przywoływał mojego nastawienia do Dominiona. Nie będę narzekał i marudził, nie będę też wychwalał i zachwycał się. Będzie to obojętna relacja z tego jakie wrażenie wywarł na mnie Dominion – Intryga.

Na początek warto wspomnieć dlaczego zleciłem Mikołajowi ten właśnie tytuł – wyłącznie z przekory i chęci sprawdzenia, czy odczucia po Rozdartym Królestwie dalej we mnie tkwią. Po rozpakowaniu pudełka widok ten sam co w przypadku Rozdartego Królestwa – ładna wypraska i masa kart.

Chyba tak jak poprzednio około 500 sztuk.

No i co nowego znaleźć można w Intrydze?

W sumie to niewiele. Największą zmianą jak dla mnie jest wprowadzenie 4 nowych kart zwycięstwa z czego 3 mają dodatkowe atuty w postaci np. wartości 2 skarbu w przypadku Haremu. Dzięki temu kupując 2 punkty zwycięstwa nie zapychamy sobie ręki, gdyż karta jest warta również 2 pieniążki (jak srebrnik). Starosta też jest niezły i mimo, że zapycha nam rękę na początku to pod koniec można na nim sporo punktów natłuc – pod warunkiem, że mamy sporo Powiatów (za każdego starostę dostaniemy dodatkowo tyle punktów ile mamy Powiatów). Oprócz tych 4 nowych kart z urozmaiconym zwycięstwem reszta to po prostu nowe warianty i kombinacje ciekawych zagrań. Przykładowo Rozbudowa daje nam możliwość odrzucenia na śmietnik dowolnej karty z ręki i dobranie ze stołu jednej o wartości o jeden większej. W ten sposób można odrzucić np. Posiadłość i wymienić ją na Westybul, który nie dość, że daje 1 punkt zwycięstwa, to jeszcze + 1 kartę i +1 akcję – taki upgrade naszej karty.

Przykładów jest dużo więcej, ale czy wpływa to jakoś na zwiększenie mojego entuzjazmu do Intrygi. Powiedzmy, że daje to trochę powiewu świeżości, ale nie łudzę się, że na długo.

Jak się grało? Podam przykład zestawu, który mi się spodobał i był to standardowy Taniec Zwycięstwa – w grze brały udział wszystkie cztery nowe karty zwycięstwa. Wydaje mi się, że o jakieś 5 minut przedłużyła się rozgrywka ponieważ normalnie jak gracze uzbierają już decki takie, że umożliwiają dość łatwe uzbieranie 8 monet to zaczyna się wyścig kupowania Prowincji. Łączone karty powodują to, że warto również zainwestować w nie, zyskując kilka punktów więcej i wtedy zaatakować pełną parą. Taniec Zwycięstwa jest wariantem zupełnie bez interakcji, ale w zestawie jest sporo ciekawych kart potrafiących rozruszać przeciwników. Nie zmienia to jednak faktu, iż Dominion Dominionem pozostanie.

Wiem, że na pewno będę tę grę proponował nowym graczom, ale nie do zakupu, tylko żeby u mnie zagrać bo wydawać stówkę nie ma sensu. Największą zaletą tego tytułu jest to, że przy 30 minutowej rozgrywce stanowi kuszący tytuł dla osób nieświadomych istnienia lepszych gier.

Co jeszcze zyskałem wrzucając na półkę ten tytuł? Teraz mam już prawie 1000 kart Dominiona (super…)

Już więcej nie będę się zastanawiał nad pozbyciem się Dominiona, nie żałuję również, że dokupiłem Intrygę. Będą stały na półce jak i wiele innych gier i będą czekać, aż ktoś zechce w nie zagrać. Przypadkiem może to nastąpić już dzisiaj.

Podziel się/Zapisz

Są pewne gry, gdzie porażka boli wcześniej, przed końcem gry, gdzie przegrana majaczy na horyzoncie i choćby nie wiem co zrobisz nie możesz uniknąć czekającego cię losu, gdzie widzisz, że źle ci idzie, że sprawy źle się mają i wkurza cię, że nie możesz nic na to poradzić. A po zakończonej rozgrywce chodzi ci po głowie, czy mogłeś coś zrobić inaczej, aby odwrócić los wojennej fortuny, w którym momencie popełniłeś błąd krytyczny, po którym już nieodwracalnie straciłeś szanse na równą walkę z przeciwnikami.

Taką grą okazał się być dla mnie (i Stanleya) wczoraj Szogun. Skończyłem przedostatni z 3 prowincjami, Stanleya czarne ziomki zmieciono z planszy nawet przed końcem gry. Tak całkowicie zdecydowana porażka tym bardziej mi dopiekła, że Szogun jest jedną z moich ulubionych gier. Niestety agresywni sąsiedzi i kilka pechowych walk rozwiały moje marzenia o wojennych laurach.
Pierwszy raz graliśmy w wariant z wyborem prowincji przez graczy i po tym etapie już przewidywałem, kto będzie tańczył na mogiłach wrogów – niebieski gracz miał wszystkie 7 startowych prowincji koło siebie, skonsolidował się, wyczyścił zaplecze, oparł plecami o morze i jak walec pewnie zmierzał po dominację w Szogunacie podczas gdy reszta się wykrwawiała we wzajemnych przepychankach na wielu frontach.
Jednak nie daje mi spokoju myśl, że nie wykorzystałem wszystkich szans, że mogłem zagrać lepiej, skuteczniej (na półmetku byłem pierwszy).
Cóż, pałam żądzą rewanżu. Następnym razem ja poproszę niebieskie!

Podziel się/Zapisz

Dobrzy ludzie! Zlitujcie się nad moim podopiecznym, który przez moją lekkomyślność został pozbawiony domu. Kolega – drewniany, pomarańczowy pionek o dość pokaźnych rozmiarach nie może trafić do swojego pudła, gdzie na pewno czeka stęskniona rodzina.

Jak to się stało? Najważniejsze to fakt, iż odbyło się to na trzeźwo, żeby nie było, że opiekun był pod wpływem. Spontanicznie wyciągałem elementy gier z pudełek – mix około 30 różnych. Przeleżały święta poza pudłem i uznałem, że nastał czas powrotu. Całą stertę znaczników, kości, pionków udało mi się przywrócić od właściwego środowiska, ale został mi jeden – nie potrafię sobie przypomnieć z jakiej był gry. Oczywiście proszę o pomoc. Na zdjęciu jest on ze standardową kostką dla porównania rozmiarów. Nie pochodzi on z Pandemica, gdzie pionki mają taki sam kształt.

Pomóżcie biedaczkowi . . .

. . . ZROZPACZONY OPIEKUN

Obiecuję, że więcej tego nie zrobię!

Podziel się/Zapisz

Jak by ktoś był zainteresowany, to na Amazonie UK jest Eketorp za 9,99 Funta + koszt wysyłki do Polski 5,65 Funta, więc dużo niżej niż gdziekolwiek u nas znalazłem. Oczywiście gra nówka :)

Podziel się/Zapisz

Witam wszystkich planszoamatorów, planszoholików i innych tych, którym z planszą do twarzy w nowym, 2012 roku! Końcówka zeszłego roku upłynęła mi bardzo owocnie jeżeli chodzi o kontakty towarzyskie, rodzinne a co za tym idzie również i graniowe. Od świąt do końca roku udało mi się zagrać 15 razy i z tego wyniku jestem bardzo zadowolony. Dodatkowo udało mi się rozochocić do grania dwójkę kompletnych laików w tej kwestii. Pokazałem im 7 cudów świata i nie było siły, graliśmy jedną partię po drugiej, do 2.00 w nocy. Od rana zaś następnego dnia dopraszali się telefonicznie o jeszcze. Na przekór wszystkim malkontentom i przeciwnikom tego tytułu powiem, że nadal podtrzymuję zdanie o „uniwersalności tej gry”, o którym pisałem już tutaj niegdyś, na koncie mam niemal 60 partii i podziwiam tę grę, oj podziwiam. Oprócz 7 cudów na stole (a raczej na podłodze) lądował też Stone Age, którym zaraził się mój brat- chemik, a który to mój brat w nagrodę za dobre zachowanie dostał tę grę pod choinkę. Wspomniana już parę dni wcześniej noc u osadnika uzupełnia tę listę gier o Agricolę i A Castle for all seasons. Całość zamyka noc sylwestrowa spędzona z żoną u dwójki naszych znajomych (notabene ponoć nieistniejących) Julity i Romana, którzy pięknie kontynuują swoją przygodę z planszówkami. Po licznych partiach Fasolek, Thurn und Taxis, Stone Age, 7 cudów (w Sylwestra też było) poznali wreszcie Agricolę. I to tak poznali, że siedzieliśmy w Sylwestra do 7.00 uprawiając nasze role. Wielka to jest gra i iście przyjemna. Tak się składa, że niemal zawsze gram w nią w wariant familijny ze względu na niedoświadczenie moich współgraczy ale przyznam, że ten wariant w pełni mnie zadowala i bawię się świetnie. Cieszę się, że Romanom przypadła do gustu, będzie ją można teraz ostro eksploatować. A od Agricoli bliziutko już do Le Havre czy Ora et Labora :)
Stary rok zakończyłem obficie, mam nadzieję, że w tym 2012 roku chętnych, czasu, możliwości i zapału będzie jak najwięcej, czego sobie i Państwu z całego serca życzę! Pięknego roku!!!

Podziel się/Zapisz