Dobrzy ludzie! Zlitujcie się nad moim podopiecznym, który przez moją lekkomyślność został pozbawiony domu. Kolega – drewniany, pomarańczowy pionek o dość pokaźnych rozmiarach nie może trafić do swojego pudła, gdzie na pewno czeka stęskniona rodzina.

Jak to się stało? Najważniejsze to fakt, iż odbyło się to na trzeźwo, żeby nie było, że opiekun był pod wpływem. Spontanicznie wyciągałem elementy gier z pudełek – mix około 30 różnych. Przeleżały święta poza pudłem i uznałem, że nastał czas powrotu. Całą stertę znaczników, kości, pionków udało mi się przywrócić od właściwego środowiska, ale został mi jeden – nie potrafię sobie przypomnieć z jakiej był gry. Oczywiście proszę o pomoc. Na zdjęciu jest on ze standardową kostką dla porównania rozmiarów. Nie pochodzi on z Pandemica, gdzie pionki mają taki sam kształt.

Pomóżcie biedaczkowi . . .

. . . ZROZPACZONY OPIEKUN

Obiecuję, że więcej tego nie zrobię!

Podziel się/Zapisz

W Wigilię zwierzęta zaczynają ponoć mówić ludzkim głosem a ja zakoszulkowałem trochę kart – pierwszy cud raczej wątpliwy, ale drugi już się wydarzył. Dzisiaj rozpocząłem akcję wrzucania wszystkiego w ochraniacze choć będzie to proces stopniowy.

Wczoraj zakupiłem na próbę 3 rodzaje foliowych akcesoriów:

1. Std. USA Card Sleeves – 56 x 87 mm – 100 Pack

2. Card Sleeves – 63.5 x 88 mm – 100 Pack

3. Ultra-Fit™ Card Sleeves – 2.5 x 3.5″ – 100 Pack – “Almost-A-Penny”

Ad.1. Przeznaczeniem był WotR i okazało się, że idealnie pasuje. Karty mają 87 x 56 mm koszulki 87.5 x 56.5 mm. Efekt – idealne dopasowanie.

Ad. 2 i 3. Tutaj kupiłem kierując się opisem w sklepie natomiast nie zwróciłem uwagi na opakowanie. W opisie koszulki różniły się tylko nieznacznie – pierwsze to Koszulki Standard 63.5 x 88 mm a drugie Koszulki Standard Ultra-Fit 63.5 x 88 mm. Postanowiłem sprawdzić to głównie ze względu na różnicę w cenie. Ultra-Fity niby o połowę tańsze, ale okazało się, że nie są tymi ultra-fitami, o których myślałem. W koszulki te zamierzałem ubrać karty z TS. Standardowe 63.5 x 88 mm okazały się pasować prawie idealnie. Karty mają 89 x 63 mm natomiast koszulka ma 89 x 64.5 mm. Następnie wrzuciłem ultra-fita i okazało się, że jest jeszcze większy luz. Szybki pomiar i okazuje się, że ultra-fit ma 91 x 66. Przyjrzałem się opakowaniu i co widzę – 2 5/8″ x 3 5/8″ czyli 92 x 66,7 mm. Uznałem, że muszę poszukać porady u producenta i rozwiązanie okazało się bardzo proste. Po prostu to co kupiłem nazywa się tak na prawdę „Card Sleeves – 66 x 91 mm – 100 Pack – Almost-A-Penny Error”. Właśnie ten error robi różnicę. Chińczyki w fabryce się pomyliły i gratis kilka mm dorzuciły.

Zastanawiam się czy wymieszanie tych koszulek w wpłynąć może jakoś na komfort grania, ale wydaje mi się, że nie ma większego znaczenia. Na pewno zwykła wersja jest znacznie bardziej dopasowana, ale w tym momencie w dalszym ciągu nie wiem jak wyglądają ultra slimy.

Nie jest to jednak takie ważne – najważniejsze, że karty są bezpieczne a ja się nawróciłem.

Podziel się/Zapisz

Drogie koleżanki i drodzy koledzy zwracam się do Was z pewną prośbą jako, że jesteście bardziej rozeznani w świecie gier planszowych, itp. :)
Zbliżają się wielkimi krokami święta. Przedświąteczny czas jest jednym wielkim bulgoczącym kotłem. Ja jak wielu innych mieszkańców tej planety dość późno zabieram się za zakup prezentów stąd też wielką prośbę kieruję do Was, o której za chwilę bardziej szczegółowo napiszę;)
Jako, że jest to blog poświęcony grom planszowym, mój świąteczny wpis właśnie do tej tematyki będzie się odwoływał :) Jak już zapewne się domyśliliście mam zamiar kupić grę pod choinkę. Adresatem prezentu ma być mój ojciec. Zaznaczam, iż chciałbym podarować mu grę logiczną, dlaczego?
Główną inspiracją do zakupu gry było to, iż mój ojciec lubi sobie łamać głowę, kombinować czy też ćwiczyć umysł. Rozwiązuje krzyżówki, sudoku, gra w pasjansa pająka, a kiedy świetną sprawą był dla mnie pegazus, to tata pogrywał sobie w tetrisa. Czasami grywaliśmy w warcaby bądź szachy, a częściej w różne gry karciane.
W tym roku postanowiłem, że nie dostanie po raz kolejny szarego, nudnego, standardowego zestawu do golenia, skarpet, narzędzi czy innych pierdół. Wpadłem na pomysł, aby kupić mu grę logiczną !!! :)
Ogólnie rzecz biorąc nie wiem czy mu się spodoba ten innowacyjny, nowatorski pomysł, bądź nie mam pojęcia czy będzie chciał dla gierki poświęcić trochę czasu, ale jestem dobrej myśli tym bardziej, że byłoby to rodzajem „bieżni” dla jego umysłu, który lubi ćwiczyć.
Tutaj prośba dla Was, jeżeli mieliście, macie styczność z grami logicznymi to proszę o pomoc w wyborze gry dla mojego ojca;) Interesują mnie gry, w które mój tata będzie mógł grać sam i, do których będzie mógł wracać.
Trochę się już rozglądałem i wiem, że są gry, które oferują mnóstwo zadań do wykonania w kilku poziomach trudności- właśnie coś takiego myślę, że byłoby fajne.
Co powiecie np. o „Antywirusie”?
Proszę Was o zamieszczanie opinii w komentarzach, mam nadzieję, że mi pomożecie ;)

P.S.: Bardzo proszę o to, aby gra mieściła się w przedziale od 50 do 90 zł :)

Pozdrawiam! :)

Podziel się/Zapisz

Wczoraj planowałem granie, ale się nie udało. Zamiast tego trochę poczytałem nowinek SEO i postanowiłem zająć się pracami ręcznymi. Uznałem, że mógłbym troszkę uporządkować Le Havre‘a, który po kilkunastu turach jest bardzo zabałaganiony na stole dzięki sporej ilości żetonów przekładanych z miejsca na miejsce. Wieczorem siadłem i wymierzyłem pudełeczko, jakie pomieściłoby żetony i zmieściło się na planszach. Wykonałem prototyp ze zwykłego, białego papieru. Przygotowane pudełeczko – precyzyjniej mówiąc to tylko spód pudełka – ma podstawę 50 mm x 60 mm i wysokość 30 mm. Wrzuciłem do środka całe zboże i okazało się, że idealnie pasuje. Niestety zwykły papier trochę jest za miękki i uznałem, że poczekam do dzisiaj i kupię biały papier techniczny, który dzięki temu, że jest grubszy lepiej będzie się do tego celu nadawał. Na długim spacerze zahaczyłem o Auchana, gdzie na hali okazało się, że jest papier techniczny o gramaturze 180 g/m² – biały, czarny i wielokolorowy.

Zakupiłem po bloku z każdego i wróciłem do domu. Po obiedzie przystąpiłem do zajęć plastyczno-technicznych zaopatrując się dodatkowo w linijkę, nożyczki i przezroczystą taśmę klejącą o szerokości 20 mm. Rzuciłem okiem na kolorowy papier i okazało się, że żetony z Le Havre‘a są w zasadzie w takich kolorach jak kartki w bloku. Brakowało tylko szarego na węgiel, ale uznałem, że biały będzie idealny aby uzupełnić zestaw. Pomyłka – jeszcze monety 1 Frankowe i 5 Frankowe – tu już kolory się powtarzały, więc postanowiłem po prostu zmniejszyć pudełka – tylko wysokość obniżyłem do 20 mm i użyłem koloru pomarańczowego i żółtego. W ten sposób w godzinkę zrobiłem zestaw pojemniczków na żetony w magazynach. Po rozłożeniu i rozpoczęciu rozgrywki z odnowionym wyglądem gry przypomniałem sobie, że muszę jeszcze 7 pojemniczków zrobić na sterty z ofertami, ponieważ pod koniec rozgrywki, kiedy już nie wybiera się wszystkich surowców to potrafi się uzbierać sporo żetonów na jednym polu i to jeszcze dzisiaj zrobię :)

Co uzyskałem?

Po pierwsze pomimo, że pudło stoi jak należy

to po otwarciu oczom ukazuje się w miarę uporządkowany obrazek.

Z pojemników znajdujących się w workach raczej nic nie wypada (zakładając, że trzymam na półce).

Wyciągnięcie z worków zajmuje minutę i ukazują się nam ładne, kolorowe pudełeczka, w których żetony mają podobny kolor do opakowania.

Wreszcie na planszy panuje porządek nie tylko zanim się zacznie grę

ale i po jej zakończeniu.

Aby ochrzcić nowe akcesoria od razu rozegrana została partyjka dwuosobowa. Poszło bardzo sprawnie, zakończyło się przyzwoitym wynikiem 228 do 209 oraz potwierdzeniem, że Le Havre jest jedną z moich ulubionych gier. Na koniec schowanie wszystkiego przez jedną osobę zajęło kilka minut i była to czysta przyjemność. Teraz jeszcze tylko 7 podstawek na oferty przygotuję i będzie gotowy zestaw. Polecam taką zabawę bo zapewnia fajne doznania estetyczne :)

Podziel się/Zapisz

Jako że jestem nieufny z natury musiałem sprawdzić czy teoria, którą mnie uraczyliście ma się jakoś do praktyki. Oczywiście mógłbym zrezygnować z laminowania od razu po uwagach, które dostałem, ale co to za eksperyment, którego się nie przeprowadza i zakłada, że wynik teoretyczny jest obowiązujący i właściwy. Tak jak postanowiłem tak uczyniłem.

Wziąłem folię 2×75 mic

W Dominionie nie znalazłem zbędnych kart, ale z pomocą przyszły Zombiaki i Fasolki. Trzy karty na próbę uznałem za wystarczające.

Ułożyłem je obok siebie przy zgrzewie – to od razu widać, że pierwszy rząd kart jest łatwy do ułożenia, następne jednak już byłyby problematyczne ponieważ folia jest miękka i ułożone karty trzeba by podawać do laminatora ułożone ja jakimś kartonie, książce czy czymś innym ułatwiającym równe podanie do rolek maszynki.

Do dyspozycji miałem laminator QuickStart H320 firmy GBC. Faktycznie szybki start – jakąś minutę od odpalenia był gotowy do działania.

Tak jak pisałem z pierwszym rzędem kart nie ma problemu – trzymają się same tuż przy zgrzewie startowym folii. Wystarczyło chwilkę przytrzymać ręką od spodu zanim wałki załapią karty.

Karty ukazały się po jakichś 10 sekundach po drugiej stronie. Cała laminacja trwała jakieś 30 sekund.

Co zobaczyłem po wyjęciu z laminatora? Szczerze powiedziawszy, gdyby nie kilka problemów, to uznałbym, że jest to super sprawa.

Okazało się jednak, że wokół karty powstaje kanalik z powietrzem biorący się z tego, że karta ma swoją grubość i wałki nie są w stanie spłaszczyć jej do grubości 150 mic. „Dzięki temu” pojawił się problem.

Obicinanie karty wzdłuż krawędzi powoduje rozcinanie kanalika z powietrzem a w rezultacie otwieranie karty na działanie powietrza i w rezultacie folia szybko się rozwali. Oczywiście można przycinać dalej od krawędzi – jakieś 3 mm – ale to się mija z celem. Zaokrąglanie narożników akurat nie było takie straszne, aczkolwiek nie jest powtażalne w 100%. Skorzystałem ze sposobu, o którym kiedyś poooq pisał – obinaczki do paznokci :)

Co się okazało po otwarciu zalaminowanej paczuszki – karta była w doskonałym stanie, struktura była jak początkowa a kolory bez zmian.

Nie zmienia to jednak faktu, że pomysł z laminowaniem nie będzie wcielany w życie i raczej nie polecam, chyba że ktoś ma kilka kart to przerobienia. Laminowanie nadaje się do kart pomocy dla graczy o ile są cienkie i giętkie. Na plus na pewno wezmę też jak karta zachowywała się w dotyku, jest o wiele przyjemniejsza niż śliskie koszulki, no ale …

Cieszę się jednak, że spróbowałem bo nie będę się zastanawiał czy może jednak nie skusić się :)

Podziel się/Zapisz

Ostatnio siedząc w pracy zacząłem się zastanawiać czy przypadkiem nie spróbować zalaminować kart. Nie wiem jeszcze z jakiej gry, ale najpierw musiałbym spróbować jak zachowuje się karta po zalaminowaniu. Obawiam się dwóch rzeczy:

1. Temperatury laminacji

Czy nie uszkodzi np. farby na karcie albo nie spowoduje jakiegoś wygięcia lub pofałdowania karty. W zasadzie to mnie najbardziej „zatrważa”. Nie chcę po prostu uszkodzić kart.

2. Wycinania kart z folii

Mogę skorzystać z gilotyny, tylko będzie zabawa z precyzyjnym i powtarzalnym cięciem w tej samej odległości od krawędzi kart. Najlepiej jakby karty były ułożone w folii idealnie równo, żeby jednym cięciem załatwiać kilka kart – skorzystam raczej z folii formatu A4.

Dalej – zastanawiam się nad grubością folii, mam dostępne z firmy GBC – standardowa z połyskiem:

- 2 x 38 mic

- 2 x 75 mic

- 2 x 100 mic

- 2 x 125 mic

- 2 x 175 mic

- 2 x 250 mic

Do tego jeszcze ciekawa alternatywa 2 x 100 mic Retrievable – czyli folia, dająca możliwość odzyskania dokumentu (skleja się tylko poza dokumentem a do dokumentu się nie przykleja). Korzystając z tej folii przynajmniej nie muszę się bać, że coś będzie nierówno, zawsze mogę ją ściągnąć. Niestety jeśli temperatura uszkodzi karty to na nic mi będzie możliwość ściągnięcia folii.

Ktoś bawił się w laminowanie kart? Jakieś sprawdzone sposoby? Może nie da się tego zrobić?

Już wiem, przetestuję na kartach z Dominiona, tam było trochę dodatkowych – reklamowych. W kilku innych grach też sobie przypomniałem, że były jakieś karty niezwiązane z grą.

Podziel się/Zapisz

Gettysburg Wallace’a okazał się w moim przypadku grą-bramą do świata gier wojennych. Choć nigdy nie wyobrażałem sobie siebie, jako stratega zgarbionego nad planszą pełną heksów, tak od momentu rozegrania pierwszego konfliktu z Rebeliantami nie jest ta myśl ani straszna, ani odpychająca, a stała się całkiem znośna, ba, nawet dość przyjemna. Wielkiego doświadczenia w tym zakresie nie mam, toteż na razie dryfuję jak ta tratwa z połamanymi wiosłami. Niemniej co nieco poczytałem i doszedłem do wniosku, że Hammer of the Scots będzie idealną grą „następną”. Niestety jak się wkrótce okazało zdobycie własnego egzemplarza nie jest takie proste…

Zacząłem tradycyjnie przeczesywać oferty sklepów rodzimych, które albo tej gry nie miały, albo miały ją w mało atrakcyjnej cenie. Następnie moje oczy zwróciły się za ocean. Choć tam wszystko wyglądało dużo lepiej (nie mogę pojąć, dlaczego w USA gry są tak tanie), to jednak przesyłka spowodowałaby, że wyszłoby dokładnie na to samo, co zakupy w polskim sklepie. Dodatkowo zniechęcająca była jakość elementów oferowanych przez HotS. Wszystko, czego można się spodziewać w pudełku z tą grą, to 50-kilka drewnianych bloczków, kilka kart i mapa, która nawet nie jest podklejona – ot, grubsza tektura znana chociażby z Twilight Struggle wersji NIE-Deluxe. Za namową i poradą Palmera postanowiłem stworzyć własny egzemplarz. Oto co się na niego złożyło:

1. Bloczki drewniane do gier wojennych. Dostępne np. w Luzodajni. Ja na szczęście miałem Palmera, który takimi dysponował w nadmiarze ;-)

2. Papier samoprzylepny. Do stworzenia etykiet.

3. Papier wizytówkowy. Jest wystarczająco gruby do stworzenia dobrej jakości kart.

4. Płótno. Do wydrukowania dobrej, niezniszczalnej mapy, która będzie leżeć idealnie płasko na stole (w przeciwieństwie do wybrzuszającej się tektury z oryginału ;-))

5. Dwa płócienne worki. Do przechowywania bloczków

6. Tuba tekturowa. Do przechowywania całości (mapa zrolowana)

Wszystkie materiały potrzebne do stworzenia gry znalazłem na BGG – jest tam na tyle dużo różnych map do Hammer of the Scots, że naprawdę każdy znajdzie sobie coś odpowiedniego. Tylko etykiety bloczków przerabiałem, żeby można je było łatwo wyciąć i ewentualna nieprecyzja nie zniszczyła etykiet sąsiednich. Wiem, że Palmer ma zupełnie inną wersję zrobioną. Niestety nie miałem okazji jej widzieć. Wszystko oddałem do druku w punkcie ksero – całość zabawy wyniosła około 40 złotych (z bloczkami wyszłoby pewnie koło 50). Najdroższą częścią była oczywiście mapa (50 cm x 70 cm – 28 złotych). Teraz pozostaje tylko przeczytać instrukcję i znaleźć chętnego do potyczki ;-)

Podziel się/Zapisz

Po ostatniej, przedkilkudniowej, dwuosobowej partii Brassa z osadnikiem poczułem silną potrzebę nabycia dodatku do tej gry. Wszystko ładnie, tylko problem jest taki, że dodatek do Brassa nie istnieje bo i po co. Gra jest kompletna i niczego jej nie brakuje. Ja jednak myślałem o dodatku w postaci mapy dla dwóch osób. Oczywiście mapę można sobie względnie szybko spreparować przed rozgrywką, zakrywając niektóre regiony i częściowo rynek surowców ale od czego jestem geekiem i od czego mam dużo wolnego czasu? Zatem szybka piłka i wspomnienia z zajęć pratyczno- technicznych ze Szkoły Podstawowej:

a) ściągnąłem odpowiedni plik z BGG,

b) wydrukowałem mapę w sześciu częściach na kartkach A4,

c) deseczka, nożyk i pozbyłem się zbędnych białych krawędzi,

d) szybki wypad do punktu ksero gdzie miły pan wszystkie sześć części mi zalaminował,

e) nożyczki, taśma klejąca i zgrabnie części ze sobą skeiłem na wzór oryginalnej mapy,

f) i tak niskim kosztem mam gotową mapę do rozgrywek dwuoosobowych,

g) gratis jeszcze do pudełka dorzuciłem 4 plansze pomocy gracza, również zalaminowane,

h) i jestem ukontentowany!

mapy, mapy, mapy

Polecam wszystkim takie prace ręczne. Prace ręczne rozwijają ciało i umysł, powodują przyjemne, szybsze bicie serca a efekt końcowy u każdego planszoholika uwalnia w organiźmie produkcję naturalnej serotoniny- hormonu szczęscia.

Podziel się/Zapisz

W piątek przy okazji przedwigilii urodzin Stanleya mieliśmy okazję w mocno okrojonym składzie chwilkę pociupać na planszy.
Zagraliśmy w parę tytułów, większość w duecie. Z ciekawszych chciałbym opisać rozgrywkę w nową grę Wallace’a – Lądek.
Gra jest tak nowa, że nawet sam Wallace jeszcze w nią nie grał. Fabuła i zasady są oparte na znanym hicie Londyn z jedną tylko różnicą – punkty ubóstwa bierze się tylko raz na koniec gry, a nie przy kazdym aktywowaniu miasta.
Znacznie upraszcza i przyspiesza to rozgrywkę.
W drugiej połowie gry jednak ze Stanleyem stwierdzilismy, że podejrzanie mało czarnych kostek mamy, znaczy zeszliśmy do zera z punktami ubóstwa, a cały czas możemy je odrzucać, mimo że ich nie przybywa.
Doszliśmy wspólnie do wniosku, że Lądek jest grą słabo zbalansowaną i przeciętną. Zdecydowanie jedna ze słabszych w dorobku Martina. Nie będziemy w nią więcej grać. Następnym razem zagramy w Londyn!

Podziel się/Zapisz

Jako że TI bardzo mi się podoba a nie zawsze jestem w stanie znaleźć wystarczającą grupę ludzi do gry. A widząc że TI dużo traci gdy próbujemy zagrać we dwójkę jakiś czas temu zacząłem szukać zasad pozwalających na grę w dwie osoby.

Udało mi się znaleźć zasady tworzone przez weteranów tej gry noszące nazwę Shattered Ascension uwzględniające także grę w dwie osoby . Znalazłem też dość krótki zasady których zastosowanie wydało mi się ciekawe o nazwie Owl Rules,
Jednak nadal pomimo wprowadzeniu zasad z obu autorskich rozszerzeń, gra w dwójkę wydawała mi się niekompletna, postanowiłem dodać do tego zestaw kart wprowadzający odpowiednie wydarzenia mające niejako zastąpić brakujących graczy a zarazem nie komplikujących nadmiernie rozgrywki, Spróbowałem to wszystko połączyć w spójną całość i chciałbym pokazać innym Fanom TI, mając nadzieje że podzielicie się ze mną waszą opinią i doświadczeniem.
Co do zasad zamieszczonych w paczce poniżej, jest to pierwsza wersja co do której mam jeszcze parę pomysłów i planów, ale chcąc ją w końcu pokazać innym postanowiłem na razie nie zmieniać. Z góry też przepraszam za błędy lub brak spójności jest to pierwsza tego typu praca którą sam przygotowałem.
Co do samej gry testowałem ją na razie na proponowanej mapie z SA o nazwie Aeon Throne, która wydaje mi się najciekawszą mapą przygotowaną dla dwóch graczy przez twórców SA
Link do zasad:
http://planszoholik.pl/ti dla dwojga.zip

Podziel się/Zapisz

Dzisiaj piękny dzień spędzany z żoną i córką. Od rana rowerki i przygotowanie do Świąt oraz granie z małą. Żona jakieś ciasto szykuje, więc zagrałem z małą w WollyBally – udało nam się wybić 28 kulek, zanim górna część się zawaliła.  Później jeszcze dwa razy w dziecięce Carcassonne i wynik 1:1. Postanowiłem też przebrnąć przez instrukcję do Genui. Nie czaję jakiejś ważnej rzeczy i albo instrukcja jest źle napisana, albo usilnie coś źle czytam. Połączyłem jednak kilka zdań z instrukcji takich jak:
Graczem rozpoczynającym przez całą grę jest ta sama osoba
następnie
Runda zaczyna się od pierwszego gracza, który staje się Kupcem
oraz
Zaczynając od pola startowego, Kupiec może przesuwać Wieżę z pola ulicy lub budynku, na którym się ona znajduje, na sąsiednie pole.

Z tych 3 zdań wynika, że wieżę przesuwa cały czas ten sam, rozpoczynający gracz. Czy tak nie jest?

Dorzućmy do tego zdanie typu:
Uwaga: Tylko Kupiec może wykonać akcję w budynku nie ponosząc żadnych kosztów. Pozostali gracze zawsze muszą zapłacić Kupcowi za możliwość wykonania akcji.

Co otrzymujemy? Gracz rozpoczynający rządzi!

Kolejna sprawa to:

Kupiec, podobnie jak inni gracze, w trakcie tury może wykonać tylko jedną akcję. W związku z tym może sprzedać prawo wykorzystania pozostałych akcji (związanych z budynkami znajdującymi się na trasie Wieży) innym graczom (patrz rozdział Necjocjacje).

Tu znowu Kupiec – czyli zgodnie z tym co było wcześniej gracz rozpoczynający. Jeśli Kupiec nie sprzeda prawa do wykorzystania kolejnych akcji to pozostali gracze nic zrobią? A przecież tylko Kupiec może przesuwać Wieżę.

Chyba się nie zrozumieliśmy ;)

Podziel się/Zapisz

Oprócz zamówienia realizowanego na innym wątku szykuję się do otrzymania pewnego drobiazgu w przyszłym tygodniu. Mam nadzieję, że jutro pocztonosz ucieszy mnie swoją wizytą i wręczy nagrodę. Wczoraj wydrukowałem sobie instrukcję i dzisiaj udało mi się ją przeczytać po raz pierwszy.

Tym razem postanowiłem podejść do czytania instrukcji trochę inaczej. Zazwyczaj żywiołowo pochłaniałem każde zdanie nie wnikając zbytnio w co i jak. Następnie czytałem po raz drugi starając się ogarnąć całość. Zawsze miałem jednak pewne braki wynikające z tego, że nie pamiętałem czego nie zrozumiałem. Oczywiście rozwiązanie tego jest bardzo proste, ale zawsze zbyt szybko chciałem przedrzeć się do końca instrukcji i nie zagłębiałem się w szczegóły dopóki nie wymagała tego rozgrywka. Tym razem zwolniłem trochę i wszystkie niejasności w trakcie czytania notowałem od razu w trakcie czytania. Zapisane pytania wyraźniej tkwią w głowie i pamiętam o swoich wątpliwościach. Czytając kolejne rozdziały instrukcji spora część pytań znajduje swoją odpowiedź. Przy drugim podejściu postaram się głównie skupić na wątpliwościach, które pozostały i będę czytał pod ich kątem oraz w celu utrwalenia wszystkich zasad. Jeśli drugie wertowanie zasad nie pomoże to pozostanie sprawdzenie w necie i ewentualnie popytanie innych graczy.

To co napisałem jest niby bardzo błahe, ale dla mnie będzie to zmiana standardu, do którego przywykłem – w sumie to nie standardu a chaosu w jakim się poruszałem. Z drugiej strony zawsze wolałem praktykę od teorii i pewnie prawdziwe opanowanie zasad jak zwykle przyniosą dopiero dwie pierwsze partyjki nowej gry.

Za chwilkę siadam do drugiego czytania. Muszę być gotowy na ten tydzień – obiecałem Jankowi granie w tytuł, który kupiłem dzięki niemu ;)

Podziel się/Zapisz

Nawiązując do dyskusji w wątku o Bablu (jaka ładna deklinacja !) postanowiłem się podzielić z forumowiczami wiedzą tajemną z zakresu kupowania na ebayu. Jak każdy wie, czym jest Hollywood dla filmu, Jamaica dla reagge, tym są Niemcy dla gier planszowych, karcianych i towarzyskich. Heimat każdego eurogracza, każdy z nas powinien się czuć za Odrą jak w domu!
Po pierwsze – przecież tam się gry narodziły! Uwe, Klaus, Reiner i Friedemann to postacie, o których każde dziecko będzie czytać w elementarzu!
Po drugie – ceny – konkurencja na rynku gier jest duuużo większa niż u nas, więc i ceny są niższe niż w PL. Zwłaszcza, że masa gier w PL jest kupowana od niemieckiego wydawcy, dokłada się tylko przetłumaczoną instrukcje i sprzedaje 30% drożej niż w Heimacie (są oczywiście wyjątki a konkurencja w PL tez się zaostrza :)
Ppo trzecie – bogaty rynek wtórny – jako że gry są tam w obiegu od 30 lat i co roku pojawia się wiele ciekawych tytułów, łatwo o ciekawe używki w dobrym stanie.

No to czemu wszyscy tam nie kupujemy?

Po pierwsze – trzeba się dogadać ze sprzedającym. Ustalić szczegóły wysyłki i płatnosci, czy wyśle do PL itd. Każdy domyslnie ma ustawioną opcję Versand nach Deutschland, że niby nie wysyła za granicę. Ale każdy chce sprzedać, więc skoro kupujacy płaci za przesyłkę to czemu nie? Istnieją oczywiście faszyści, co to nie chcą Polaka, ale są w mniejszości, zapewniam.
Po drugie – koszty wysyłki. Klasyczne Europudło planszowe – 8,60 eur
karcianka – 4, średnie pudło 7 eur. Niby nie są to olbrzymie kwoty, ale jednak. Chciałem zamowic 3 gry żeby było taniej – wysyłka wyszła 18 eur, więc tak średnio taniej. Najbardziej wkurzające jest, gdy za wysyłkę musisz zapłacić 2 razy wiecej niz za towar – masz wrazenie że coś tu nie gra.
Po trzecie – płatność – najlepiej zapłacić paypalem, ale nie każdy przyjmuje, wiekszość woli przelew. Na szczescie wiele banków w PL ma już przelew SEPA, więc można zrobić przelew kosztem 5 zł.

Ogólnie po wejściu na ebay było wielkie łał i chciałem kupić wszystko. Wydawało mi się tak tanio, że myślałem nawet o zarobkowym handlu importowanymi grami. Niestety, potencjał zysku niewielki, potencjał pozostania z niechcianymi tytułami spory. Ale na własny użytek czemu nie. W Polsce tez często można znaleźć te same tytuły w podobnych cenach, ale na niektóre trzeba długo polować. Tam – wszystko jest praktycznie od reki.

Ogólnie najlepiej byłoby mieć kogoś zaufanego w Niemczech, kto mógłby przez jakiś czas przyjmować paczki, a potem robić megapakę nach POLEN. Jest też inna ciekawa opcja – kurier Hermes oferuje odbiór paczki w punkcie obsługi, np. na stacjach benzynowych. I tak jak ktoś sobie jedzie przez Niemcy, to może ustawić sobie wysyłkę do stacji wspołpracujacej z Hermesem, którą ma po drodze, paczka tam będzie 10 dni leżec i czekać, ty wpadasz i odbierasz paczuszki i jedziesz dalej.

Ja będę jechać na narty 5-12 luty, wiec jak coś to mogę komuś paczkę odebrać :)

Ponizej rozmówki polsko-ebayowskie

Czy wyśle Pan(i) do Polski ?
Schicken Sie nach Polen?

Ile kosztuje wysyłka do PL?
Was kostet Versand nach Polen?

Przyślij mi Niemcze numer konta w standardzie iban i nr swift banku.
Geben Sie mir IBAN Ihres Konto und BIC Ihrer Bank.

Mój adres
Meine Adresse

Jakby ktoś potrzebował pomocy to polecam się

aha – są też fajne ceny w dojczowskich sklepach
np.

http://www.milan-spiele.de/angebote-c-103.html?osCsid=25e9hgm7mdbq0suq6pkv3b3aq7

Koszt wysyłki przy zamówieniu rzędu 400 eur to 12 eur.
Można na wiosnę zrobić jakąś wspólną akcję, bo teraz kazdy obłowiony poświątecznie, trzeba grać w co się ma!!

Podziel się/Zapisz

Parę miesięcy temu w szale zakupowym nabyłem gierkę Babel. Nabyłem ją przypadkiem, trochę od niechcenia, ot szukałem czegoś dla dwojga np Lost Cities, a przy okazji inne przedmioty sprzedającego… OOOO – gra dla dwojga od Uwe Rosenberga, brzmi dobrze, nie kosztuje wiele, biorę!

Pozycja BGG – 501, mało chlubna, ale w sumie niewiele gier dla dwojga istnieje, a do tego nazwisko autora – wątpliwości rozwiane, gra przyszła i czekała 3 miechy na swoją szansę.

Szansę dostała w sobotę o godz 0.00, kiedy po 4osobowej rozgrywce w Wysokie Napięcie towarzystwo się rozeszło i potrzebowaliśmy czegoś dla dwóch. Padło na Babel iii WOW!!! – COOL!!!
Proszę Państwa, to jest to co lubią tygryski – niby spokojna dwuosobowa karcianka – abstrakcyjno-logiczny pasjans, ale ile emocji! O niebo lepsze od Lost Cities (jak obie gry kupowałem lost Cities miało 40 nr BGG nie ma co się za bardzo tym rankingiem przejmować).
Przede wszystkim interakcja – baaaardzo negatywna, adrenalina buzuje, niezgoda panuje, z jednej strony musisz budować, aby zwyciężyć, ale o ileż łatwiej jest niszczyć i kraść :)

Dobrze, teraz na spokojniej postaram się tytuł opisać.

Babel to karcianka dla niepoznaki wyposażona w planszę – w sumie miło ze strony wydawcy, mogli kazać układać graczom karty byle jak na stole, a jednak dali planszkę, aby było ładniej i wygodniej. Stylistycznie bez fajerwerków. Nie, jednak jest jeden fajerwerk – UWAGA – KAMIENNE PIONY! Coś, czego w planszówkach do tej pory nie spotkałem i chyba nieprędko spotkam. W ręce leżą fantastycznie.
Gra polega na budowaniu świątyń – aby wybudowac świątynie,musimy najpierw osiedlić swoich ludzi (czyli wyłożyć karty) w odpowiedniej ilosci. Jest 5 różnych ludów, każdy ma swoje specjalne zdolności i jeśli mamy trzech takich samych ludzików możemy napsuć krwi przeciwnikowi. Z 6 zdolności specjalnych tylko jedna jest pomocna w budowaniu, reszta służy szkodzeniu przeciwnikowi :)
Proste i skuteczne, jeśli się skupimy na budowaniu, gra trwa ok 15 min i przypomina LOST CITIES. Ale jeśli wykorzystujemy pełnie potencjału – gra może trwać i godzinę i przypomina… no właśnie – przypomina tylko siebie samą! Jest dużo emocji, niestety trochę przeklinania, gdy jesteś tuż tuż, a tu przeciwnik zniwelował przewagę bezczelnie kradnąc ci własną krwawica wybudowaną świątynię!
Lekkim problemem jest brak polskiej instrukcji – chyba zrobię sam ściągę dla współgracza, bo jednak przy pierwszych rozgrywkach trzeba zaglądać do źródeł, żeby dobrze pojąć przebieg akcji specjalnych. Są oczywiście ściągi po angielsku, ale nie każdemu to odpowiada :)

Podsumowując – mars – żonie się nie spodoba, ale Ty polubisz :)
Gra to prawdziwa walka na noże – czacha dymi. Losowość kart jest duża i układ kart budowy determinuje przebieg rozgrywki. Polecam ją kombinatorom, eurograczom, agresorom. Odradzam pacyfistom, ameritrashowcom, nielosowym strategom.

Poniżej link do recenzji na BGG, z którą się zasadniczo zgadzam.

http://www.boardgamegeek.com/thread/454377/babel-why-get-it-why-leave-it-and-who-to-play-th

PS
No i dochodzi do głosu wątek kolekcjonerski – gra nie wznawiana, biały kruk, na pewno zyska na wartości :)

Podziel się/Zapisz

Jako doświadczony samuraj – mam już za sobą 2 wojny, w jednej wygrałem, w kolejnej byłem 4 punkty za Grzegorzem – podjąłem się opublikowania dzieła „Szogun – sztuka wojny”. Zawarłem w nich trochę przemyśleń co do optymalnej strategii i uniknięcia błędów – dzięki niemu młodzi wodzowie będą mieli mam nadzieję lepszy start w wyścigu o panowanie w Japonii.

1. Optymalna ilość prowincji – podczas tłumaczenia zasad do ostatniej rozgrywki Grzegorz przytomnie zapytał – „Jaka jest optymalna ilość prowincji?”. Bez wahania odparłem -11 (bo można wykonać wszystkie akcje, zalicytować kolejność i nie mieć problemów z wyżywieniem). Grzesiu pokiwał głową, zajął szybko 11 prowincji i wygrał całą grę.

2. Wojna – moja strategia była taka, że atak na neutralne prowincje przyniesie mi korzyść, ale odebranie prowincji innemu graczowi przyniesie mi korzyść, a konkurencji stratę. Jest to dobra koncepcja o ile przeciwnik ma innych wrogów i nie jest w stanie wszystkich sił rzucić na ciebie. W przeciwnym razie przeradza się to w wojnę na wyniszczenie z efektem bliskim zero – prowadząc agresywną grę i w każdej turze atakując 2 razy na koniec 1-szego roku miałem 10 prowincji, z czego 2 utraciłem w buntach więc nowy rok zaczynałem ze stanem posiadania 8. Grzegorz natomiast spokojnie się przegrupowywał, wykonywał połowę mniej ataków, straszył potężnymi armiami na granicy – i to się lepiej sprawdziło.

3. Odebranie prowincji przed wykonaniem akcji – największą frajdą dla młodego Shoguna jest odebranie przeciwnikowi prowincji zanim ten wykona w niej akcje, np. utrata prowincji, w której planowało się pobór gotówki baaaardzo boli.

4. Awanturnictwo się nie popłaca – moja zaczepna natura skłoniła mnie do zajęcia zasobnej w ryż prowincji MINO. Niestety była ona atrakcyjna dla innych graczy, więc w trakcie gry zdobywałem ją 3 razy i efekt końcowy był taki, że nikt z niej ryżu nie zebrał. Zatem pamiętaj młody Shogunie – nie wpychaj się do prowincji, której możesz nie utrzymać.

5. Budowa – budynki grają największą rolę w punktowaniu, więc dobrze je budować jak najwcześniej – to co wybudujemy w pierwszym roku zapunktuje nam 2 razy! I strzeżmy ich jak oka w głowie!

6. Regiony – każdy bez problemu ma prowincje z budynkami w 2 regionach, ale punktowanie w trzech jest dużym krokiem ku zwycięstwu

7. Mobilizacja vs budowa – najpierw trzeba zbudować armię i Państwo, a potem budować w bezpiecznym kraju. Zrezygnowanie z mobilizacji na rzecz pałaców szybko powoduje, że rywale zajmują to, cośmy postawili.

Mam wielki głód rewanżu – jestem pewien, że z każdą rozgrywką poziom będzie się podnosił i będziemy więcej punktować (teraz zwycięzca miał bodajże 44 punkty, daleko było do końca toru…)

A że przed nami kolejny długi weekend, to szansa na rewanż może się pojawi?

Podziel się/Zapisz

Wczoraj wiedząc, że Stanley będzie na obiedzie, postanowiłem dać mu znać, żeby przywiózł Brassa. Tuż po obiedzie wykorzystałem okazję i porównałem jego Brassa w wersji NL/FR i mojego szwabskiego Kohle.

Pierwsze co po wzięciu obu pudełek rzuca się w oczy to rozmiar opakowania.Na poniższym zdjęciu gry leżą na sobie – Brass nie wystaje! To wina szerokokątnego obiektywu i perspektywy.

Kohle ma pokaźne pudło jak Lacertowy EiT i zajmuje sporo miejsca. Wewnątrz elementy mają duuuużo przestrzeni – zdecydowanie za dużo. Brass pod tym względem wypada znacznie lepiej – elementy mieszczą się na styk a przy tym pudło zajmuje znacznie mniej miejsca w szafie.

Kolejny element do porównania to plansza. W obu przypadkach wykonana solidnie aczkolwiek dzięki wielkiemu pudłu plansza do Kohle jest składana na 4 duże części przez co jest wygodniejsza. W Brassie rozkłada się ją jakimś zygzakiem z 6 części. Jak widać na zdjęciu plansze różnią się też całkowitym wymiarem i rozmieszczeniem niektórych grafik.

Jeśli tylko będziemy patrzeć na karty do obu gier to z pewnością zauważymy, że rewersy różną się od siebie.

Awersy są niemal takie same.

W momencie gdy jednak weźmiemy karty do ręki to od razu wyczujemy przewagę Brassa. Są one bardzo grube, sztywne i mają pewien rodzaj faktury. Wyglądają jak lepsze karty do gry np. Piatniki, które mają plastikową powłokę, jakby laminację. W Kohle są  one cieńsze i bardziej miękkie. Przewagą niemieckiej wersji są białe obwódki rewersów, przez co nie widać tak bardzo rozwarstwiania. W „mosiądzu” jednak wątpię żeby miały zamiar się rozwarstwiać przez swoją jakość.

Kolejne elementy rzucające się w oczy to kartonowe żetony budowli funkcyjnych. W tym przypadku Kohle wnosi pewne ulepszenie i druga „obrócona” strona żetonów ma specjalną obwódkę, która od razu mówi nam czy dany element jest odwrócony czy jeszcze nie.

Wydaje mi się, że jest to bardzo przydatny tuning wprowadzony w wersji niemieckiej.

Niemcy nie poskąpili też drewna na znaczniki i otrzymujemy sporo większe pomarańczowe i czarne kostki. Niby są poręczniejsze, ale z drugiej strony będą więcej miejsca zajmować i mogą większe zamieszanie wprowadzać na planszy. Tego elementu nie jestem w stanie jednoznacznie określić.

Co nam jeszcze zostało? Kasa! Materiał z jakiego są wykonane pieniądze jest taki sam, tak samo brzęczący. W Brassie myli mi się nominał monet i zawsze złote w domyśle są bardziej wartościowe a srebrne mniej. W Kohle nominał monet jest dodatkowo podkreślony wielkością monet. Nie jest to jakiś super bajer, ale trochę pomaga intuicji.

To by było na tyle. Nie da się powiedzieć, która wersja jest zdecydowanie lepsza. Za największą zaletę Brassa uważam karty a na drugim miejscu wielkość pudełka. Paradoksalnie wielkość pudełka jest też wadą Brassa bo przez to trochę się upycha wewnątrz i plansza jest w składana wielokrotnie. Kohle wprowadza natomiast takie małe usprawnienia, aby pomóc graczom w komfortowej rozgrywce. Wybór należy do Was, ale pamiętajcie, że nie ważne którą wersję wybierzecie – ważne żeby mieć tę grę!

Podziel się/Zapisz

Dzisiaj tak jak postanowiłem tak uczyniłem. Zmierzyłem rozmiary pudeł z grami i się załamałem. Na razie ciągle żyliśmy na walizkach i kartonach przeprowadzając co chwilę, więc moje gry zawsze w jakimś nieładzie były i nigdy razem w jednym miejscu.

Dzisiaj wyciągnąłem gry i mierząc je zauważyłem, że nie ma standardów. Źle się wyraziłem. Są standardy, ale jest ich cała masa. Najwięcej gier ma format 317 x 227 mm i zróżnicowaną grubość, drugie miejsce to 375 x 275 mm i również różne grubości. 5 pudełek mam kwadratowych 300 x 300 i grubości 50 mm. Cała reszta to niestety totalny chaos: 432 x 300 x 55, 390 x 240 x 40, 190 x 137 x 67, 253, 180 x 98, 310 x 220 x 7, 201 x 142 x 80 itd, itd. Przyglądając się liczbom doszedłem do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem będą półki o wysokości 350 mm i głębokości 400 mm. Chętnie bym zrobił też kilka niższych półek, ale nie wiem czy jest sens. Większość pudeł będą stała obok siebie, gry o większych gabarytach będą leżeć na sobie a maluszki chyba też na stojąco.

Najgorsze jest to, że mam tak mało gier, że się zmieszczę na jednym regale. Na wszelki wypadek zaopatrzę się w dwa regały, żeby było na przyszłość. Zawsze w międzyczasie można tam książki trzymać. Chyba zrobimy na zamówienie regały, bo będą solidniejsze i cenowo lepiej wyjdą niż sklepowe cuda. Przez chwilę zastanawiałem się nad wrzuceniem szklanych drzwiczek jak sugerował osadnik, ale to nie ma sensu. Książki też stoją na otwartych półkach i dzięki temu, że jest do nich łatwy dostęp to korzysta się z nich. Gry też lepiej żeby były na wierzchu. Zawsze wystarczy wyciągnąć rękę i wziąć ją z półki.

Teraz chyba już widzę sens wkładania alkoholi za szybę – rzadziej się po nie sięga ;)

Podziel się/Zapisz

Dzisiaj sprawdzając maile z planszoholika trafiłem na pytanie, na które nie jestem w stanie odpowiedzieć. Postanowiłem spytać Was i może uda się pomóc a jak nie to przynajmniej wiadomo, że próbowaliśmy :)

Oto apel czytelnika (z trochę poprawioną pisownią ;)

Witam. Poszukuję gry bardzo starej (ok. 1998r) jest to gra przestrzenna o tematyce horroru i były tam różne mechanizmy jakieś pułapki które się uruchamiało wrzucając czaszki. Nie pamiętam jak się nazywała ta gra, coś jak nawiedzony dom lub straszny dom. Proszę o pomoc.

Przyznam szczerze, że nie kojarzę, nie miałem kontaktu z takim czymś.  Strzelam, że to raczej taka dla dzieciaków typu Scooby-Doo Nawiedzony Zamek, ale ten tytuł to jakiś świeży jest raczej.

Znacie coś innego w tym stylu?

Podziel się/Zapisz

No i stało się – doczekałem się pełnej satysfakcji. Jak mawia filozof Jagger „You can’t always get what you want”, ale czasami you get what you want i tak się dziś wydarzyło.

Otóż było wyborne granie w dobrym towarzystwie u Stanleya. Tytuły były mi znane, każdy po razie grany, więc nie musiałem tracić (ups!  – pardon, inwestować) cennego czasu na poznawanie nowych reguł. Co prawda nie każdy współgracz mógł to powiedzieć, ale narzekań nie słyszałem.

Najpierw główna atrakcja wieczoru – Szogun Dirka Henna. Łał, dla mnie 10/10. Po pierwsze lubię strategie, po drugie lubię historię po trzecie lubię walkę – tu miałem wszystkiego pod dostatkiem. Wielki szacun dla autora – dla mnie arcydzieło, największym plusem mechanizm zapewniający stosunkowo krótki czas rozgrywki. Otóż większość planowania i akcji wykonujemy jednocześnie wydając tajne rozkazy. Stąd duża ilość graczy nie wydłuża gry ale ją uatrakcyjnia (w przeciwieństwie do np. Antike, którą tez bardzo lubię, ale nie tak jak Szoguna. Koniec dygresji).  No i wieża bitewna – super sprawa, która pokazuje, że na wojnie fortuna jest potrzebna tak samo jak miecze! Graliśmy w czwórkę – zajęło nam to 2 godzinki, dzięki temu znalazł się jeszcze czas na kolejny tytuł.

A był to Sankt Petersburg, gra którą niesamowicie zjechałem kilkanaście postów wcześniej, która mnie totalnie rozczarowała przy pierwszej rozgrywce, którą byłem gotów się pozbyć jak najprędzej. Za namową Stanleya jednak postanowiłem dać jej drugą szansę i wszystko wskazuje na to, że dam jej trzecią i czwartą. Ale tylko na 4 graczy! Na trzech jest nieźle, na dwoje beznadzieja. Naprawdę zwracam honor panom hoferom (Brunnhofer & Trummelhofer), choc trochę nakłamali pisząc, że to gra od 2 do 4 graczy. No i kijowy jest tor punktów zwycięstwa, a kasę zliczaliśmy na torze punktów z Alhambry:) Ale jest dobrze i na czworo śmiało polecam! Gry nie sprzedaję w każdym razie. Zaczynam myśleć o nabyciu rozszerzeń, ale nie jest to priorytet.

Wszystkim współgraczom bardzo dziękuję, dzięki Wam zostałem dziś SZOGUNEM i PETERSBURŻANINEM – dwukrotne zwycięstwo napełniło mnie ekscytacją. Jeśli pragniecie rewanżu, to ja z przyjemnością dam wam po temu okazję :)

Podziel się/Zapisz

Niestety ostatnio jestem przeładowany robotą i to nie tylko w pracy, ale i w domu, więc na nic nie ma czasu. Dlatego też pewnie trochę opuściłem planszoholika, ale mam nadzieję, że choć weekend będzie ciekawszy. Nawet nagrodę dla naszego zwycięzcy Palmera dopiero dzisiaj zapakowałem i jutro wyślę. Na szczęście Palmer to wyrozumiały i dojrzały człowiek, który nie podał mnie do sądu ;)

Nie będę tutaj się niestety merytorycznie rozpisywał, bardziej technicznie. Dostaję czasem zapytania dlaczego komentarze nie pojawiają się od razu. Odpowiedź jest dość prosta. Jestem wyznawcą wszelkich teorii spiskowych i dlatego:

- pierwszy komentarz danego użytkownika zanim zostanie opublikowany czeka na zatwierdzenie

- komentarze zawierające aktywne linki czekają na zatwierdzenie

Spytacie: czy to jest normalnie? Odpowiem: cholera wie! Ja nie jestem normalny to dlaczego zasady mają być normalne :)

Z drugiej strony nie usunąłem jeszcze żadnego komentarza w historii bloga. Oczywiście nie wliczam w to spamu, który z automatu jest blokowany.

Podziel się/Zapisz