Właściwie mógł to być sen. Wymarzony sen planszoholika. Mógł to być sen bo rzeczywiście spałem. 15 maj czyli dwa dni temu, dokładnie 34 lata po tym jak przyszedłem na świat. Godzina 7.30. Spałem sobie w najlepsze kiedy obudził mnie donośny śpiew „sto lat” w wykonaniu mojej kochanej żony i nieco mniej kochanego ale zawsze jakoś, osadnika. Nie zdążyłem nawet przetrzeć oczu bo moje ręce zostały wypełnione skrzynką napoju na „p” i dalszą częścią prezentu w postaci… gry! Ale o prezentach napiszę później. Tak zaczął się dla mnie dłuuuuuuugi dzień, w którym wieeeeeeele się jeszcze wydarzyło.

Z łóżka musiałem wyjść błyskawicznie gdyż osadnik bezwzględnie zarządał natychmiastowego grania. Rozpoczynając niewinną 3-osobową rozgrywkę w 7 cudów nie spodziewałem się jeszcze, że jest to początek 20-o godzinnego maratonu graniowego i że przez mój dom przewinie się multum ludzi łaknących rozgrywek. Każdy kto przychodził wypowiadał formułkę: „jak chcesz prezent to musisz ze mną najpierw wygrać”. Na szczęście goście okazali się mniej surowi bo gdyby spełnili to co zapowiadali to niewiele prezentów tego dnia bym dostał… Z tym wygrywaniem było po prostu kiepsko :) Goście wymieniali się w drzwiach a ja co chwilę zasiadałem do kolejnej rozgrywki. I tak w najróżniejszych konfiguracjach osobowych zagrałem 10 razy w 7 cudów, 1x w Alien Frontiers, 1x w Stone Age, 1x w Thurn und Taxis, 1x w Cytadelę, 1x w Super Farmera, 1x w Szoguna i 1x w Peloponnes. Razem 17 rozgrywek w 8 tytułów… Ostatnich gości pożegnałem o 3.30. Kiedy zasnąłem śnili mi się kolejni goście, którzy przychodzili grać… a więc sen trwał dalej :) Był to niezwykle miły dzień, naładowałem się niezmiernie pozytywną energią. Jedynie osadnik chyba czuł niedosyt bo rano znów się u mnie pojawił i znów zażądał grania :) Co do prezentów zaś, to nie licząc różnych „innych” rzeczy niezwiązanych tematycznie z tym blogiem, moja kolekcja wzbogaciła się o 3 nowe gry- Village, City Tycoon i Inka. Dziękuję bardzo wszystkim, którzy pamiętali o mnie w tym dniu i zorganizowali mi super urodziny!!

Podziel się/Zapisz

Jako osoba nieprzepadająca za Osadnikami z Catanu myślałem, że zdecydowanie nie będę miał więcej na półce nic związanego z tym tytułem. Podstawka kupiona wiele lat temu leży i jak wspominałem jakiś czas temu był powrót, ale bez optymizmu. Na długim weekendzie majowym przypadkiem, w którymś z marktetów zauważyłem pudełko z osadnikami kościanymi za 3€.

Postanowiłem kupić jednak nie zamierzając naset w to grać. Po powrocie do mieszkania, które wynajmowaliśmy, Sofcia pomagała wyciągnąć zakupy i zaczęła dopytywać co jest w pudełku bo w domu mamy coś podobnego. Rzuciła oczywiście, że może zagramy. Na pudełku 7+, więc trochę z obawą spełniłem jej zachciankę. W pudełku jak większość wie za wiele nie znajdziemy – 6 kostek i bloczek do notowania punktów oraz zaznaczania budowanych obiektów. Zasady do wytłumaczenia w 2 minuty i do ogarnięcia przez 5 letnie dziecko. Pierwsza gra sprowadzała się do tego, że rzucała kośćmi i trzeba było sugerować co powinna budować. Kolejnych kilka już przyniosło wejście na wyższy poziom i przy większości układów kości od razu wiedziała co powinna robić natomiast czasem potrzebuje podpowiedzi co przerzucić, żeby zoptymalizować. Gra się przyjemnie z dzieckiem i do tego bardzo szybko. Oczywiście jakbym miał grać sam z siebie lub proponować komuś dorosłemu to broń Boże. Gra dla dzieci powyżej 8 lat stanie się chyba bardzo szybko jedynie nudnym rzucaniem kośćmi. Natomiast dzieciaki w wieku 5 – 7 lat mogą się tym zainteresować a do tego to chyba jedyny sposób, żeby dorośli zagrali w tę grę z poczuciem, że nie robi się tego z przymusu. Dodatkowo Sofcia ćwiczy dodawanie i pisanie liczb co może jakoś podnosić walory edukacyjne tej gry.

Nie muszę chyba dodawać, że 12 zł to maksymalna cena jaką można zapłacić za to, co oferuje ta gra.

Podziel się/Zapisz

Wyjazd na długi weekend był bardzo udany również pod względem doznań planszówkowych. Niestety nie pod kątem grania, ale eksplorowania zasobów berlińskich sklepów z grami. W typowych galeriach Karstadt, standardowo można było znaleźć osadników z catanu, monopoly, qwirkle, carcassonne, małe pudełka z wydawnictwa amigo i kosmos. W Galerie Kaufhof było już lepiej, gdyż pojawiło się jeszcze kilkanaście tytułów jak Alhambra, Havana czy sporo gier Queen Games nawet sporo przecenionych, ale raczej nic ciekawego. Jedyne co kupiłem to dwa produkty przecenione na 3€ czyli podróżne Keltis i Osadników w kościach – okazało się, że Sofcia już chętnie w to gra pomimo, że 7+. Trochę trzeba jej podpowiedzieć czasem, ale gra się bardzo przyjemnie, choć raczej nie polecam – chyba że za 12 zł. W Toys’R'us dużo zabawek, ale zawiodłem się jeśli chodzi o gry, ponieważ było to samo co w Karstadt’cie. Najciekawsze okazy można było znaleźć jednak w specjalizowanych sklepach z grami – niestety, ale jeśli chodzi o ceny to większość gier droższa niż w Polsce lub w bardzo podobnej cenie. Wybór natomiast bardzo duży i przyjemnie można sobie pooglądać różnorodne gry. W Gamer’s HQ kupiłem sobie Troyes – cena zwykła, ale musiałem przecież coś kupić bo z pustymi rękami przecież wracać nie wypada. W jednym z pomieszczeń sklepu było też sporo makiet czekających na chętnych do bitewniaków – oczywiście w ofercie masa figurek z różnych systemów. Oprócz tego odwiedziłem również Morgan Welt mieszczący się raptem kilkaset metrów dalej i tam również masa gier, ale wyglądało,że w trochę wyższych cenach aczkolwiek kupiłem niemiecki dodatek do Le Havre’a – Le Grand Hameau – tu trochę desperacko ponieważ nigdzie nie mogę dostać wersji angielskiej. W sklepie niemieckiej też nie mieli, tylko w zestawie z podstawką, ale chyba wyglądałem na zdesperowanego, ponieważ Pani stwierdziła, że jeden może mi jednak sprzedać. Jeszcze nie rozfoliowałem, gdyż zastanawiam się czy chcę za wszelką cenę niemiecką wersję – z drugiej strony w sumie to w niczym nie przeszkadza. Tego dnia jeszcze byłem w Spielbrett na Berliner Strasse – tu chyba ceny były najniższe i wybór w miarę rozsądny. Dwa dni później w innym rejonie wstąpiłem do Comics und Spiele. Oferta komiksów oszałamiająca natomiast jeśli chodzi o gry to bardziej antykwariat z zawyżonymi cenami. Większość pudeł to mało znane gry, które swoją młodość miały już dawno temu. Ostatni był kolejny Spielebrett na Koertestrasse – większy od poprzedniego aczkolwiek jakieś przemeblowanie było, więc spore zamieszanie i dużo rzeczy nie na swoim miejscu było.

Na liście miałem jeszcze kilka sklepów, ale trzeba by jeździć w zakątki różne miasta a szczerze powiedziawszy już nie czułem takiej potrzeby. Na Bundesallee miał być jeszcze Serious Games, ale nie odnalazłem tego sklepu.

Teraz natomiast na szkoleniu w Lozannie tak się przypadkiem złożyło, że hotel mam nad sklepem z grami różnej maści – z zewnątrz wygląda bardzo niepozornie, ale wewnątrz okazało się, że są 4 poziomy z różnymi grami i zabawkami. Tu bardziej z ciekawości poszedłem niż licząc na zakup czegoś ponieważ nie liczyłem na dobre ceny. Faktycznie „nie zawiodłem się” ponieważ każda gra przeciętnie 1.5x – 2x droższa niż w Polsce. Tak dla przykładu Small World Underground za 70 franków, Osadnicy z Catanu za 60 frankusiów a Descent za 130 kredytusiów!

Na razie więcej nigdzie się nie wybieram, więc może teraz pogram zamiast zwiedzać sklepy.

Podziel się/Zapisz

(Miejsce drugie tym razem w wykonaniu kdsz)

Będę szczery – „Ingenious” nie jest moją ulubioną grą. Nie znajduje się nawet w ścisłej czołówce tytułów po które najchętniej sięgam. Jednak to o niej napiszę swoją pracę konkursową. Dlaczego? Po pierwsze posiadam mało gier, które nie były opisywane na planszoholiku, więc wybór mam nad wyraz skromny, a po drugie „Ingenious” zdetronizował kieszonkowego Mr. Jacka na rodzinnych spotkaniach, za co jestem mu niezmiernie wdzięczny.

  Pudełko

Okładka dużego, czerwonego pudełka polskiej edycji, wydanej nakładem Barda, zdobi trochę pretensjonalny napis „Geniusz” oraz grafika przedstawiająca płytki, które świecą do góry niczym teatralne reflektory. Generalnie nie jest to szczyt finezji, ale całkiem mi się podoba. Również plansza jest OK. Szara, nie narzucająca się i fajnie współgrająca z suchym klimatem rozgrywki. W skład zestawu wchodzą ponadto: worek z płytkami, tory punktacji graczy wraz z kolorowymi znacznikami, plastikowe podstawki oraz krótka instrukcja. Jakość komponentów jest całkiem w porządku, nie ma się do czego przyczepić.

Sama rozgrywka jest prosta, łatwa i przyjemna. Gracz w swoim ruchu:

- dokłada jedną z posiadanych płytek na planszę

- punktuje

- dobiera płytki do sześciu i umieszcza na podstawce

Gracz dokładając na planszę płytkę musi pamiętać, by stykała się z polem w takim samym kolorze jak nadrukowany na jednej z połówek płytki. Następnie należy obliczyć przysługujące punkty. Im więcej heksów w dołożonym kolorze (patrząc po przekątnych), tym większa nagroda punktowa (do sumy nie wlicza się pól z dołożonej płytki). Graczowi zależy więc, by utworzyć najdłuższy nieprzerwany łańcuch identycznych heksów, a jednocześnie nie wystawić sytuacji przeciwnikom. Blokowanie dobrze punktowanych pól to podstawa „strategii wygrywającej” ;-).

 Przykład: gracz dokładający płytkę otrzymuje 5 punktów za kolor pomarańczowy i 1 punkt za zielony

Każdy kolor jest punktowany oddzielnie, a wygrywa ten z graczy, którego „najsłabszy kolor” będzie miał najwięcej punktów. To prawie wszystkie reguły. Warto wspomnieć jeszcze o dwóch niuansach. Gdy znacznik któregoś z kolorów na torze punktacji dotrze na ostatnie osiemnaste pole, wówczas gracz ma możliwość wykonania bonusowego ruchu. Dodatkowo uczestnicy mogą wymienić wszystkie posiadane płytki na nowe, jeśli wśród sześciu na podstawce nie ma płytki z kolorem najgorzej punktowanym.

 Tor punktacji. Każdy z sześciu kolorów jest punktowany oddzielnie

Jak widzicie „Ingenious” jest grą bardzo łatwą do wytłumaczenia. Możecie ją pokazać niemal każdemu – sześcioletniemu dziecku, staruszce, cioci i wujkowi itd. i na bank załapią o co chodzi. Możecie ją pokazać nawet niemowlakom – płytki złożone z dwóch sześciokątnych pól są mega trwałe i przykuwają wzrok maluchów (sprawdzone empirycznie). Ogromną zaletą gry jest też czas rozgrywki. W składzie dwuosobowym partia trwa 15-20 minut. W czteroosobowym nie wiem, ale spodziewam się, że maks trzy kwadranse. Skalowalność jest bardzo dobra – wraz ze wzrostem liczy graczy wykorzystuje się coraz większy obszar planszy, dzięki czemu odczucia z gry są podobne. Fajną cechą produktu Reinera Knizii jest też stopniowanie napięcia. Początkowo można sobie popykać na luzie bez szczególnego móżdżenia, ale w trakcie gry na planszy robi się coraz ciaśniej i każdy ruch zaczyna nabierać większego znaczenia. Końcówka to przeliczanie i rozmyślanie co by tu zrobić, żeby jedną pomysłową akcją wbić nóż w plecy przeciwnikom i zabrać im szansę na zwycięstwo. Negatywna interakcja w „Ingeniousie” występuje i jest naprawdę duża. Mi to odpowiada, ale ostra rywalizacja nie każdemu przypadnie do gustu.

Płynnie i sprytnie przechodzę tym samym do wad gry ;-). Na pewno losowość. Czasem układ płytek w końcówce może determinować wynik partii. Wymiana tylko częściowo niweluje ten problem. Nigdy nie wiemy co nam wpadnie w ręce a poza tym wymiana dotyczy całej podstawki, a nie zawsze chcemy się pozbywać wszystkich płytek. Druga wada, to wariant jednoosobowy. Nie wiem czemu służy. Polega na dokładaniu płytek losowanych na chybił-trafił w celu uzyskania jak największej liczby punktów. Brzmi bez sezonu? Tak też jest w istocie. Wczoraj sprawdziłem czy granie solo ma sens i z pełną odpowiedzialnością twierdzę, że szkoda na to czasu.

 Woreczek – generator losowości

Więcej wad nie zaobserwowałem. Jeśli przełkniecie te drobne mankamenty, a lubicie trochę logicznej abstrakcji na stole, to warto spróbować. „Ingenious” to naprawdę dobra, szybka gra, dająca dużo satysfakcji.

Zalety:

- dobre wykonanie

- krótki czas rozgrywki

- banalne zasady

- duża interakcja (dla niektórych to wada)

- wbrew pozorom oferuje głęboką rozgrywkę

- króciutki setup

Wady:

- losowość dobierania płytek

- bezsensowny wariant solo

- nie wszyscy lubią gry pozbawione otoczki fabularnej

Podstawowe informacje:

Autor:                       Reiner Knizia

Gatunek:                  logiczna

Wydawca:                Bard

Cena:                       ~ 90zł

Czas gry:                 15-45 minut

Liczba graczy:          1-4

Wiek graczy:            +10

Podziel się/Zapisz

Kończąc konkurs publikuję opis z pierwszego miejsca czyli dzieło, którego autorami są Kolo i Kicajka.

            Arkana Miłości to przeznaczona dla par (lub ewentualnie większych grupek) gra karciana małego wydawnictwa Let’s Play (o dziwo – zaprojektowana przez dwóch mężczyzn, Kamila Matuszaka i Mateusza Pronobisa). Gracze – za pomocą poleceń na kartach – stopniowo rozbierają się i oddają kolejnym igraszkom, które zbliżają ich do zakończenia gry – kiedy to (zgodnie z poleceniem karty) „całkowicie oddają się sobie”.

            Grę kupiłem (Kolo) z okazji walentynek, aby ciekawie połączyć to święto (może i komercyjne, ale każda okazja do gry jest dobra ;)) z naszym ulubionym hobby. (Kicajka: do zakupu początkowo podeszłam bardzo sceptycznie i z dystansem – myślałam, że ucieknę ;)).

            Wprawdzie ta karcianka może być rozgrywana przez większą grupę graczy, ale nabyliśmy ją z myślą tylko o sobie (gra jest dużo ostrzejsza niż np. popularna „butelka”). Na pewno zdarzą się osoby, które byłyby skłonne do grania w szerszym gronie, ale jednak większość zdecyduje się raczej tylko na grę z partnerem. (Kicajka: ewentualnie, po odrzuceniu części kart, gra mogłaby się nadać na babski wieczorek – ale to tylko przy odpowiednim towarzystwie.)

            W pudełku (cena około 35-40zł) dostajemy 55 kart i instrukcję. O ile ta druga jest dość niejasna (Kolo: czytając zasady wielu rzeczy nie zrozumiałem, ale i tak graliśmy w dużej mierze po swojemu, bo gra ma urozmaicać, a nie ograniczać zabawę), o tyle karty to prawdziwy majstersztyk. Są bardzo dobrej jakości, z profesjonalnie wykonanymi aktami. Fotografie są wykonane ze smakiem i w żaden sposób nie rażą odbiorcy. Każda karta zawiera polecenie oraz dobrze dobrany, klimatyczny cytat  (najczęściej znanych pisarzy). Ponadto, karty zawierają oznaczenia typu akcji oraz poziomu „ostrości” – ale jest to raczej mało istotne, bowiem opis polecenia jest jasny i typ akcji nie gra tu żadnej roli, natomiast „ostrość” (mającą na celu przygotowanie talii pod konkretną rozgrywkę) każdy i tak zdefiniuje inaczej – są bowiem w talii polecenia nawiązujące do różnych fetyszy, na które nie każdy gracz się zgodzi (Kolo: sporo kart musiałem odrzucić przed grą, żeby nie spłoszyć Kicajki ;)). Kart nie będziemy tu udostępniać; galerię wszystkich można znaleźć na stronie wydawnictwa pod tym linkiem: http://www.letsplaygames.pl/autoviewer_AM/index.html

(także spokojnie można się zapoznać z zawartością przed ewentualnym zakupem :))

            Gdy „złożymy” już sobie talię, powinniśmy – zgodnie z zasadami – pozostawić na sobie taką samą ilość ubrań i wylosować po 5 kart na rękę. Zasady można jednak swobodnie modyfikować i można np. grać bez rozbierania się na polecenie karty, tylko pod wpływem emocji i wedle własnego uznania. Do niektórych kart potrzebne są akcesoria (dostępne w dodatku do gry), które można jednak swobodnie zastąpić zwykłymi przedmiotami – np. szalik zamiast opaski na oczy.

            Polecenia dzielą się na oddziałujące na graczy (zdjęcie ubrania lub wykonanie jakiejś czynności) i oddziałujące na karty (odrzucenie karty, zablokowanie karty itp.). Każdy z graczy w swojej turze dobiera do 5 kart, zagrywa lub wymienia 3 karty i przy każdej deklaruje, na kogo działa polecenie. A są one najróżniejsze… Od trochę mniej intymnych (taniec, piosenka czy erotyczna historyjka), przez zbliżające do siebie graczy (pocałunki, przytulenie czy masaż), aż po mocno erotyczne, mające na celu naprawdę rozgrzać atmosferę. Grę kończy rzucenie karty „arkana miłości”, kiedy to zasady przestają obowiązywać ;) Oczywiście, można skończyć w dowolnym momencie.

            Wrażenia z rozgrywki jak najbardziej pozytywne, aczkolwiek – od strony gry – jest to zasługa raczej samych kart i naszej modyfikacji zasad, niż propozycji z instrukcji (Kolo: której do dzisiaj do końca nie rozumiem, ale na stronie autorzy przygotowali przykładowy opis partii i różne dodatkowe materiały). Możliwość swobodnej modyfikacji zasad i brak przegranego powodują, że gra nie powinna zepsuć atmosfery, natomiast polecenia na kartach jak najbardziej mogą ją rozgrzać. Na pewno nie jest to gra do częstych rozgrywek, ale jako urozmaicenie raz na jakiś czas nadaje się znakomicie. Ponadto, Arkana Miłości są dobrym bodźcem do eksperymentowania i poszerzania swoich preferencji sek… (Kicajka: nie pisz tego! Wstydzę się ;().

            Ogółem – gra nam się podoba i śmiało możemy polecić ją innym parom – zastosowania dla szerszej grupy raczej nie widzimy. Dodatek z podtytułem „Kochankowie” zawiera rekwizyty do gry i nieco „ostrzejsze” karty (można je przejrzeć na stronie wydawnictwa) – może dla kogoś będzie dobrym urozmaiceniem roz(g)rywki, ale nas w ogóle nie zainteresował. (Kicajka: kończ pisać te nudy i chodź grać! :)) (Kolo: także na tym koniec recenzji :))

Kolo i Kicajka

Podziel się/Zapisz

Część weekendu majowego spędzałem w otoczeniu rodziny, w tym w otoczeniu moich dwóch siostrzeńców. Oczywiście bardzo się wszyscy z tych spotkań cieszymy, jednak radość chłopaków musi być podkręcana prezentami, na które każdorazowo oczekują. Konsekwentnie staram się, by przynajmniej jeden z braci otrzymał planszówkę, a tym razem wybór padł na bardzo ciekawą wyścigówkę p.t. „Regatta”.

źródło: gigamic.com

„Regatta” to krótka karcianka symulująca pojedynek żaglówek. Tor każdorazowo możemy stworzyć wg własnego widzimisię dzięki dowolnemu rozstawieniu boi na stole czy podłodze, jednak układ zaproponowany w instrukcji sprawdza się chyba najlepiej. Mechanika jest banalnie prosta. W swojej turze gracz wykłada przed własną żaglówką dowolną kartę z pięciu posiadanych na ręce i następnie przesuwa figurkę łodzi zgodnie ze strzałką narysowaną na karcie. Na części kart znajdują się symbole specjalne pozwalające na ponowne wykorzystanie dołożonej karty jeszcze raz w tej samej rundzie lub wykonanie dodatkowego ruchu z użyciem kolejnej karty z ręki. W talii znajduje się również kilka kart ze słoneczkiem (tzw. flauta) – zagranie jej na łódkę przeciwnika unieruchamia ją na jedną turę. Każdorazowo gracz może również spasować – ma wówczas możliwości obrotu swojej łódki o dowolny kąt lub wymiany od jednej do trzech kart. Po zakończonym ruchu gracz dobiera do pięciu kart na ręce i kolejka przechodzi dalej.

Gra w jakimś stopniu przypomina mi „Pędzące żółwie”. Mamy tu wyścig, pięć kart na ręce, krótki czas rozgrywki. Gra Reinera Knizii dostarcza jednak dodatkowych emocji generowanych przez „tajne cele” i ma bardziej kompaktowe reguły. „Regatta” jest przeznaczona dla dzieci ciut starszych (myślę, że ok. 6+), pozwala na bardziej świadomą grę, jednak wybory są na tyle oczywiste, że nie trzeba się specjalnie starać, by dzieciaki toczyły równorzędną walkę o zwycięstwo. Jestem bardzo zadowolony z tego wyboru i szczerze polecam grę rodzicom dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W naszym gronie był to wielki hicior ostatnich dni.

PS. Na koniec mała łyżka dziegciu w beczce miodu – wydanie jest bardzo ładne, ale mało praktyczne. Pudełko w kształcie sześcianu jest dużo za duże w stosunku do zawartości a łódeczki mają tendencję do wywracania się na stole. Więcej wad nie zaobserwowałem.

Podziel się/Zapisz

Koniec konkursu trochę mnie zaskoczył, ponieważ oznaczało to, że czeka mnie przeczytanie prac i przyznanie nagród a przed wyjazdem i całym tygodniem urlopu mam masę roboty tak w pracy jak i w domu. Tak czy inaczej prace spłynęły, ale oprócz prac kilka apeli osób, które wolą nie przemęczać się jeśli chodzi o konkursy :) Dobrze! Następny konkurs nie będzie twórczy tylko odtwórczy. Z prac, które spłynęły wybrałem 3 tak jak obiecałem i na razie na szybko dla zaspokojenia ciekawości podaję zwycięzców. Opisy gier opublikuję niestety po powrocie, ponieważ nie zdążę tego zrobić teraz. Oczywiście do pierwszej trójki zaraz wyślę maile z prośbą o podanie namiarów, gdzie mam wysłać gry. Wysyłka też zgodnie z regulaminem czyli po 7 maja – za tę niedogodność raz jeszcze przepraszam. Komu nagrody?

1. Kolo i Kicajka dostaje(ą) Der Palast von Eschnapur za opis gry Arkana Miłości – takiej tematyki nie przerabialiśmy na planszoholiku, więc uznałem, że nagroda należy się zdecydowanie, choć minus za brak zdjęć z rozgrywki ;)
2. kdsz za Ingenious dostaje grę Horus – brakowało mi czegoś logicznego w kolekcji, więc pewnie zaopatrzę się w ten tytuł
3. Mali_na za Mississippi Queen dostaje Football Ligretoo – trochę z przekory, ponieważ mam tę grę ponad półtora roku i nie zagrałem ani razu a po przeczytaniu postanowiłem, że nastał czas spróbowania)

Dziękuję za udział w konkursie i gratuluję zwycięzcom.

Podziel się/Zapisz

Na początku grudnia ubiegłego roku na mojej półce wylądowała gra, którą dawno chciałem mieć, ale zawsze coś innego po drodze wynikało. W zasadzie to zamówiłem ją jeszcze chyba we wrześniu, żeby mieć na urodziny, albo może w październiku – w każdym bądź razie czekałem 2 miechy, ale bez stresu, ponieważ było w co grać. Gdy w końcu dotarła to szybcikiem zabrałem się za rozpakowanie i delektowanie się zawartością – jest to czynność obowiązkowa i bardzo satysfakcjonująca dla każdego planszoholika. Pudełko wielkości WN lub EiT tylko znacznie solidniejsze.

1960: The Making of the President skrywa wewnątrz elementy, które na pierwszy rzut oka po otwarciu bardzo się kojarzą z grą Twilight Struggle – no dobrze – przynajmniej karty i grafika mapy.

Plansza tym razem przedstawiająca USA z ładnie podzielonymi i wymienionymi stanami oraz grafiką wprowadzającą klimat wyborczy.

Do tego żetony stanów, drewniane znaczniki poparcia i trochę innych oznakowań potrzebnych podczas rozgrywki.

Last not least – karty do gry, dzięki którym cała gra nabiera sensu!

No i co dalej? Oczywiście pierwsze co to napalony chwytam za instrukcję, czytam, czytam, czytam i w połowie mam chwilę zwątpienia. Doczytuję jednak do końca i mam mętlik w głowie. W tym czasie pojawiało się coś innego pod choinką i po choince no i sami wiecie. Jednak w ubiegłym tygodniu dostałem napadów jakie to czasem mnie łapią i uznałem, że muszę przeczytać instrukcję na poważnie i grać. Instrukcję ogarnąłem w jeden wieczorek do tego super podsumowanie na ostatniej stronie i jeszcze skrót zasad na BGG aż wreszcie uznałem, że jestem gotowy. Teraz już „tylko” znaleźć kogoś do grania. Okazało się to łatwiejsze niż mogłem przypuszczać. Na wtorek wieczorem umówiłem się z kuzynem na pierwszą potyczkę.

Standardowo rozpocząłem od setupu i opisania elementów gry. Nie czułem sie pewnie więc postanowiłem skorzystać z pomocy dostępnej tutaj http://boardgamegeek.com/filepage/38564/1960-rules-summary-v1-1. Okazała się ona bardzo przydatna i dzięki niej nie przegapiłem żadnego elementu przebiegu gry podczas tłumaczenia zasad. Niestety ale proces przekazywania zasad tak czy inaczej zajął mi 45 minut. Pierwszych kilka rund wymagało podglądania zasad, ale w 4 już było płynnie i bez zająknięć. Ja rozgrywałem karty JFK a Szymon Nixona. Patrząc na początkowy układ wpływów na planszy wydawało mi się, że Kennedy ma przewagę. Wrażenie to spotęgowały jeszcze karty jakie się trafiały. Oczywiście była masa akcji, które czyściły mój wpływ w wielu stanach – szczególnie jedna tura spowodowała u mnie wyborczą zadyszkę. Czułem się jednak dość pewnie i dążyłem do zwycięstwa w wyborach. Podczas debat miałem karty, które niestety nie były zbyt mocne i obawiałem się przegranej, ale okazało się, że przeciwnik też nie miał trafionych kart. Cały czas starałem się utrzymywać wpływ w mediach, dzięki czemu mogłem unikać sprawdzania poparcia zdobywając wpływy w stanach, gdzie Nixon miał 4 znaczniki lub osobiście prowadził kampanię. Starałem się też dorzucać po trochę żetonów endorsment do mediów, potrzebnych na koniec gry. Oczywiście wszystko to kosztem wspierania kampanii w poszczególnych stanach. Gdy nastała faza wyborów okazało się, że zyskałem sporo poparcia w niezdecydowanych stanach. Do tego utrzymałem przewagę w Nowym Jorku i kilku innych ważnych stanach. Faza podliczania głosów stanowiła bardzo przyjemną część i dała wynik 313 : 224 na niekorzyść republikanina. Oznaczało to, że powtórzyliśmy historię, choć mam nadzieję, że dalszy ciąg nie będzie taki, jak w przypadku Kennedy’ego. Gra zajęła nam 2:40 ale uwzględniała przerwę na pokrzepienie sił, więc w praktyce jakieś 2:30. Sporo emocji, wzlotów i upadków, ale najważniejsze, że wszystko to bardzo satysfakcjonujące dla obu stron. Po zakończeniu czułem jednak, że chyba od początku Kennedy miał łatwiej i dlatego może udało się wygrać.

Oczywiście idąc spać wiedziałem, że jak nie zagram szybko kolejnej partii tym razem Nixonem to będę bardzo rozdrażniony. Na szczęście na środę miałem już umówionego następnego kandydata do fotelu prezydenckiego :) Janek miał tę przewagę nad Szymonem, że już grał ze mną chyba ze 2 razy w Twilight Struggle, więc mechanika i idea gry nie była mu obca. Grę zaczęliśmy zaraz po pracy od tłumaczenia zasad. Tym razem poszło już szybciej, ale i tak jakieś 30 minut na to poświęciliśmy. Ja byłem czerwony a Jankowski chwycił niebieskie drewienka. Już na początku czułem się jakoś słabo na planszy, szczególnie rzucając okiem na wschodni region. W tej potyczce jednak rozgrywka była inna i w trakcie nie skupiałem się na wsparciu w mediach, ale żetony poparcia na koniec powoli dokładałem. Większe natężenie ruchów jednak można było zauważyć na torze spraw ważnych dla kraju, gdzie regularnie lądowały raz niebieskie raz czerwone znaczniki. To co warto zauważyć to fakt, że Janek ani razu nie zagościł w zachodnim regionie i nie zadbał tam o jakiekolwiek poparcie ani choćby zmniejszenie moich wpływów. Cała kampania skupiła się na wschodzie i południu aczkolwiek kilka razy odwiedziłem rodzinne strony, żeby porozmawiać z lokalnymi patriotami  i upewnić się, że mnie nie zawiodą w najważniejszym momencie. Podczas debaty znowu miałem kiepskawe karty, ale na szczęście JFK też nie zapewnił sobie właściwych. Dzięki temu udało mi się dorzucić aż 6 znaczników na planszę. Przed wyborami miałem wsparcie medialne na wschodzie, w części środkowej i na południu. Do tego w kilku regionach udało mi się zaledwie zrównoważyć wpływy, co jednak w finalnym starciu dało mi jeszcze kilka „darmowych” stanów. W połowie gry uczepiłem się też Nowego Jorku i obsadzając tam aż 6 znaczników poparcia czułem się pewniej. Niestety Jankowski w zamian zajął kilka stanów punktowanych niewiele niżej, ale jak się okazało to nie wystarczyło mu, aby zachować prawdziwy bieg historii. Tym razem udało nam się napisać dzieje USA na nowo i oddać władzę w ręce Nixona. Wynik bardzo podobny do dnia poprzedniego tylko dla drugiego kandydata 327 : 210 a czas partyjki to 2 godziny. Dzięki temu zaufałem grze jeszcze bardziej i nie boję się, że szanse są nierówne. Janek od razu odgrażał się, że szykuje się rewanż, z czego bardzo się cieszę. Niestety teraz udaje się on do kraju, gdzie (nawet on) będzie ponadprzeciętnie wystawał ponad tłum na zdjęciach, ale jak wróci to … jeszcze długi weekend po drodze, ale później już … wyjazd służbowy, jednak po nim już zagramy!

1960: The Making of the President jest wspaniałą grą i postawię ją na poziomie Twilight Struggle. Zrównam je ze sobą dlatego, że pomimo iż TS wydaje mi się pełniejszy i dający większe możliwości, to 1960 jest znacznie szybszy a nie odbiega poziomem rozgrywki znacząco od TS. Możliwość przeżycia fajnej przygody w USA w czasie 2 h jest bardzo kusząca i zamierzam ją jeszcze nie raz powtórzyć. Cieszę się, że tytuł ten pojawił się w mojej kolekcji oraz z tego, że tak się podoba współgraczom. Teraz tylko muszę zwabić kolejnego kandydata na prezydenta.

Podziel się/Zapisz

W ramach ostatniej wymiany gier pozbyłem się jednej gry i w zamian dostałem dwie. Jedną z nich wybrałem pod kątem córki – pomimo faktu, że ma niecałe 5 lat a grę sugerują od 8 lat. Uznałem jednak, że rodzaj gry nadaje się do łatwej modyfikacji celem obniżenia poprzeczki wiekowej. Tytułu tego raczej nie można zaliczyć do planszówek, ale jest bardzo ciekawą propozycją gry wymagającej ćwiczeń motorycznych, koordynacji ruchów, orientacji przestrzennej i skupienia na prostym zadaniu. Gra Make’n'Break to zestaw 10 klocków, urządzenia do odmierzania czasu (typu „minutnik”), kostki i kart z zadaniami.

Idea jest bardzo prosta – w określonym czasie trzeba zbudować jak najwięcej budowli pokazanych na kartach. Karty dostępne są w dwóch wariantach – te z niebieskimi cyframi 1 – 3 dla młodszych graczy i z czerwonym oznaczeniem 1 – 3 dla trochę starszych.

Zgodnie z zasadami gracz rzuca kością (1-3) i wynik wskazuje ile czasu należy ustawić na czasomierzu. Odkrywana jest losowo karta i trzeba ustawić budowlę z klocków zgodnie z rysunkiem.

Jeśli się uda i nadal czas nie dobiegł końca to odkrywa się następną kartę i powtarza budowanie nowej konstrukcji itd. Gdy czas minie kolejny gracz przy pomocy kości określa czas na swoje akcje budowania. Grę kończy się, gdy każdy z graczy wykona swoją kolejkę 4 razy. W wariancie z Sofcią uznałem, że trzeba grę trochę zmodyfikować. Odpuściliśmy sobie kości i na sztywno ustaliliśmy, że rodzice mają po 2 jednostki czasu a ona 3. Wszyscy losują jednak z niebieskich kart. Rozegraliśmy 3 rundki pod rząd i punktacja była wyrównana. Próbowaliśmy też wariant minutnika na „3″ dla wszystkich, tylko Sofia z niebieskich a my z czerwonych losowaliśmy – tu jednak była nieznaczna przewaga dorosłego.

Gra jest bardzo przyjemna i niewymagająca kombinowania lub obmyślania ruchów. Po prostu trzeba szybko ustawiać wszystko, kojarzyć kolory i zachowywać odpowiednią kolejność. Raczej nie jest to gra, która się nie znudzi, ale zawsze trochę podszkoli umiejętności malucha. Może kiedyś wrócimy do wariantu z czerwonymi kartami a tymczasem uważam, że jest ona doskonała gdy do gry zasiadają rówieśnicy.

Podziel się/Zapisz

Ciąg dalszy grzebania na półce w tytułach niezbyt granych. Tym razem trafiło na Torresa i po raz kolejny Kramer – trzeci raz z rzędu :) Ponownie należało sobie przypomnieć zasady, ale tu rzucenie okiem na instrukcję zajęło 10 minut, setup gry kolejne 4 minuty i wreszcie gra w dwie osoby około 40 minut. 3 rundy x 4 tury x 5 punktów akcji = 60 akcji = dobre tempo gry. Obyło się bez wielkiego kombinowania i rozgrywka była raczej relaksacyjna. Odpuściłem sobie złośliwość i wtrynianie się na uprzednio wypracowane pozycje przeciwnika, co trochę przeżywałem, ale przez to nie było zgrzytów. Partyjka była rekordowa i wybudowaliśmy 9 piętrowy zamek o powierzchni 11 pól co dało w 3 rundzie aż 99 punktów za jednego rycerza. Na planszy wyglądało to bardzo okazale a dodatkowo przyczyniło się do przekręcenia licznika i zakończenia wynikami 320:289.

Następnym razem trzeba spróbować zagrać z kartami „mistrzowskimi”, może to wnieść dodatkowy element rywalizacji. Niestety przy budowaniu wieżowców łapanie premii królewskiej nie jest już tak bardzo opłacalne, ale zawsze to jakieś drobne. Torres jest raczej tytułem na >2 graczy, choć szybkość rozgrywki stanowi tu ważny atut.

Już się zastanawiam co będzie następne w kolejce do odkurzenia i chyba mam kandydata – znowu Kramer pod postacią Tikala :) Przypadkiem zauważyłem dzisiaj, że trochę tych Kramerów mam, choć najczęściej grani byli Książęta Florencji, którzy z 5 razy na stole już lądowali (niestety przestałem na BGG notować rozgrywki).

Podziel się/Zapisz

Ciąg dalszy powrotu do gier, które nie miały być szansy odkryte w związku z ciągle pojawiającymi się nowymi tytułami. Tym razem padło na Kramera i jego Haziendę. Przypomnienie zasad w tym przypadku było dość proste i skorzystałem tylko z pomocy gracza. Wybrałem planszę niesymetryczną  względu na ciekawsze ukształtowanie terenu. Rozkładając karty od razu rzuciła mi sie w oczy sympatyczna świnia, która wprawia w dobry nastrój od samego patrzenia na nią :)

Gra należy do tych bardziej relaksacyjnych i pomimo konieczności pokombinowania pozostawia zużycie mózgu na niskim poziomie. Interakcja jest raczej mała i ogranicza się do ewentualnego zablokowania przejścia, ale to też nie jest takie częste. Można uznać, że negatywnej interakcji w zasadzie nie ma i każdy próbuje zdobyć jak najwięcej punktów. Trochę mi brakuje w tym tytule elementów rywalizacji, ale z drugiej strony, nie trzeba się spinać i denerwować. Rozgrywka jest szybka gdyż 3 akcje na gracza są dość proste i nie ma przestojów i czekania na „zabójczy” ruch. W trakcie gry punkty zwycięstwa można zdobyć tylko w trakcie dwóch podsumowań, natomiast reszta gry to przygotowywanie się do liczenia. Niestety trzeba pamiętać, że nie da się tylko zdobywać punktów, ale też trzeba zarabiać, żeby móc rozbudowywać swoje tereny i stada. Warto oczywiście inwestować w wodopoje, ale najwięcej punktów przynieść może dostęp do największej ilości targowisk. W naszej grze właśnie ilość targowisk zadecydowała o tym, że w drugim liczeniu udało mi się rzutem na taśmę wygrać o 2 punkty właśnie dzięki 36 punktom vs. 15 punktom za targowiska. To pokazuje jak poległem na polu pozostałych zdobyczy na planszy. Wynik końcowy 153:151 wywołał potrzebę powtórnego przeliczenia punktów, jak to często bywa przy tak małych różnicach, ale nie zmieniło to nic.

Gra pokroju Thurn und Taxis może stanowić bardzo dobrą propozycję gry rodzinnej, dla osób nie lubiących rywalizacji w kontakcie bezpośrednim lub chcących wieczorem odprężyć się przy planszówce. Tytuł dobry i niewymagający a zarazem bogaty w elementy. W pudle masa żetonów i kart ładnie mieszczących się w wyprasce. Dzięki tej rozgrywce uznałem, że muszę ściągnąć ten tytuł z listy do wymiany/sprzedaży :)

Podziel się/Zapisz

Ostatnio słabo mi idzie poznawanie nowych tytułów przy pomocy siebie – czyli mam problem z przebrnięciem przez coraz to nowsze instrukcje. W związku z tym postawiłem sobie za cel powrót do gier, które nie miały okazji zabłysnąć, a przewinęły się przez stół dawno, dawniej lub najdawniej. Jakiś czas temu byli to Osadnicy z Catanu, którzy przywiali wspomnienia losowości i turlającej się kulki śniegu. Wczoraj natomiast postanowiłem wrócić do innej gry, która na stole zagościła na razie 3 razy (ze 2 lata temu) i musiałem sprawdzić czy ma szansę na więcej. Przeczytałem, a w zasadzie przypomniałem sobie zasady i dzisiaj udało mi się rozegrać El Grande. Pierwsze co dla mnie bardzo ważne, to przedstawienie zasad. Trwa jakieś 8 minut i można grać. Prosta idea „territory control” wyjaśnia prawie wszystko. Do tego karty akcji wybierane w zależności od tego jaką kartę siły zagramy, sposób rozmieszczania caballeros i sposób punktacji i mamy komplet informacji niezbędnych do rozegrania szybkiej, dynamicznej i bardzo emocjonującej partii z wieloma zwrotami akcji. Gra jest na prawdę bardzo zaskakująca i co ruch sytuacja na planszy może się zmienić diametralnie. Nie ma tu miejsca na jakieś długoterminowe planowanie – trzeba dopasowywać się do chwilowej sytuacji. Nie można założyć sobie jakiejś taktyki i skupiać na jednym terenie – trzeba szybko działać bo przeciwnik nie śpi i psuje szyki. Karty siły są bardzo ciekawym sposobem na ustalenie kolejności a zarazem przemieszczania caballeros z prowincji na dwór. Karty akcji dają możliwość wykonania dywersji, przemieszczania jednostek i zarazem dokładania odpowiedniej ilości caballeros z dworu w rejony sąsiadujące z królem lub do Castillo. Wreszcie wspomniany Zamek, który rzutem na taśmę może zmienić układ sił przed każdym z trzech podliczeń punktów.

Ja jestem w posiadaniu wersji bardzo starej a wieku dodaje jest też plansza, która robi klimat renesansowy. Do tego fajna wieżyczka Castillo, gdzie ukrywają się caballeros. Ciekawe są też krążki, dzięki którym można w ukryciu wybierać terytorium, na które przykładowo chce się przemieścić znaczniki z Castillo. Jedyna rzecz, która mnie trochę denerwuje to brak jakiegoś oznakowania na torze punktacji, ale to już czepianie się.

To wszystko stanowi o tym, że grę tę będę lobbował podczas moich spotkań planszówkowych ;) To oznacza, że jutrzejsza świąteczna wizyta u rodziców nie może skończyć się bez zaciągnięcia brata i taty o rozgrywki w El Grande! Czuję potrzebę rozegrania jeszcze kilku partyjek. Ta gra po prostu jest bardzo dobra. Jej prostota i zarazem mózgożerność jest piękna w swej postaci. Jestem pod wrażeniem i żałuję, że zostawiłem to pudło tak na uboczu żeby się marnowało. Na pewno naprawię ten błąd.

Dzisiejsza gra utwierdziła mnie w przekonaniu, że plan odgrzebywania dawno niegranych gier jest właściwym posunięciem.

Podziel się/Zapisz

Dawno temu już odgrażałem się, że będzie konkurs, ale jakoś tak nie po drodze było i nagrodę trzeba było wystrugać i zastanowić nad zadaniem, regulaminem itp. W końcu jednak udało się dotrzeć do momentu, kiedy konkurs może ruszyć. Jak wiadomo nasze państwo ma monopol na gry losowe, więc nie liczcie na łut szczęścia, a na swoje umiejętności. Ze względu na fakt, że stale szukam gier, które mi się spodobają, wymyśliłem sobie bardzo łatwy konkurs. Potrzebuję opisu/recenzji gry – najlepiej takiej, której nie mam, bądź przynajmniej nie było pisane o niej na planszoholiku. Im dłuższe tym lepsze :) Nie jest to warunek konieczny, ale przychylniej będę patrzył na takie opracowania ;) Co więcej - fajnie jak będą zdjęcia, ale tylko własne a nie z neta, bo takie sam sobie mogę znaleźć (dotyczy to także tekstów). Jeśli ktoś ma chęć lub możliwości, a nawet talent, to może być to nagranie wideo lub audio :) Następnie wybiorę z tego 3 opisy, które zostaną nagrodzone grą. Udało mi się coś na nagrody wykombinować i nie radzę marudzić :) Będzie na pewno Football Ligretto, które o dziwo znalazło się gdzieś na półce jeszcze jedno ;) Będzie też Der Palast von Eschnapur i Horus. Tyle mam w swoich zasobach do zaoferowania.

Przejdźmy więc do regulaminu.

REGULAMIN

1. Organizatorem konkursu jestem ja czyli mars :)
2. Czas trwania konkursu to 05.04.2012 – 24.04.2012 (zgłoszenia są przyjmowane od godz. 00:00 5-go kwietnia do godz. 24:00 24-go kwietnia).
3. Zgłoszenia z materiałami do konkursu (teksty i zdjęcia) należy przesyłać na adres konkurs(małpa)planszoholik.pl.
4. Do konkursu niezbędne jest podanie swojego nicka (podczas wysyłania zgłoszenia), pod którym użytkownik zarejestrował się na stronie planszoholik.pl. Jeśli nie macie nazwy użytkownika to najwyższa pora zerejestrować się na stronie http://planszoholik.pl/wp-login.php?action=register.
5. Wysyłając zgłoszenie uczestnik konkursu potwierdza, iż jest autorem wysłanego tekstu/zdjęć/nagrania audio lub wideo i zgadza się na opublikowanie materiału na stronie planszoholik.pl.
6. Ze zgłoszeń zgodnych z Regulaminem, zostaną przeze mnie wybrane 3 najciekawsze prace i nagrodzone.
7. Ogłoszenie wyników odbędzie się do dnia 27.04.2012 na stronie planszoholik.pl.
8. Nagrodami będą: 1 Miejsce – gra Der Palast von Eschnapur;  2 Miejsce – gra Horus; 3 Miejsce – gra Football Ligretto.
9. Uczestnicy, którzy zajmą 3 pierwsze miejsca, zostaną poinformowani mailowo o wygranej. W odpowiedzi będę oczekiwał wysłania w ciągu 7 dni danych adresowych, niezbędnych do wysłania nagrody. Nagrody wysyłam tylko na terenie Polski.
10. Wysyłka nagród odbędzie się niestety od 07.05.2012 (związane jest to z moim wyjazdem).

Zapraszam do udziału w konkursie. Niewielki wysiłek, a można zyskać grę za darmo.

Podziel się/Zapisz

Udało się dzisiaj dotrzeć na Gratislavię! Niestety od początku poziom irytacji wzrósł do granic możliwości, ale teoretycznie powinienem przeczytać co na stronie gratislavii pisali. Nie czytałem, ponieważ oprócz programu, który i tak poznałem tutaj z reguły nic ciekawego tam nie piszą. W ten oto sposób wsiadłem w auto i ruszyłem na grunwaldzką zaparkować sobie spokojnie i przejść raptem kilkadziesiąt kroków do budynku Uniwersytetu Przyrodniczego. Oczywiście trochę się zdziwiłem wchodząc i widząc tylko garstkę zagubionych studenciaków. Telefon do berniego wyjaśnił zaistniałą sytuację i wiedziałem, że muszę jechać na giełdę komputerową – a przynajmniej na miejsce, które kojarzyło mi się tylko z jednym. Nie będę już narzekał na fakt, że był to weekend a wszystko działo się na terenie Polibudy, gdzie zaoczni przyjeżdżają milionem aut i oblepiają wszystko jak muchy … Opanuj się! Udało się zaparkować po 5 patrolach okolicy, ale na szczęście niedaleko. Zostało już tylko zalogowanie się i odlezienie stolika. Po przyjściu berni i vaski z kolegą akurat młócili w Blood Bowl Team Managera, więc miałem trochę czasu na przejście wśród stolików i stoisk. Ostro promowane kapsle jak dla mnie sprowadziły się do kawałka chińskiego plastiku, gdzie można sobie popstrykać. Oczywiście przypomniało mi to czasy dzieciństwa, ale gdzie to może się równać do torów misternie przygotowywanych przez młodych kapslowców w piaskownicach, na podwórkach. To zdecydowanie dla dzisiejszych dzieciaków, przyzwyczajonych do tego, że wszystko jest gotowe. Jednak jak to mawiają business is business, więc życzę sukcesów w sprzedaży.

Podczas obchodu można było zauważyć, że było sporo dzieci z rodzicami a podczas losowania nagród to wylegały z różnych zakamarków licząc na wygraną. Tu od razu wspomnę, że losowanie nagród i wszelkiego rodzaju zapowiedzi przy wykorzystaniu sprzętu audio było bardzo niedograne. Jestem pewien, że sprzęt taki ma regulację głośności i nie trzeba dodatkowo wypruwać płuc podchodząc znienacka do mikrofonu. Tu akurat irytację słyszałem ze strony współgraczy, więc nie jestem jedynym malkontentem. Jeszcze na jedną rzecz muszę ponarzekać – nie wygrałem żadnej nagrody ;)

Gdy czekałem na koniec BBTM zjawił się osadnik z plecakiem taszcząc jakieś pudła. Przeszliśmy raz jeszcze po placu zabaw i po powrocie akurat stół był czyszczony z krwi i szykowany pod kosmiczne wyprawy w Alien Frontiers. Okazało się, że vaski grał w sobotę w AF i próbował berniemu pomóc w tłumaczeniu zasad. Szybko wyszło też, że vaski uczestniczył w grze ze źle wytłumaczonymi zasadami. Co turę zagarniali wszystkie kości i grali na pustym polu – chyba, że coś źle zrozumiałem – w trakcie było losowanie nagród ;) . Oczywiście berni naprostował wszystko i po 15 minutach ruszyliśmy w podbój przestworzy. To był pierwszy tytuł typu dice placement, który miałem okazję grać i bardzo mi się spodobało. Pierwsze co mi przyszło do głowy to duża losowość, ale uzupełniając to możliwością umieszczania kości w różnych lokacjach okazało się, że kości nie muszą oznaczać poddaniu się losowi. Szybkość rozgrywki i przejrzyste, łatwo przyswajalne zasady dodatkowo przekonały mnie do gry (tak, to oznacza, że chcę mieć tę grę). Berni wspominał, że grał w dwie osoby i też się sprawdzało, więc jak dla mnie po pierwszej partyjce 8/10. Udało mi się wygrać pomimo rozpraszającego działania organizatorów , więc chętnie powtórzę to na spokojnie. Na minus na pewno zawartość – rewelacji nie ma, trochę plastiku i drewna, kilka kart i śliska plansza. Dobrze by było jakby cena oscylowała w granicach 90 zeta, ale skoro ustawiona wyżej to trzeba kartkować jak się chce grać.

Na drugi ogień poszła Cramerowska Helvetia przytargana przez osadnika. Dla mnie atutem było pudełko z flagą Szwajcarii, którą uważam za przepiękną – raczej mam równo pod sufitem. Osadnik tłumaczył zasady przez 15 minut natomiast dokładał elementy na kilka razy – chyba chciał nam zrobić niespodziankę dorzucając bonusy po pewnym czasie. Zaczęło się fajnie i pomimo tego, że z bernim więcej się śmialiśmy niż słuchaliśmy zasad (osadnik wypominał to kilka razy), to nawet jakoś się grało. Od pewnego momentu na stole jednak zaczął się robić burdel, który ciężko było ogarnąć. Mężczyźni podobni do kobiet, dzieci leżące na boku, faceci i kobiety też leżące, małżeństwa – bajzel na kółkach. Mózgożerność gry raczej mała ale pomimo to czułem się zmęczony po zakończeniu co spotęgowane było ponad 2 godzinną rozgrywką. Berni na zakończenie wyskoczył do przodu o kilka punktów zdobywając pierwsze miejsce, vaski natomiast pomimo, że był ostatni to z nawiązką zrealizował swój cel przekroczenia 10 punktów :). W tym przypadku skłonny byłbym dać może 6/10 i raczej bez promocji typu 10€ w szwablandii nie chciałbym tej gry.

To niestety było tyle mojego udziału na gratislavii, ale jakoś 5 godzin minęło w dobrym towarzystwie i pod znakiem dobrej zabawy. Na koniec vaski pochwalił się jeszcze Sekigaharą w zestawie z dominem. Faktycznie jest ładna, choć bardziej bym powiedział „dostojna”. Na początku Berni obciążył mnie chyba 5 kilogramowymi Kupcami i Korsarzami dla Stanley’a, które przytachałem do domu i o mały włos nie odpakowałem. Może berni jeszcze napisze coś o BBTM, którego nie miałem okazji zagrać, ale kilka ruchów widziałem kątem oka. Dzięki za grę!

Podziel się/Zapisz

Dzisiaj nie wybierałem się na Gratislavię, planując spędzić tam jutrzejszy dzień. Przed chwilą osadnik zaproponował dwie gry, które bardzo chętnie sprawdzę w praktyce – na razie codziennie patrzę na nie na regale i nie mogę przebrnąć przez ich instrukcje. To będzie niepowtarzalna szansa zredukować ilość niegranych gier z kolekcji.

Dzisiaj pogoda niesprzyjająca wyjściu z domu stanowiła dokonałą okazję, na zabranie się za domowe obowiązki remontowo-porządkowo-ogarniające. Znalazł się jednak czas na to co podkręca każdego planszoholika czyli granie. Wstępnie miało być krótko i lekko, ale skonczyło się na wyborze Le Havre.

Idąc od końca – udało się wygrać, choć po zaciętej walce 232 – 212.

Gra przebiegała trochę inaczej niż standardowo i zauważyłem, że wybierane akcje były zupełnie inne i korzystaliśmy z nich inną częstotliwością niż w poprzednich partiach. Nie mówię o początku – tam za bardzo nie można zrobić tego inaczej. W pewnym jednak momencie było widoczne, że wszystko idzie innym tokiem. Bardzo mnie zdziwiło, że tylko raz i to dopiero na sam koniec Shipping Line było w użyciu. Skorzystanie z linii było jednak bardzo opłacalne i rzutem na taśmę dostarczyło mi 41 Franków. Z początku miałem potężne zapasy jedzenia, ale trochę przycwaniakowałem i około 9 rundy zacząłem mieć problemy, odbierające mi ważne ruchy kosztem zdobywania pożywienia. Wszystko też poszło znacznie szybciej niż normalnie, albo tak mi się tylko wydawało – niestety nie sprawdzałem czasu. Użycie pudełeczek, o których już kiedyś pisałem, znacznie skróciło rozłożenie i złożenie gry, dodatkowo pozwalając utrzymać porządek na planszy.

Po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że jest to jedna z moich topowych gier z oceną 10/10 (tak jak w przypadku Agricoli – choć wolę Le Havre). Niebawem powinien dotrzeć do mnie Le Grand Hameau – trochę budynków specjalnych przyda się, chociaż chętnie zobaczyłbym też trochę nowych budynków podstawowych. Chyba podczas kolejnej gry już z dodatkiem, trochę zmienię zasady, dodając więcej budynków specjalnych do dyspozycji graczy.

Tak czy inaczej uwielbiam Le Havre!

Podziel się/Zapisz

Narzekałem w niedzielę, że pewnie do Gratislavii nic sobie nie pogram a tu miła niespodzianka wczoraj, kiedy to zostałem odwiedzony przez kuzyna z dziewczyną, chętnych na grę. Założenie było proste – wpadają po 20:00 wypadają przed 22:00. Można uznać, że niewiele tu grania będzie, ale jak ktoś chce to sobie poradzi i w tak krótkim czasie. Niestety nie byłem zupełnie przygotowany i musiałem stanąć przy regale szperając w pudłach i zastanawiająć co zarzucić na ząb.

Naszła mnie ochota na Antike, ale uznałem, że może nie bardzo przejść strategowanie. Spojrzałem w kierunku górnych partii zasobów, gdzie grzecznie czai się Uwe. Decyzja była dość szybka – na tym etapie trzeba było coś wprowadzającego – Agricolka jak nic. Zostało to przyjęte raczej entuzjastycznie a ja zdziwiłem się, że zasady z marszu udało mi się sprzedać i to bez dopowiadania czegoś w trakcie. Zdziwiony dlatego, że coś ostatnio zasady potrafią mi wyparować z głowy, wypierane przez kolejne instrukcje cisnące się w kolejce. Wariant 3 osobowy ruszył bardzo sprawnie i po chwili dotarliśmy do pierwszych żniw. No tak – oczywiście wariant rodzinny miał miejsce. W trakcie rozgrywki było widać, że główka coraz bardziej pracowała i pod koniec już widziałem w ich ruchach jakiś sens :) Nie było żebrania – wręcz przeciwnie, spokojnie wystarczyło zawsze i wszystkim. Taki mały dobrobyt.

Zakończyliśmy wynikiem 39 : 29 : 19 w ciągu 1:05. Do tego trzeba doliczyć 15 minut tłumaczenia zasad.

Cel zrealizowany. Można było wcisnąć jeszcze coś krótkiego, ale okazało by się, że nie wyrobimy się w limitowanym paśmie grania. W ten oto sposób oczekiwanie na Gratislavię (w której niestety nie upatruję jakiegoś przełomu w życiu planszoholika) minie już spokojniej. Dzięki za granie i następnym razem może wariancik pełny :)

Podziel się/Zapisz

Minął tydzień i niby nic się nie działo, ale jednak kilka rozgrywek udało się odpalić. Szału nie ma, ale jak na ilość czasu wolnego to „nie jest tak źle” (jak mawiał Master, gdy ledwo się trzymał na nogach).

Jedna partyjka Le Havre w 3 osoby podnosząca mnie na duchu i po raz kolejny udowadniająca, że 10/10 należało się Uwemu. Widziałem, że pojawiła się ostatnio w sklepach wersja z dodatkiem Le Grand Hameu, ale samego dodatku nie mogę wypatrzyć a chętnie go sobie sprawię.

Dwuosobowa rozgrywka z 51 Stan przypomniała mi, że chyba kobra z radem mają Nową Erę i chyba warto, żeby w końcu w coś zagrać razem. Mieliście się pojawić w jakiś weekend na spanie – pytam „KIEDY?„

Do tego 2 razy Small World z dodatkiem Tales and Legends. Zastanawiam się nad minidodatkiem Cursed, żeby dorzucić dwie nowe rasy i te kilka cech. Nie to, żeby podstawka mi się znudziła, ale takie małe rozbudowanie to zawsze urozmaicenie.

W tygodniu obejrzałem też film Idy Marcowe – tak jak nie lubię filmów politycznych to ten bardzo mi się spodobał i zrobił mi smaka na 1960: The Makng of the President, który kilka miesięcy leży na półce i czeka na pierwszą rozgrywkę.

Patrząc na to jak mnie natchnął George Clooney z Ryanem Goslingiem postanowiłem zarzucić sobie trylogię Jacksona, żeby wzmocnić moją determinację w opanowywaniu zasad do War of the Ring.

W zbliżający się tydzień raczej cieńko z grami będzie, ale na 100% idę na Gratislavię i może jakieś zasady do nieruszonych gier opanuję ze słuchu :) Z programu festiwalu wyczytałem tylko Ankh-Morpork, który za bardzo mnie nie interesuje ponieważ książkę Pratchetta miałem raz w życiu w rękach i przeczytałem 3 strony. Może jednak ze względu na Wallace’a rzucę okiem na rozgrywkę – a nóż warto…

Podziel się/Zapisz

Czwartek był dobrym, wręcz znakomitym dniem jeśli chodzi o rozwój i pielęgnację planszówkowego hobby. Niemal punktualnie o 19 ponownie zaczęliśmy podbój galaktyki, choć tym razem w zupełnie nowym składzie. Poza mną i stałym kompanem pitem, zjawili się jeszcze macike i houm. Macike przejął na swe barki wprowadzenie w kosmiczne arkana houma, jak się później okazało wprowadził go w grę aż zbyt dobrze. Przy okazji tłumaczenia zasad przypomniałem sobie co i jak, w końcu od ostatniej rozgrywki minęły ponad dwa tygodnie. Dodatkowo rozwiałem wszelkie wątpliwości, które pojawiły się w trakcie ostatniej partii. Na szczęście okazało się, że ostatnio graliśmy niemal zupełnie dobrze, a pewne pojawiające się incydenty naruszające zasady były niegroźne i raczej nie wpływały znacząco na grę. A więc zaczęliśmy…

Chyba najbardziej naturalnym rozpoczęciem każdej partii jest eksploracja nowych terytoriów. I tutaj nie było inaczej. Od początku wszyscy czterej postanowiliśmy sprawdzić co też kryje się za miedzą. Losowania heksów były iście wyborne. Tylko ja trafiłem dwukrotnie pod rząd na statki Starożytnych, ale nie napawało mnie to jakąś specjalną rezygnacją. Postanowiłem szybko spróbować się z nimi uporać, więc już w kolejnych ruchach zacząłem produkcję myśliwców. W międzyczasie moi przeciwnicy zdążyli już poszerzyć swoje imperia o kilka dobrych heksów i również zaczęli rozbudowywać flotę. Houm pokonująć Starożytnych szczęśliwie trafił na porzucony w przestrzeni komputer, który istotnie podwyższał celność jego myśliwców. Tym sposobem, rozprzestrzenił się bardzo szybko po galaktyce jak… (tu sam porównał się do pewnego pasożytującego owada żerującego na ludzkich głowach). Bardzo szybko przypuścił atak na Centrum Galaktyki i równie szybko je pokonał. Oczywiście nie obyło się bez strat, które nagle skrzętnie wykorzystał macike wbijając biały klin głęboko w niebieskie imperium. Tym sposobem rozpoczęła się wojna totalna. Houm po tym ataku jakby się wycofał i stracił nieco zapał do gry, za to ochoczo w przepychankach zastąpił go pit. Jak się okazało macike i pit mieli tak rozwinięte floty, że pojawiali się w różnych częściach galaktyki kąsając się przy tym dotkliwie. Ja w tym czasie zamknięty na swoich 5 heksach zacząłem, nie mogąc za bardzo rozszerzyć terytorium przez traktaty dyplomatyczne i brak odpowiedniej floty aby móc zachować się jak zdrajca, budować orbitale. Pomyślałem, że jeśli nie mam dużego terytorium, to chociaż będę miał małe, ale bardzo wydajne poletko. Zacząłem więc wstawiać orbitale i podnosić do zaawansowanego poziomy kopalń. Poszło całkiem sprawnie i przynajmniej ekonomicznie nie odstawałem specjalnie od mych przeciwników. Ci tymczasem przez kolejne rundy prowadzili krwawe bitwy. Pod koniec gry do walki włączył się ponownie houm. Podstępnie atakując terytorium czarnego, gdy flota tego ostatniego była związana walką w innej części galaktyki. Przemieszania na heksach były spore. Doszło nawet do tego, że w pewnym momencie krążowniki czarnego pojawiły się na moim terytorium, ale miałem już wtedy odpowiednią siłę, by z powodzeniem je odeprzeć. Centurm Galaktyki pozostawało w tym czasie pod jurysdykcją macike (białego), który zadbał tam o solidną obronę wstawiając Bazy Gwiezdne i odpowiednio je uzbrajając. Gra nie trwała jakoś specjalnie długo (poza dłuższymi momentami, gdy macike rozmyślał nad kolejnym ruchem ;-)) i była bardzo intensywna. Ostateczne wyniki były całkiem zaskakujące. Po pierwsze bardzo wyrównane. Po drugie każdy chyba (poza zwycięzcą) była zaskoczony, że nie wygrał ;-) Wyniki prezentowały się następujaco: houm 33 pkt, pit 31 pkt, berni 31 pkt, macike 29 pkt. Podsumowując… była to dopiero moja druga rozgrywka w Eclipse, a mimo tego już czułem, że sobie radzę i panuję nad rozgrywką. Myślę, że jakakolwiek losowość, wynikająca choćby z losowania kafli jest mało istotna, a z każdą kolejną rozgrywką będzie wręcz pomijalna. W końcu każdy wylosowany heks ostatecznie ma szansę i tak wpaść w nasze ręce. Jeśli nie od razu, to w następnej rundzie. Z jednej strony jeżeli nie zasiedlę obszaru, to nie będę miał szansy podnieść produkcji. Z drugiej jeżeli nie zasiedlę, to nie będę miał takiego problemu z utrzymaniem imperium. Gra jest naprawdę przednim optymalizatorem, który dodatkowo dostarcza wiele zabawy przy bitwach i knowaniach. Dzięki wszystkim za grę, to był dobry wieczór!

Po rozgrywce w Eclipse postanowiliśmy z pitem doprawić jeszcze ten i tak pyszny wieczór rozgrywając ponownie partyjkę w Blood Bowl: Menedżer Drużyny. Niestety nie było mi dane wygrać, ale bawiłem się świetnie. Sama gra jest naprawdę bardzo interesująca, ale to już innym razem… ;)

Podziel się/Zapisz

Wczoraj zagraliśmy w Rex’s w składzie polsko-amerykańsko-angielsko-irlandzkim, 6 osób, 2 gry z 3 instrukcjami na stole (tylko 2 osoby przeczytały instrukcję). Wykonanie na naprawdę wysokim poziomie ale to raczej standard FFG wiec nie ma się co rozpisywać – wszystko jest tip-top chociaż mi osobiście kolorystyka średnio odpowiada ale nie jest źle (z góry zaznaczam, że nie znam Twilight Imperium).

Set up był wyjątkowo szybki i sprawny i to pomimo tego, że każdy gracz ma inne specjalne zdolności oraz cześć jednostek ląduje na planszy jeszcze przed pierwszą rundą. Balans postaci: cóż, trudno mi się wypowiadać po 2 grach ale wydaje się dobrze dobrany (może Hacan troszkę lepiej się prezentował) bo nikt nie wybił się szczególnie ale może to dlatego, że nie za bardzo wiedzieliśmy jak grać żeby wygrać. Każdy z graczy ma specjalne zdolności i trzeba naprawdę skupić się na tym na początku, wprowadzało to w pierwszej grze sporo chaosu (jedna z postaci zbiera kasę ze kupno kart, inna za rekrutowanie, ktoś tam dostaje dodatkowe jednostki jeśli ktoś postawi swoje jednostki itp.) – trzeba to po prostu ogarnąć. Dodatkowo 3 postaci mają specjalne warunki zwycięstwa, których wypełnienie daje wygraną na koniec gry. Sama mechanika sprowadza się w skrócie do rekrutowania jednostek, wrzucania ich na plansze oraz dążenia do kontrolowania specyficznych punktów na mapie. Jednostki możemy przemieszczać oraz oczywiście możemy walczyć z innymi graczami o kontrole. W czasie gry możemy formować sojusze z innymi graczami i wygrać grę np. jako sojusz 3 graczy. Warunki zwycięstwa to najciekawsza moim zdaniem cześć tej gry: pojedynczy gracz wygrywa gdy kontroluje na koniec rundy 3 twierdze (Stronghold), sojusz 2 graczy musi kontrolować 4 twierdze, a sojusz 3 graczy wszystkie 5. Do tego jedna z postaci może przewidzieć kto wygra grę oraz w której rundzie i jeśli się to sprawdzi to odbiera zwycięstwo tej osobie, inna postać wygrywa jeśli żaden z graczy nie wygra (nie będzie kontrolował co najmniej 3 twierdz) do rundy 8. Jeśli wygra sojusz to gracze mogą (ale nie muszą) użyć specjalnych betrayal cards aby wyrwać zwycięstwo tylko dla siebie. Sytuacja z wczoraj: 2 graczy formuje sojusz w 8 rundzie, nikt nie jest w stanie kontrolować 3 twierdz wiec sojusz wygrywa (jednym z graczy był Hacan), jeden z graczy z sojuszu stwierdza, że nie nie odpowiada mu zwycięstwo z kimś innym i wyciąga swoją betrayal card, niestety dla nie niego drugi gracz ma kartę o wyższym poziomie i to on wygrywa samotnie….do czasu gdy gracz grający Xxcha wyciąga swoją przepowiednie zwycięzcy – zgadza się!!! Teraz to on jest wygranym!!! Co za gra!!!

Pierwsza rozgrywka trwała ok. 1.5 godziny (wygrał sojusz w 5 rundzie), druga gra trwała ok.2.5 godziny (8 rund) idealnie dla mnie, nie za długo nie za szybko. Replayability wydaje się nieskończone (różne rasy, różne warunki zwycięstwa, sojusze), czasami były lekkie zwiechy szczególnie podczas bitwy 2 graczy bo reszta  po prostu siedzi i nic nie robi, troszkę chaosu związanego z różnymi specjalnymi zdolnościami – myślę, że po kilku grach zdecydowanie poprawi się płynność. W sumie myślałem że będzie lepiej bo prawdziwe emocje były dopiero przez ostatnie 5 minut gry ale zwalam to na razie na brak doświadczenia graczy. Mam nadzieję, że ktoś się pokusi o porządną recenzje tutaj oraz przepraszam za chaos wypowiedzi ;)))

Podziel się/Zapisz

A raczej popsuł ją kolega. Koledzy… Przed tym incydentem wyglądała elegancko, mechanika była ostra i pomysłowa a rozgrywka satysfakcjonująca, porywająca i niepowtarzalna. Gracze zadowoleni, sypią 9 na BGG i złotówkami w sklepach. Internet pęka w szwach od recenzji i pochwał a wydawca już prosi się o dwa dodatki (jeden wprowadza co-opa, drugi 5 i 6 gracza). A tu trach: koniec marzeń, panowie siadają do stołu i w trzy minuty wypruwają z niej flaki błyskając radośnie mordem w oczach. Z  perełki pozostaje kupka trocin, a ty jeszcze musisz im za to podziękować. Jest szansa na zemstę, możesz spróbować popsuć im ich zabawki, ale lepiej podrzucić jakieś ciekawe pomysły i rozwiązania żeby cieszyć się nowym tytułem na rynku.

Koledzy testerzy… DZIĘKUJĘ!

Serio, nie przyzwyczajam się już do moich prototypów, Miqu lubi się bawić płytkami z zepsutych projektów.

Dzięki Wam nie tracę czasu na poszukiwanie nieudanych rozwiązań niedziałających zasad.

Zamiast tego mogę skupić się na czymś zupełnie nowym…

Jutro znowu przyniosę coś do zepsucia.

Post dedykuję wszystkim którzy on-line czytali i badali moje eksperymenty oraz ekipie MonsoonGroup.

Podziel się/Zapisz