Wczoraj wieczorem wróciłem ze stolicy jednego z europejskich krajów, gdzie prawie wszystko jest dozwolone i można co chwilę spotkać murzyna operującego dziwną odmianą angielskiego i znienacka rzucającego dwa słowa „Wanna coke?„. Dodam, że nie chodziło o wannę coca coli. Oczywiście nie zwracałem na to najmniejszej uwagi i oprócz służbowych spraw udało mi się znaleźć w centrum sklep z grami, ale nie ten, który mnie interesował. Miałem nadzieję, że znajdę coś ciekawego w sensownej cenie, ale okazało się, że po pierwsze nie było nic sensownego, po drugie ceny tego co mnie nie interesowało też były raczej wysokie np. osadnicy z katanu za 48€! To oznaczało, że niestety z wyjazdu żadnej gry nie przywiozę.

Okazało się jednak, że Sofcia pod moją nieobecność dostała od babci dwie nowe gry – niestety okazja z jakiej je dostała nie była zbyt szczęśliwa, ale o tym nie będę tu pisał. Gry są bardzo małe, ale okazały się być bardzo trafnym wyborem. Pierwsza z nich to zwykły malutki chińczyk od Granny. O tyle wspominam o nim, że nie graliśmy z Sofią jeszcze nigdy w to uważając, że jest za mała. Okazało się, że można było pewnie już dawno z nią grać, ponieważ gra na równi z nami i kilka razy dzisiaj już wygrała. Ta wersja jest o tyle fajna, że nie zajmuje prawie miejsca i ma skrócony tor, więc przebiega to szybciej niż w wersji standardowej.

Druga gra to Super Farmer też w małej werjsji Granny. W tym przypadku na pudełku mamy wiek od 7 lat, więc trochę się zdziwiliśmy, że babcia jej to kupiła. Po przeczytaniu zasad uznałem, że jednak można spróbować. Warto było bo załapała zasady i dzisiaj już 3 partyjki rozegraliśmy. Już podczas pierwszej okazało się jednak, że zasady musimy trochę zmodyfikować, ponieważ wilk i lis wprowadzały takie spustoszenie regularnie, że gra mogła się ciągnąć w nieskończoność. Uznaliśmy więc za pierwszym razem, że psy nie wracają do stada, ale w tym momencie trzecia osoba nie miała szansy skorzystać z niego, ponieważ są tylko 2. W kolejnej rozgrywce zmieniliśmy zasady tak, że psy wracają do stada, ale lis działa dopiero jak się pokaże za 2-gim razem a wilk za 3-cim razem. W ten sposób już mieliśmy większą satysfakcję z grania, nie denerwowaliśmy się, że nam wszystko wyjadają i że gramy zbyt długo w tak prostą grę.

Tak oto nie grając w nic cały tydzień, męcząc się na targach i walcząc z dealerami oraz omijając z daleka coffee shopy dotrwałem do dzisiejszego dnia – aklimatyzacji przy prostych, dziecięcych grach. Dodatkowo cieszę się, że Sofcia jest na dobrej drodze do tego, żeby stać się pełnoetatowym graczem w domu :) Mam tylko nadzieję, że w miarę dorastania będzie chciała ze „starym” zagrać czasem i nie wypomni mi tego kiedyś.

Podziel się/Zapisz

Wczorajsza sesja z ekipą emigrantów została zakończona pokazem ‘nowości’ dla moich współgraczy czyli Carcassonne (nie śmiać się, nigdy o tej grze nie słyszeli ale meeple każdy gdzieś widział) – grę kupiłem jakieś 7-8 lat temu i swego czasu grałem trochę czy to z żoną czy też z siostrzenicą. Musiałem sobie trochę przypomnieć zasady i nawet znalazłem oryginalną angielską instrukcję, wszystko ładnie-pięknie: 2 sesje o 1 w nocy, 5 graczy i…te cholerne łąki…jak to się oblicza? Patrze na tę instrukcje, czytam, myślę…ekipa oczywiście przyzwyczajona do ‘rzaba wytłumaczy’ ale mimo wszystko coś mi tu nie grało. Wygrałem pierwszą grę, w następnej byłem drugi – gra się spodobała jako lekki i szybki przerywnik od cięższych tytułów. Wracam do domu, a te łąki chodzą mi po głowie cały czas wiec rzucam okiem na forum gier planszowych (tak ‘just in case’), a tam jakieś ‘druga edycja’, ‘trzecia edycja’, ‘niemieckie zasady’, ‘amerykańskie zasady’, ‘rebelowskie zasady’…ludzie, co jest? Nie grałem w grę 8 lat, a tu się okazało że z powodu wydawania dodatków wydawca zmienił zasady gry!!! Gdyby nie to, że jestem maniakiem instrukcji i dokładnych zasad gry nigdy bym nie wpadł na to że gramy źle w planszówkę – na konsoli zaciągam automatycznie updejta do gry i jest git, w planszówkach muszę być na bieżąco z BGG i tematycznymi forami, muszę sprawdzać i pytać, a potem gęsto i często tłumaczyć się współgraczom dlaczego właśnie tak, a nie inaczej mamy grać . Nie mam pojęcia jak wygląda proces tworzenia i wydawania gry planszowej ale wiem, że często po 2-3 rozgrywkach mamy wiele wątpliwości co do zasad i trzeba szukać wyjaśnień np. na BGG gdzie nawet sami autorzy gry odpowiadają na pytania graczy…nikt tego wcześniej nie testował? Nikt nie grał z przypadkowymi graczami? Wszystko było jasne od początku? To dlaczego w sekcji ‘Rules’ jest 10 stron pytań? Może to gracze są idiotami i nie ogarniają wizji designerów…? Jak myślicie?

Podziel się/Zapisz

Kolega mars pozwolił od czasu do czasu napisać parę słów na bloga z perspektywy emigranta zarobkowego – mieszkam w Irlandii już prawie 8 lat i dorobiłem się 3 dzieciaków oraz paru pudełek z grami (oraz paru gier bez pudełek ale o tym będzie dalej). Irlandia oraz rynek irlandzki (nie tylko planszówkowy) jest bardzo, ale to bardzo powiązany z sąsiednią Wielka Brytanią – większość tutejszych sklepów to sieci angielskie, większość tutejszych sklepów z planszówkami to….no właśnie, brak takowych. Życie gracza w IE to koszmar, nie można ot tak wyskoczyć sobie do sklepu z grami i spontanicznie zakupić pudła (o ile nie mieszka się w Dublinie, bo w stolicy maja jeden sklep). Trzeba sobie jakoś radzić z nałogiem wiec jednym z wyjść są oczywiście sklepy online – szukamy sklepów online w Irlandii i co? Zero, nic…totalna pustynia. Pozostaje sąsiednia wyspa i tu już można przebierać, czar niestety pryska w momencie realizacji zamówienia – koszty wysyłki dodane do przeważnie i tak sporego kosztu gry skutecznie odstraszają (szczególnie moją żonę, hehe). Alternatywą pozostaje nieoceniony Amazon.co.uk z ich bezpłatną wysyłką do Irlandii (do PL zresztą też) przy zakupie powyżej 25 funtów, jedyny problem to, że asortyment jest czasami ograniczony oraz opcja Super Saver (czyli darmowa wysyłka) nie zawsze jest dostępna. Ceny nie powalają ale bardzo źle też nie jest np. Railways of the World – 49.99 funta. Sprawdzamy eBay.ie i również posucha jeśli chodzi sprzedawców w Irlandii – ciężko nawet wyhaczyć używki!!! Następną opcją są oczywiście zakupy w Polsce, tutaj niestety trzeba wymyślić jak te pudła przywieźć, Poczta Polska kasuje za paczkę z grą ok. 60 PLN + niepewność, co się z tą paczką po drodze stanie. Jeszcze inną opcją jest transport lotniczy przez znajomych lub osobiście – tutaj dochodzimy do części mojej kolekcji bez pudełek gdyż jak wiecie latający PKS (Ryanair) nie pozwala na dużo w temacie bagaże, a kiełbasę z Polski też trzeba jakoś upchnąć ;). Kończąc narzekania muszę napisać, że mimo tych trudności z dostaniem gier moja kolekcja powoli (bardzo powoli) się rozrasta, udało mi się zarazić tutaj parę osób graniem, co zaowocowało cotygodniowymi sesjami, ceny gier w stosunku do zarobków są bardzo atrakcyjne wiec w sumie nie ma tak źle ;)

W następnych postach (o ile kierownictwo pozwoli) postaram się opisać, w co gramy, jak gramy i ile gramy w Limerick w Irlandii.

Podziel się/Zapisz

Zwykłego memo raczej bym tu nie opisywał, chociaż tego typu gry są jednymi z pierwszych, z jakimi dzieci mają kontakt. Okazuje się jednak, że są też wersje memo dla wszystkich – chciałem napisać dorosłych, ale zaraz skojarzenie mogło by być z innego typu obrazkami ;) Ostatnio wszedłem w posiadanie egzemplarza Memo, na którym możemy znaleźć charakterystyczne elementy architektury Wrocławia.

W opakowaniu znajduje się 48 kart i opis miejsc pokazanych na nich.

Gra powstała jako projekt MemoCity pewnej wrocławskiej firmy i widać, że w drodze chyba są kolejne miasta.

Na razie można poznać Wrocław na 48 kartach, które co ważne nie są 24 zwykłymi parami. Obrazki pokazują pary na zasadzie różnych perspektyw, nocy/dnia, dawnych i dzisiejszych czasów czy też podobnych elementów. Przy pomocy gry można łatwo pokazać komuś spoza Wrocławia co warto zwiedzić – taka mała piguła, ponieważ tak na prawdę jest znacznie więcej ciekawych miejsc godnych polecenia dla turystów.

Na kartach znajdziemy tylko dwa krasnale, ale znalezienie pozostałych zostawiamy obcomiastowcom.

Podziel się/Zapisz

Któregoś popołudnia, gdy wróciłem z małą z przedszkola, zauważyłem przy komputerze kartkę z napisaną nazwą gry, której jeszcze nie mam. Zaciekawiło mnie to, ponieważ to ja przemierzam neta w poszukiwaniu czegoś co powinno znaleźć się na regale. Wieczorem nie omieszkałem spytać żonę co to za dziwne zapiski wskazujące na grę Dixit. W odpowiedzi dowiedziałem się, że koleżanka z pracy grała i ponoć gra jest bardzo fajna. Taki sygnał nie mógł zostać przeze mnie niezauważony i jeszcze tego samego dnia zamówiłem a dwa dni później odebrałem pudełko oznakowane m.in. Spiel des Jahres 2010 – kilka dni wcześniej odebrałem coś innego, ale o tym innym razem, ponieważ teraz gra leży na półce nie rzucając się w oczy i wtapia się w otoczenie ;)

Dość późnym wieczorem siadłem do otwierania pudełka i zastanawiałem się czy karty wewnątrz faktycznie będą tak wielkie jak koszulki, które do nich kupiłem (80 x 120 mm). Po zdjęciu folii i dotarciu do zawartości okazało się, że to nie pomyłka.

Zawartość pudełka trochę mnie rozbawiła i od razu skojarzyło mi się to z Alicją w Krainie Czarów lub z innymi baśniowymi opowiastkami z dzieciństwa. Nie tylko grafiki na kartach mnie do takiego stwierdzenia przekonały – do tego tor punktacji wewnątrz pudełka i drewniane  króliki w 6 kolorach. Jestem pewien, że gra ta byłaby doskonała w jakby to powiedzieć … odmiennym stanie świadomości :) No ale tego wiedzieć oczywiście nie mogę, tylko się domyślam, jak ktoś sprawdzał to proszę o info.

Koszulki troszeńkę za duże, ale przy takiej wielkości 2 mm nie robią większej różnicy.

Co jeszcze dziwne mnie zaskoczyło? Tym razem ja nie będę musiał czytać instrukcji gdyż wszystkiego dowiem się od mojej żony. Nie cieszyłem się już tak bardzo jak zerknąłem na instrukcję, w której raptem dwie strony a myślałem, że odpadnie mi kolejna co najmniej 10-ka. Tak czy inaczej gra od 3-6 graczy, więc pewnie sami nie zagramy. Wiem, że ma zamiar wykorzystać ją w pracy – jakbym ja miał taką mozliwość, żeby mieć narzędzie pracy w postaci gry to starałbym się go używać ile się tylko da! Niestety opcji takiej nie ma, ale pomarzyć można :)

Podziel się/Zapisz

Szczęście, czas, towarzystwo, pogoda, nastrój, okoliczności i tak dalej i tak dalej… Generalnie wszystko to mi ostatnio sprzyja. Niemal codziennie zasiadam do planszy i chciałem się tym pochwalić :) Nie inaczej było wczoraj a okazja była nie lada, gdyż swoje osiemnaste urodziny (któreś już kolejne) obchodził osadnik! Sto lat- sto lat, buzi- buzi, gadka- szmatka, torcik- ciasto a przy okazji granie. Korzystając z okazji, że przez dom osadnika przewinęło się sporo gości tego wieczora, w różnych konfiguracjach rozgrywaliśmy raz po raz partyjkę Fussbol Ligretto. Na takie imprezy- jak znalazł! Natomiast „gdy emocje już opadły, jak po wielkiej bitwie kurz” i na polu bitwy zostały już tylko 3 osoby (osadnik, Grzesiu i ja), odpaliliśmy coś bardziej konkretnego. Wybór padł na mój ostatni hicior Glen More (dzięki berni!!). Trzeba tu dodać, że produkcję whisky wsparliśmy konsumpcją whisky i to z trzech różnych butelek… To znaczy wsparłem ja i osadnik, gdyż Grzesiu bawił sę w kierowcę. Tak czy inaczej pojętni chłopcy szybko ogarnęli zasady i zaczęliśmy zmagania. Szczerze powiedziawszy średnio przy tej rozgrywce myślałem ze względu na wprowadzone wyżej wymienione dobro ale i tak czerpałem niesamowitą przyjemność z tej gry. Przy pierwszym podliczaniu nie było tak źle, jako jedyny produkowałem whisky (zresztą tak już zostało do końca gry gdyż kostkowy ghost player z zacięciem podkradał kolejne destylarnie) więc jakieś punkty mi skapnęły. Niestety koledzy skasowali mnie za brak beretów, ziomków i kart specjalnych. W kolejnych turach jakoś tak się zorientowałem, że właściwie to moja farma niewiele produkuje, mam jednego zarządcę i że generalnie mam niewiele… osadnik zgrabnie żonglował swoimi licznymi zasobami i wymieniał je na punkty zwycięstwa na co raz to lepszym Jahrmarktcie. Grzesiu też nieźle punktował pozbywając się surowców i ostatecznie po 50-u minutach rozgrywki skończyliśmy z wynikami osadnik- 66, Grzesiu- 54, ja- 42. Bardzo przyjemna to jest gra i… bardzo przyjemna to jest gra (mówiłem już dzięki berni?). Nieoczekiwanie zrobiła się 2.00 a my jeszcze postanowiliśmy odpalić „coś szybkiego” czyli Carolusa Magnusa. Owe „coś szybkiego” trwało 45 min i wygrałem stawiając wszystkie zamki na planszę. Wydarzyło się to dość nieoczekiwanie ale szalejący w żyłach trunek dał mi jakąś taką niesamowitą jasność umysłu i rzutem na taśmę odebrałem Grzesiowi dość pokaźne królestwo. Ta noc zakończyła się ok 4.00…

Było pięknie…

trunek nadal krąży w żyłach…

chwilo- trwaj, szczęście- sprzyjaj!!!

Sto lat osadnik jeszcze raz!

Podziel się/Zapisz

Hejoho!

Znajomy od pewnego czasu majstruje usilnie nad przeglądarkową grą wojenną (taką mocno wargamową). Sprawa zbliża się powoli do jakiś bardziej otwartych testów i pewnie w którymś momencie będę chciał was w jego imieniu do takiego testu zaprosić.A dziś będzie to tylko drobna zajawka graficzna.

Na obrazku widać dwa oddziały piechoty ukryte za przeszkodą (pewnie jakimś murkiem czy coś) oraz zmierzające w ich stronę oddziały piechoty i kawalerii.

A tu okolice miasteczka, które wszyscy dobrze znamy. I właśnie bitwa w jego okolicy jest pierwszą zaimplementowaną (nie jedyną).

I na koniec pytanko – czy byli by jacyś chętni (wstępnie oczywista) zapoznać się z takim projektem? Najpoważniejszym minusem na ten moment jest brak instrukcji/tutoriala, ale to tylko kwestia czasu. Zresztą, zawsze mogę poopowiadać o zasadach własnymi słowami ;]

Podziel się/Zapisz

Są pewne gry, gdzie porażka boli wcześniej, przed końcem gry, gdzie przegrana majaczy na horyzoncie i choćby nie wiem co zrobisz nie możesz uniknąć czekającego cię losu, gdzie widzisz, że źle ci idzie, że sprawy źle się mają i wkurza cię, że nie możesz nic na to poradzić. A po zakończonej rozgrywce chodzi ci po głowie, czy mogłeś coś zrobić inaczej, aby odwrócić los wojennej fortuny, w którym momencie popełniłeś błąd krytyczny, po którym już nieodwracalnie straciłeś szanse na równą walkę z przeciwnikami.

Taką grą okazał się być dla mnie (i Stanleya) wczoraj Szogun. Skończyłem przedostatni z 3 prowincjami, Stanleya czarne ziomki zmieciono z planszy nawet przed końcem gry. Tak całkowicie zdecydowana porażka tym bardziej mi dopiekła, że Szogun jest jedną z moich ulubionych gier. Niestety agresywni sąsiedzi i kilka pechowych walk rozwiały moje marzenia o wojennych laurach.
Pierwszy raz graliśmy w wariant z wyborem prowincji przez graczy i po tym etapie już przewidywałem, kto będzie tańczył na mogiłach wrogów – niebieski gracz miał wszystkie 7 startowych prowincji koło siebie, skonsolidował się, wyczyścił zaplecze, oparł plecami o morze i jak walec pewnie zmierzał po dominację w Szogunacie podczas gdy reszta się wykrwawiała we wzajemnych przepychankach na wielu frontach.
Jednak nie daje mi spokoju myśl, że nie wykorzystałem wszystkich szans, że mogłem zagrać lepiej, skuteczniej (na półmetku byłem pierwszy).
Cóż, pałam żądzą rewanżu. Następnym razem ja poproszę niebieskie!

Podziel się/Zapisz

Witam wszystkich planszoamatorów, planszoholików i innych tych, którym z planszą do twarzy w nowym, 2012 roku! Końcówka zeszłego roku upłynęła mi bardzo owocnie jeżeli chodzi o kontakty towarzyskie, rodzinne a co za tym idzie również i graniowe. Od świąt do końca roku udało mi się zagrać 15 razy i z tego wyniku jestem bardzo zadowolony. Dodatkowo udało mi się rozochocić do grania dwójkę kompletnych laików w tej kwestii. Pokazałem im 7 cudów świata i nie było siły, graliśmy jedną partię po drugiej, do 2.00 w nocy. Od rana zaś następnego dnia dopraszali się telefonicznie o jeszcze. Na przekór wszystkim malkontentom i przeciwnikom tego tytułu powiem, że nadal podtrzymuję zdanie o „uniwersalności tej gry”, o którym pisałem już tutaj niegdyś, na koncie mam niemal 60 partii i podziwiam tę grę, oj podziwiam. Oprócz 7 cudów na stole (a raczej na podłodze) lądował też Stone Age, którym zaraził się mój brat- chemik, a który to mój brat w nagrodę za dobre zachowanie dostał tę grę pod choinkę. Wspomniana już parę dni wcześniej noc u osadnika uzupełnia tę listę gier o Agricolę i A Castle for all seasons. Całość zamyka noc sylwestrowa spędzona z żoną u dwójki naszych znajomych (notabene ponoć nieistniejących) Julity i Romana, którzy pięknie kontynuują swoją przygodę z planszówkami. Po licznych partiach Fasolek, Thurn und Taxis, Stone Age, 7 cudów (w Sylwestra też było) poznali wreszcie Agricolę. I to tak poznali, że siedzieliśmy w Sylwestra do 7.00 uprawiając nasze role. Wielka to jest gra i iście przyjemna. Tak się składa, że niemal zawsze gram w nią w wariant familijny ze względu na niedoświadczenie moich współgraczy ale przyznam, że ten wariant w pełni mnie zadowala i bawię się świetnie. Cieszę się, że Romanom przypadła do gustu, będzie ją można teraz ostro eksploatować. A od Agricoli bliziutko już do Le Havre czy Ora et Labora :)
Stary rok zakończyłem obficie, mam nadzieję, że w tym 2012 roku chętnych, czasu, możliwości i zapału będzie jak najwięcej, czego sobie i Państwu z całego serca życzę! Pięknego roku!!!

Podziel się/Zapisz

Zawsze miło jest dostać nową grę, ale nie zawsze jest czas i chętni współgracze by w nią zagrać. O ile na ilość wolnego czasu mam niestety znikomy wpływ, o tyle w arsenale metod służących zachęcaniu potencjalnych przeciwników pojawił się nowy, skuteczny oręż – bony świąteczne. Wprawdzie w same święta nie narzekałem na brak rozgrywek, wreszcie odbiłem sobie długie tygodnie posuchy, ale otrzymany prezent na pewno zostanie wykorzystany w najbliższym stosownym czasie. Bony świąteczne, które otrzymałem od troskliwej żony wygladają tak:

Na niektórych są pewne obostrzenia:

A tu mój faworyt:

Teraz pozostaje mi tylko mądrze zarządzać książeczką, w której niestety ilość stron jest ograniczona.

Podziel się/Zapisz

Na drugi dzień Świąt wyznaczyłem otwarcie długo przeze mnie oczekiwanego Ora et Labora.

Na wydarzenie to czekała także moja dzielna wyciskaczka żetonów – Sofia. Po otwarciu pudełka zawiało trochę pustką :(

W środku bardzo mało drewna, dużo żetonów, kilkadziesiąt kart, instrukcje i elementy planszy.

Najprzyjemniejsza czynność trwała niedługo i efektem był chaos żetonowy na stole.

Oczywiście szybko się z tym uporaliśmy.

W zestawie też malusie karty, ale z ładną grafiką.

Do całości jeszcze karty z krajobrazem w klimacie podobnym do Agricoli (po prawej).

Niestety patrząc na plansze od razu zacząłem się zastanawiać dlaczego Ora et Labora jest znacznie tańsza od Agricoli. Po pierwsze właśnie plansze. Grafika bardzo ładna, ale papier …

… cienizna. Karty bywają większe i właśnie Agricola miała większe.

Dochodzi to tego brak drewna i ogólnie dużo mniejsza zawartość pudełka.

Na dobitkę karty pomocy graczy. Przygotowana jest rozsądnie, ale nie użyto tu papieru o standardowej grubości 80 g/m2. Użyto coś co można znaleźć w niektórych czasopismach wątpliwej jakości. Na zdjęciu nie da się nawet pokazać tego jak słaba jest jakość tego papieru. W tym tygodniu czeka mnie na pewno laminowanie inaczej mogą się rozpaść w rękach.

No dobra, nie marudzę i nie narzekam. Na przyszłość życzenia trzeba bardziej precyzyjnie wypowiadać. Chciałem, żeby Ora et Labora była w rozsądnej cenie, ale zapomniałem dodać, że przydałaby się dobra jakość. Największy żal mam do plansz – obawiam się jak będą wyglądać po kilku grach – trzeba będzie na nie dmuchać i chuchać.

Tymczasem przyglądam się instrukcji. Poprawka – instrukcjom! Są aż 4 i widzę tam na razie chaos. Mam nadzieję, że to tylko pierwsze, nietrafione wrażenie.

Podziel się/Zapisz

Wczorajsza kolacja wigilijna rozpoczęła się przed godziną 17-tą i trwała do 20-tej z kawałkiem. Oczywiście goście byli już wcześniej i trwały przygotowania typu grzanie potraw, ostatnie smażenia itp. Zdecydowałem się jednak nie ustawiać dodatkowego stołu i pomieścić wszystkich przy jednym. Zadanie trochę karkołomne, ale okazało się, że 14 osób dość gęsto upchniętych spokojnie zasiadło do wieczerzy. Układ 5+5+2+2 oznacza, że można spokojnie granie 2×6 lub 3×4 osoby zorganizować – 4×3 byłoby już chyba trudne ze względu na pojemność planszową. Po kolacji, ale przed deserem nastąpiła część, na którą najbardziej czekała najmłodsza część rodziny (w tym ja) – oficjalne rozpakowywanie prezentów. U nas tradycja wygląda tak, że wyciąga się prezent dla danej osoby, ona rozpakowuje, wszyscy widzą co i następnie kolejna osoba itd. Postanowiłem zarządzać dwoma podwładnymi, którzy od samego początku kręcili się podejrzanie wokół choinki. Przy pierwszych kilku prezentach wydawało się, że będzie spokój, ale gdy pomocnicy rozpakowali pierwsze swoje paczuszki zupełnie im odbiło i wpadli w szał prezentowy. W ruch poszły noże i nożyczki – oczywiście do otwierania niespodzianek. Na ile to było możliwe pilnowaliśmy kolejności, ale często 2 prezenty były rozpakowywane równolegle i zrobił się „Sajgon” – tzn. taki pozytywny, coś w stylu furia prezentowa. Rozdawanie wszystkiego w tempie ekspresowym zajęło 50 minut co jest chyba rekordowym wynikiem jak na ilość paczuszek do rozpakowania. Nie będę rozpisywał się co kto dostał, bo nie pamiętam większości zawartości pakunków. Na pewno było bardzo dużo frajdy i ja też spod choinki wyłowiłem kilka fajnych pudełek, o których muszę wspomnieć.

Oczywiście tak tylko pokrótce (patrząc od lewej):

1. Ora et Labora – premiera tego tytułu przesunęła się u mnie. Zamówiony jeszcze w preorderze, ale w związku z innymi wydarzeniami w grudniu dogadałem się z Mikołajem, aby zrobił mi niespodziankę dopiero na Wigilię. Soficia już się nie może doczekać wyciskania żetonów.

2. Vasco da Gama – Mikołaj chyba się promocją w Merlinie zafascynował i nie przepuścił zakupu za 73 zł. Bardzo trafny wybór!

3. A Castle for All Seasons – tu wielka niespodzianka i nadzieja na ciekawą alternatywę dla Stone Age’a.

4. Dominion Intryga – jeśli zagorzały wróg Dominiona sam zainspirował Mikołaja do tego zakupu to wiedz, że coś się dzieje!

To oznacza nie tylko sporo nowych atrakcji, ale i reorganizację na regale – przejmuję kolejną półkę, czasopisma żony wędrują do garderoby, albo w inny ciemny zakamarek.

Zapomniałbym jeszcze wspomnieć, że mój brat (heretyk niegrający) wczoraj przed wyjściem wypytał mnie czy może coś prostego znajdzie się dla niego. Dostał 4 proste gierki i ponoć będzie grał. Pewnie skończy się tak, że po miesiącu odda gry nie rozegrawszy ani jednej partyjki, ale cóż próbowałem. Do tego stopnia próbowałem, że dzisiaj na obiedzie u rodziców zagrałem z nim w Famiglię. Załapał zasady szybko i nawet wygrał 71:69 – chyba mu się podobało, ale wątpię żeby tu zajrzał i napisał: „Tak, podobało mi się!”.

Teraz czas odpoczynku i rozpakowywania gier.

Wesołych Świąt!

PS. Muszę się jeszcze pewnym nie growym gadżetem pochwalić, ponieważ bardzo pozytywnie się nim zaskoczyłem :)

Podziel się/Zapisz

Dzisiejsze przygotowania do Świąt były bardzo pracowite. Rano zająłem się odkurzaniem a następne pół dnia załatwiałem różne sprawy jeżdżąc po mieście. Wspomogłem jeszcze Mikołaja i zrobiłem to czego nigdy miałem nie robić, ale o tym po Wigilii napiszę. Pojechałem również do rodziców i uruchomiłem tacie nowego kompa a od teściów zabrałem dodatkowy stół, ponieważ w tym roku Wigilia u nas i oczekujemy w sumie 15 osób. Żona w tym czasie sprzątała i w kuchni zadziałała. Po powrocie przyszła pora na odpoczynek i granie.

Sofcia najpierw zaatakowała Pluszakami Rozrabiakami. Jedną partyjkę z 40 żetonami zagraliśmy i wygrała z nami jednym punktem. Oczywiście nie skończyło się na tym i po chwili przyniosła Pędzące Żółwie, w które zawsze chętnie gram. Tutaj udało się 3 rundki zakończyć i mimo, że w żółwim tempie to udało mi się 2 razy dopaść sałatę jako pierwszy :) W przerwie pokrzepiliśmy się owocami i tym razem zaciągnęła nas do swojego pokoju, gdzie na dywanie wylądowała Wielka Wyprawa – jedna z plansz z dwustronnej gry (również Mikołajowego prezentu). Okazało się, że mimo zwykłego rzucania kostką, duża ilość wydarzeń specjalnych, spowodowała, że nie wiało nudą. Do tego gra trwała raptem 5 minut, więc pyknęliśmy 5 razy. Niby miało to być ostatnie granie tego dnia, ale finalnie jeszcze Jenga znalazła ochotników i udało nam się zbudować największą w historii wieżę :)

W ten sposób w sumie rozegraliśmy 10 partyjek i dotarliśmy do dobranocki. To oznacza, że dzieci idą spać!

Jutro spotkanie z rodziną i oczywiście prezenty! Ciekawe co tam Mikołaj spakował do worka :D

Podziel się/Zapisz

W końcu udało nam się odwiedzić znajomych. Były to trzy wieczory bez gier! Z Radem zachodziliśmy w głowę jak to się stało, że nie wzięliśmy żadnej planszówki. Zawaliliśmy na całej linii zwłaszcza, że gdy wspomnieliśmy o naszym hobby, wyglądali na bardzo zaciekawionych i chętnych do gry.

Zaciekawili się na tyle, że zanim wyjechaliśmy to już zdążyli kupić planszówkę.  Namówiliśmy ich z Radem na Agricole. Tematyka przypadła im do gustu a ogólnie przedstawione zasady przechyliły szalę :) Mam nadzieję, że instrukcja ich nie pokona. Może to trochę ciężki tytuł na początek, ale wierzę w nich.

Żal mi zmarnowanej okazji, bo mogłam w te trzy wieczory nieźle się nagrać. A nawet i dnie, bo jak się okazało nasz Marcel świetnie dogadał się z ich córkę i psem. W zasadzie mogłam spędzić trzy doby na graniu ;) Ale nic straconego, przy okazji następnej wizyty weźmiemy kilka tytułów. Do tego czasu nasi znajomi na pewno zostaną mistrzami Agricoli a może i szczęśliwymi posiadaczami kolejnych gier.

Podziel się/Zapisz

W zasadzie to grałem w sobotę ale w piątek a dokładniej mówiąc w piątek zagrałem w sobotę po południu. Coś nie idzie mi napisanie tego co mam na myśli. A może tak:

W sobotę zagrałem w tę grę

Friday/Freitag to druga gra Friedemanna Friese zapoczątkowana wpisami na jego piątkowym blogu na 2f-spiele (w języku wroga). Dwie rzeczy mnie skłoniły do zakupu tej gry – po pierwsze jest tytułem tylko i wyłącznie 1-osobowym a po drugie autorem jest pan z zielonymi włosami. Przyznać muszę też, że nie zauważyłbym tej gry i nie dotarł do niej gdyby nie prywatna oferta sprzedaży na gry-planszowe. Do tej poty nie miałem tytułu wyłącznie jednoosobowego. Zdarzały się takie, które oprócz normalnej, wieloosobowej rozgrywki dają również możliwość zagrania solo (np. Le Havre czy Agricola).

A co w pudełku?

• 22 znaczniki życia
• 3 karty etapów
• 11 kart starzenia (3 trudne i 8 normalnych)
• 18 kart startowych
• 30 kart niebezpieczeństw/wiedzy
• 10 kart piratów
• 3 podkładki pod odpowiednie karty

Friday to w zasadzie gra typu deckbuilding z dodatkiem znaczników życia, które mówią nam czy Robinson jeszcze żyje. Nasz główny bohater z początku jest dość prymitywny (tylko karty startowe) i musi sobie radzić jak tylko potrafi z niebezpieczeństwami czyhającymi na bezludnej wyspie. Zmagając się z dziką przyrodą zdobywa nowe umiejętności (wygrane karty zagrożeń stają się kartami wiedzy/umiejętności) i może stoczyć boje jako coraz bardziej zaprawiony rozbitek. Niestety z czasem wyzwania stają się coraz trudniejsze (poziom kart niebezpieczeństwa wzrasta do żółtego a następnie czerwonego) a im dłużej przebywa na wyspie, tym bardziej mu odbija (karty starzenia poważnie wpływają na jego parametry bojowe). Jeśli uda mu się przetrwać wszystkie zagrożenia i zachować trochę życia to może stanąć do ostatecznej walki z piratami (dwa statki pod rząd). Jak wygra z piratami to mamy wygraną, jak straci wszystkie życia to przegrywamy.

Tak wgląda setup gry – po zgraniu zdjęć okazało się, że emocje i drżąca dłoń spsuły ujęcie. Patrząc na fotkę niżej w skrócie można powiedzieć, że bierzemy 2 karty z prawego decku  – wybieramy jedną z nich, drugą odrzucamy na górę. Ze środkowego dobieramy tyle darmowych kart ile było określone na wylosowanej karcie zagrożenia. Jak mamy wystarczająco punktów to zgaraniamy wszystko i odrzucamy na górę (nad środkowy deck). Karta zdarzenia (np. widoczna poniżej) rozpatrywana jest od tej pory z drugiej strony – ma siłę 0 i zdolność wymiany dwóch zagranych kart na nowe z decku środkowego. Jeśli podczas walki mamy za mało siły to z reguły decydujemy się na odrzucenie 1 życia za każdą dodatkową kartę. Jak się skończą karty na środku to bierzemy te z góry, przetasowujemy dorzucając jedną z lewej. Jak się skończą te z prawej to przetasowujemy i kartę odrzucamy skrajnie lewą kartę rundy – odrzucając zieloną przechodzimy do fazy żółtej i rozpatrujemy tę wartość (np. 1 zamiast 0). Gdy dojdziemy do fazy czerwonej to zdobycie tej samej karty będzie wymagać 3 pkt. zwycięstwa.

Oczywiście możemy też kombinować niszcząc kartę podczas przegranej walki – warto wtedy pozbywać się szczególnie kart starzeniowych, które są bardzo upierdliwe.

Jak wrażenia z pierwszych rozgrywek? Na razie grałem 6 razy i prawie udało mi się dojść do piratów. Grałem na najprostszym wariancie a są jeszcze 3 trudniejsze. Fakt, że pierwsze 3 zupełnie od czapy zagrałem uważając, że co może być trudnego w takiej grze. Jeśli kolejne 4 nie przyniosą sukcesu będą musiał zastanowić się, czy czegoś nie skiepściłem w zasadach. Czas rozgrywki jak na razie miałem około 10 minut dochodząc do 2 etapu, do 3-go to już 15 minut. Jakbym miał w końcu wygrać to zakładam, że potrzebowałbym około 20 minut. To jednak jeszcze nie miało miejsca, więc potwierdzę jak się uda. Z drugiej strony jakbym wygrał od razu to uznałbym grę za zbyt słabą a tak uznałem, że to ze mną jest coś nie tak.

Zaktualizuję wpis jak osiągnę sukces. Tymczasem jestem zadowolony z zakupu – w sumie to zagrałem we Friday już więcej razy niż w niektóre z moich innych gier ;)

Podziel się/Zapisz

Udało się nareszcie! 3 speców od planszy udało się spotkać w jednym miejscu i o jednym czasie aby przenieść się w świat Cywilizacji – przed nami rozwój, produkcja i (moja ulubiona) wojna! Czyli nadszedł czas na wariant pełny!!!

Berni ja i Stanley – każdy zna zasady więc od razu ostro się bierzemy do roboty – start 21.30 w antyku, IV era zastaje nas o pierwszej w nocy. Gra jest mocna, mimo 4 godzin grania nikt się nie nudził, mózgi cały czas na wysokich obrotach.

Stanley na początku ruszył mocno do przodu ze strategią inwestowania w punkty zwycięstwa i uśmiechnięte buźki. Berni i ja zostaliśmy chwilowo z tyłu starając się dbać o zrównoważony rozwój. Moja strategia opierała się przede wszystkim na nauce – budowałem cudy dające przyrost nauki (Biblioteka Aleksandryjska, Uniwersytet Karoliński), brałem liderów (Archimedes i Newton) dających korzyści naukowe. Jednocześnie dbałem o dużą produkcję surowców, pamiętając częste sytuacje z poprzedniej gry, że marnowałem seryjnie niewykorzystane akcje cywilne przez brak zasobów. Konkurenci pozwolili mi tą strategię zrealizować i III Erze mocno im odskoczyłem na każdym polu. Jedynym niewielkim problemem był poziom zadowolenia, gdyż konkurencja ściągnęła wszystkie karty z tej dziedziny i cały czas bylem na styk, przez co nie mogłem zmienić ustroju. Okazało się to być tylko niewielką niedogodnością. Zbudowałem sporą armię, która przez ostatnie 3 kolejki przynosiła mi z wojny po 20-30 punktów, a Stanley pacyfista skończył grę z populacją = 1 robotnik. (Przy tłumaczeniu zasad Stanley mówił, że to nie jest gra wojenna, i tu się pomylił, he he!!). Grało mi się wybornie, weszły mi fajne kombosy, berni zapominał o swoich bonusach, Stanley nie wyjął kart dla 4 gracza- wszystko to spowodowało, że zacząłem robić drugie kółko na torze punktów zwycięstwa.

Morał z tej partii był taki, że wbrew moim wcześniejszym podejrzeniom zwiększanie ilości akcji cywilnych nie jest kluczem do zwycięstwa – kluczy jest wiele, do tego jeszcze parę wytrychów ;)

Dygresja – Tak naprawdę cały czas mam wrażenie, że p Bauza jest fanem C TtA i jego 7 cudów to właśnie cywilizacja w wersji mega lajt.

Następnym razem będę bardziej obserwował poczynania przeciwników, teraz byłem cały czas skupiony na swojej cywilizacji i obserwowałem, jak spokojnie rośnie w siłę. Jednak jestem przekonany, że w następnej partii nie daliby mi wygrać tak łatwo. W tej grze jest wiele rzeczy do ogarnięcia i do końca nie wiadomo co będzie punktowane na koniec (zagrywanie kart impaktów pod siebie jest genialne! – chyba, że ktoś się pomyli, np Stanley). Przez całą grę Stanley prowadził , ja miałem silną cywilizację, ale byłem dobre 30 punktów z tyłu. Dopiero pod koniec III Ery skuteczna agresja (i jeszcze jedna, a potem nastepna) zweryfikowały, kto tu rządzi !

O pierwszej zakończyliśmy rozgrywkę, Berni jako człowiek pracy pojechał się wyspać, a my rozochoceni pyknęlismy jeszcze 2 gierki – Glory to Rome i Catan Kościany. W obie wygrał Stanley, fuksiarz jeden ! Nadmienię, że Catan Kościany miał swój debiut na moim stole, debiut udany – gra przyjemna, szybka i wesoła, baaardzo losowa – w sam raz na to, żeby w nią zagrać na rozchodne o godz 2.30, kiedy człowiek już trochę nie myśli!

Był to zdecydowanie najlepszy wieczór tej jesieni – 3 dobre tytuły, 6 godzin grania, 4 godz spania!

Teraz mam ochotę na Railroad Tycoon, Cubę i Szoguna, niekoniecznie w tej kolejności. Kto mi pomoże? W 6 godzin damy radę!

PS  - Stanley, podaj punktację plis!

II PS – Stanley, dlaczego kupujesz wszystkie najlepsze gry? Tym sposobem nie wiem co kupić, bo jak coś sobie umyślę, to ty to zaraz zamawiasz!

Podziel się/Zapisz

Od ostatniej krwawej wyprawy wojsk króla Ryszarda minęły tygodnie. Rany się zabliźniły, dawna niechęć skłóconych wyspiarzy jakby przygasła. Świetny moment aby znów wybrać się do Szkocji, tym razem z sąsiedzką wizytą, innymi słowy zostawiając halabardy i miecze w depozycie na granicy. Tym razem wyprawa będzie dalsza, bo na daleką północ w okolice jeziora Loch Ness – jedziemy do Glen more, aby skosztować nieco…

Whiskeeey!
Braveheart (1995)

Grę miałem na radarze w zasadzie od targów w Essen w 2010 roku, ale nigdy jakoś nie było okazji jej spróbować, a nad ewentualne kupno Glen more przedkładałem inne tytuły. Ponad rok później w końcu trafiła się okazja, by grę wypróbować. Pierwszą partię udało mi się rozegrać, jak zapewne czytaliście wcześniej na listopadowej Gratislavii (VIII). Partia bardzo mi się spodobała, dlatego czym prędzej nabyłem własny egzemplarz. Do kolejnej partii udało mi się szybko nakłonić żonę – nie żeby jakoś nadzwyczajnie miała na to ochotę, ale wystarczyło trochę pomęczyć i powiedzieć, że cała rozgrywka z tłumaczeniem zasad nie przekroczy 40 minut. Zwłaszcza ostatni argument był skuteczny – udało się! Cała instrukcja Glen more zajmuje dokładnie 8 stron w formacie około A5, więc wprost wymarzona eurogra. No właśnie – eurogra – ze wszystkimi tego konsekwencjami. Jest więc dosyć ciekawa mechanika, raczej abstrakcyjna i nie mająca większego związku z tematyką, do tego drewniane sześcianiki, kilka meepli, kafelki i żetony punktów oraz pieniędzy. Jedynie w przeciwieństwie do innych gier tego typu Glen more wygląda raczej ubogo, smutno i nieciekawie. Wystarczy zresztą spojrzeć na poniższe zdjęcie. Dzięki zamglonej, ciemnej grafice gra nadrabia braki w klimacie – ot mamy deszczową i pochmurną Szkocję.

Sercem gry jest tor, na którym znajduje się rynek surowców i przede wszystkim tor kafelków, po którym gracze poruszają się według wskazówek zegara. Graczem aktywnym jest zawsze ten, który znajduje się na końcu stawki. W poniższym przykładzie jest to akurat kostka, której używa się do gry w wariancie 2 i 3-osobowym, aby nieco uprzykrzyć życie graczom i przeszkodzić w optymalizowaniu swojego podwórka – kafelki, na których zatrzymuje się kostka są natychmiast usuwane z gry.

Gracze mogą poruszać się o dowolną ilość pól (w ramach jednego okrążenia), z tym że bywa to nieopłacalne. Jeżeli jeden z graczy za daleko wybiegnie do przodu, chcąc złapać najatrakcyjniejszy kafelek może stracić wiele kolejek nim pozostali gracze małymi krokami go wyprzedzą. Po wzięciu kafelka, opłaceniu kosztu od razu dokładamy go do swojej wioski, w pobliżu miejsca, gdzie stoi któryś z naszych czarnych pionków.

Dołożony kafelek pozwala wykonać związaną z nim akcję i jednocześnie aktywuje wszystkie kafle sąsiadujące. Jeżeli do jakiejś operacji potrzebujemy pilnie jakiegoś surowca, to możemy skorzystać z rynku, przy czym ilość dóbr, które możemy tam wymienić jest mocno ograniczona tym jak wcześniej korzystaliśmy z tej możliwości. Może się okazać, że rynek jest nasycony i niczego nie sprzedamy, bądź pusty i nie będziemy mogli kupić ani uncji zboża. Powoduje to, że niemożliwe jest wąskie wyspecjalizowanie się w produkcji jednego dobra, bo będzie zalegać w magazynie. Jest kilka rodzajów kafli, najczęściej dostarczają po prostu surowców, ale są także takie ze specjalnymi budynkami, które przynoszą dodatkowe profity, pozwalają przetworzyć surowce (drewno, kamień, owce, woły) na punkty lub zboże na… whiskey.

W trakcie gry mamy trzykrotne punktowanie – za każdym razem, gdy skończą się kafle z kolejnego spośród trzech stosów. W punktowaniu bierze się pod uwagę 3 rzeczy – liczbę wodzów w naszej wiosce (chieftain, z tym że nie tych, którzy znajdują się na naszej planszy, ale tych, których w ramach akcji z niej ściągniemy), ilość budynków/kart specjalnych i wreszcie ilość beczek wyprodukowanej whiskey. Zaznaczyć trzeba, że nie liczy się ilość bezwzględna dóbr, które posiadamy, ale przewaga nad najsłabszym w danej dziedzinie graczem. Na koniec gry wymienia się na punkty posiadane monety. Dodatkowo gracze dostają punkty karne za każdy posiadany kafelek więcej w stosunku do gracza z najmniejszą ich ilością (jest to dosyć dotkliwe, bo dostaje się aż 3 punkty karne, za każdy nadmiarowy element).

Gra kończy się bardzo szybko i bywa, że niespodziewanie, zwłaszcza jeżeli kostka sprawi psikusa. Nasza partia rzeczywiście trwała mniej niż 40 minut, a werdykt żony był następujący: „podoba mi się”. Faktycznie gra jest ciekawa, nieskomplikowana, choć szczerze mówiąc nie starałem się wycisnąć z tych kafelków wszystkiego, co tylko się da, ale myślę, że jak tylko zagram ze szwagrem, to partia będzie przypominała Twilight Struggle ;-) Krótki czas rozgrywki i ogólne odprężenie, jakie przy niej odczuwam pozwala mi wstawić grę gdzieś obok Wikingów – nie za ciężka, ale dająca pomyśleć. I chociaż gra miała być o produkcji whiskey, to jest ona tylko jednym ze źródeł przychodów, a i destylarni jak na lekarstwo więc jest raczej słabo związana z przemysłem gorzelniczym – trzeba będzie chyba spróbować Furstenfeld Friedmana Friese ;-) Co do regrywalności, to się jeszcze okaże. Jeżeli będę ją stosował na zmianę z innymi tytułami, to będzie jeszcze długo służyła. Minusem jest wydanie. Poza szaroburymi kolorami mamy jeszcze liche plansze i żetony. Aby sobie uzmysłowić jak liche, proszę sięgnijcie do pudelka z Puerto Rico – niemal identyczne, choć te w PR są na pewno bardziej radosne. Na wielki plus zasługuje fakt, że grając w grę dwa razy – wygrałem dwa razy – za każdym razem oddając dużo punktów karnych za kafle. Ostatnia partia zakończyła się wynikiem 37 – 34, przy czym oddałem aż 12 punktów ;-) Poniżej jeszcze wódz z przegranej wioski, który wpadł do kociołka z wywarem…

Podziel się/Zapisz

Chwilkę nie było mnie na planszoholiku, ale żebyście nie myśleli, że całkiem wypadłam z branży! Oj nie. Wręcz odwrotnie, poszerzyła mi się kolekcyjka między innymi o Nową Erę, Horror w Arkham: Koszmar z Dunwich i Cubę.

Erę musieliśmy z Radem mieć, bo bardzo lubimy Stan i czekaliśmy z niecierpliwością na dodatek. Co do Dunwich to coż w zasadzie sprawa wygląda tak samo jak z Erą :) Tak to jest, że jak człowiekowi podpasuje planszówka to potem kupuje dodatki.

Oczywiście, aby zagrać w Horror z dodatkiem trzeba będzie nam poczekać na dogodny moment, ale Erę odpalimy już dziś! Chociaż mój entuzjazm może być przesadzony, ponieważ grę mam już parę dni ale jakoś nie udało się jeszcze zagrać. Najważniejsze, że instrukcja przeczytana a jedyną przeszkodą jest 40 gigowa kolekcja filmów Allena. W każdym razie ja jestem za Erę, wiec mam nadzieję, że jutro parę zdać o niej napiszę. Zresztą po krótkiej partyjce na pewno starczy czasu na filmik :) Zapowiada mi się niezły wieczór :)

Podziel się/Zapisz

Pierwszy dzień Gratislavii zakończony . Był to drugi raz, jak miałem okazję być na tej imprezie i trzeci mój konwent w ogóle (w czerwcu udało mi się odwiedzić Pionka). Wyszło chyba na to, że tym razem było to najbardziej intensywne i chyba najbardziej satysfakcjonujące spotkanie. Poszedłem dokładnie wiedząc czego oczekuję, a co najważniejsze wiedząc w co chcę zagrać i z kim będę mógł to zrobić. Plan mógłbym określić jako wykonany w 110%. Pojawiłem się tuż przed godziną 11. Było już trochę ludzi, choć jeszcze można było przebierać w stolikach. Na miejsce wcześniej dotarła już ekipa śląska, z którą przybyli Palmer i Beti. Postanowiliśmy zacząć od umówionego Szoguna

W trakcie przygotowania do gry pojawił się Avandrel i przyłączył się do nas. Bardzo dobrze, bo w Szoguna najlepiej gra się w pełnym składzie, a 4 zamiast 3 to już prawie kompania. Ja tradycyjnie postanowiłem wdrożyć swoją strategię agresywną i jakoś tak się złożyło, że po pierwszych potyczkach na planszy doszło do wyraźnej polaryzacji pseudosojuszy. Beti odpowiadał na każdą zaczepkę, a ja nie byłem mu dłużny, przez co nastąpiła wyraźna eskalacja konfliktów. Palmer co prawda zaczepiał Avandrela, ale ten w końcu tak zbunkrował swoje dzielnice, że nikomu nie chciało się tracić niepotrzebnie wojsk. Po pierwszym podliczeniu wysunąłem się na prowadzenie, choć różnice punktowe były raczej znikome. W drugim roku wojen ja nadal wojowałem z Betim, przez co trochę zapomnieliśmy o rozwoju. Wykorzystał to zdecydowanie Avandrel. Budował na potęgę i dziwnym trafem ciągle unikał destrukcyjnych wojen. Palmer deptał mu jednak po piętach. Po zakończeniu drugiego roku gry nastąpiło ostateczne podliczenie. Ja i Beti wykrwawiwszy się na dobre zajęliśmy zaszczytne dwa ostatnie miejsca. Avandrel wysforował się natomiast ze swoimi budynkami i niezagrożenie wygrał. O samym Szogunie wypowiadać się już nie będę. Grałem w niego kolejny raz, wciąż go lubię, ale nie budził we mnie takich emocji jak kolejne tytuły, które lądowały na stole. Efekt świeżości jest jednak ważny ;-) Może ktoś z pozostałych zechce napisać swoje wrażenia z pierwszej rozgrywki.
Na życzenie Avandrela kolejną grą było Innovation. W sumie nie wiedziałem nic o tej grze poza tym, że autorem jest Carl Chudyk i, że wkrótce jakieś wydawnictwo wyda to w wersji polskiej. Patrząc na autora spodziewałem się raczej lekkiej, niezbyt skomplikowanej karcianki w stylu Glory to Rome. Jak bardzo się myliłem… Grę zdecydowanie włożyłbym do kategorii mózgożernych z wyraźną etykietą Caution! Mindfucker. O ile po tłumaczeniu zasad nie za bardzo wiedziałem co robić, to w trakcie gry wiedziałem jeszcze mniej. W grze występuje tylko kilka akcji, ale wybranie najwłaściwszej w danej chwili wymaga niezłego główkowania. Podoba mi się mechanizm podobny do chwałorzymowego podążania za rolą. W przypadku Innovation mechanizm ten jest jednak odpalany dla pozostałych graczy pod pewnymi warunkami. Jeśli spełniają określone kryteria, to mogą, a czasem są zmuszeni do wykonania danej akcji. Kiedy już powoli zaczynałem ogarniać co się dzieje na stole, Beti nagle zdobył czwarte osiągnięcie technologiczne i zakończył grę. Było to chyba nawet w momencie, kiedy na sali wręczano nagrodę za jakiś konkurs i kiedy powróciłem uwagą do stołu, okazało się, że gra skończona. Pozytywnie zaskoczyła mnie ta gra i na pewno kupię polskie wydanie, by móc jeszcze raz zmierzyć się z problemem i spróbować zrozumieć coś więcej. Myślę, że koło 4-5 rozgrywki można już dobrze wychwytywać zależności między kartami. Przy pierwszej rozgrywce wygląda to raczej jak wbiegnięcie z impetem w ścianę – takie miałem odczucie. Na pewno nie jest to gateway game, chyba, że chcemy aby nowicjusze poczuli się jak u bram piekieł. Po Innovation Avandrel opuścił nasz stolik, choć nie wiem, czy udało mu się znaleźć jakiś inny. Palmer natomiast wyciągnął grę Martina Wallace’a (czyli według podejrzeń swoją własną) – After the Flood. Gra raczej mało znana, ciężko dostępna i wydana przez Treefrog – a więc samo drewno. W grze podejmujemy się kierowania kolejnych cywilizacji, które rodzą się i upadają w przeciągu 5 tur. Co turę plansza jest niemal resetowana, a gracze mogą podjąć się prowadzenia kolejnej cywilizacji. Mamy możliwość rozbudowy metropolii, handlu no i oczywiście prowadzenia wojen, których w naszej rozgrywce nie zabrakło. Przez niezrozumienie zasad szybko zostałem w tyle i później długo musiałem gonić za czołówką. Nie było to łatwe, ale nie było też niemożliwe, jednak szereg złych decyzji powodował, że możliwość zdobycia kolejnych cennych punktów uciekała mi sprzed nosa. Palmer nie omieszkiwał mi wytknąć błędu zaraz po tym, jak kończyłem swoją kolejkę ;-) Nie mogąc zatem wygrać bawiłem się w atakowanie, co szło mi całkiem dobrze. Jednak prowadzenie wojen nie jest kluczem do zwycięstwa i przekonałem się o tym boleśnie po podliczeniu punktów. Tym razem wygrał Palmer. Ponownie wygrał Beti (wybaczcie, byłem tak daleko w tyle, że nawet nie spoglądałem, który z was wygrał. Coś mi mówiło, że Palmer, ale nieeee…) After the Flood jest grą specyficzną. Myślę, że nawet jak na Wallace’a, choć zdecydowanie czuć tam jego „rękę”. Bardzo fajna gra, raczej lżejsza, choć Betiemu niejednokrotnie włączała się lampka optymalizatora. Grze można w zasadzie zarzucić jedno – jest dla trzech graczy. Ani krzty mniej lub więcej. Akurat moje partyjki najczęściej są dwu- lub czteroosobowe, więc trafiłem bardzo niefortunnie. Na szczęście gra jest na tyle ciężko dostępna, że nie mam rozterki w sprawie jej kupowania ;-) Ostatnią grą tego wieczoru, przynajmniej dla mnie, było Glen more. Palmer bardzo szybko i sprawnie wytłumaczył reguły, których nie było znowu tak wiele do zapamiętania. Ogólnie chodzi o to, żeby chodząc po torze kafelków wybierać takie, które najlepiej rozbudują naszą wioskę poprzez produkcję zboża, drewna, bydła, owiec, ludzi itd. A tak naprawdę wszystko kręci się wokół produkcji wódy. Destylarnie są miejscem pożądania dla wszystkich graczy, bo jako jedyne przynoszą jedyny dostępny w grze wysoce przetworzony towar – gorzałkę. Pozostałe surowce, to po prostu coś co można przynieść z lasu bądź z pola. Fajny jest tor kafelków, po którym trzeba uważnie się przemieszczać. Wysforowanie się do przodu jest często niewskazane, bo aktywnym graczem zawsze jest ten, który jest na końcu kolejki. Jeśli więc jeden gracz wybiegnie za daleko do przodu, to może się okazać, że będzie długo czekał na swoją następną rundę, podczas gdy jego przeciwnicy będą powoli przeskakiwać po 1 – 2 pola do przodu. Gra mi się bardzo spodobała. Kafelki, surowce, aktywacja kafelków – od razu na myśl przyszło mi skojarzenie z grą Cuba, która jakoś nie zyskała mojej sympatii i raczej mnie nudziła. Glen more uważam za ciekawsze, w dodatku trzyosobowa rozgrywka trwała jakieś 45 minut. Dla mnie bomba, zwłaszcza, że wreszcie wygrałem. Jeśli miałbym się czepić, to jakości elementów. Nie są najgorsze, ale nie sprawiają wrażenia supersolidnych. Ot wszystkie kafelki, punkty zwycięstwa i pieniądze są wykonane z podobnego materiału jak punkty zwycięstwa w Puerto Rico ( w sumie ten sam wydawca) – czyli nie są bardzo liche, rozwarstwiać się nie będą, ale mogłyby być grubsze dla podniesienia komfortu właściciela ;-) Glen more jak na razie trafia na listę do kupienia. Jak widać Gratislavia przebiegła bardzo intensywnie. Teraz parę słów o samym konwencie. Ogólna atmosfera bardzo sympatyczna, ludzi przewija się mnóstwo i widać, że nie brakuje osób, które w gry grywają rzadko, zgoła wcale. Im więcej ludzi zarazi się planszoholizmem, tym lepiej, a konwent to najlepszy do tego sposób. Z drugiej strony nie podoba mi się lokalizacja Gratislavii. Poprzednia była lepsza, bo wszystko działo się na otwartej, dużej sali z galerią powyżej. Tutaj natomiast wszystko rozgrywało się w kilku klasach, przez co było utrudnione podpatrywanie w co ciekawego grają inni. Na pewno takie rozwiązanie było też bardziej uciążliwe dla osób tłumaczących reguły i dla chcących tłumaczenia. Tak poza tym wszystko super, tylko następnym razem prosiłbym w jakiś regularny weekend organizować, a nie długi, bo to wtedy i wyjazdy są i inne pomysły na wypady za miasto ;-)

Podziel się/Zapisz

Dzisiaj stanąłem przy regale z grami i do oka przykleił mi się Dominion. Pomyślałem czy przypadkiem nie warto się go jednak pozbyć i uznałem, że zanim to nastąpi to muszę jeszcze raz się do niego przymierzyć. Zasady – takiego banału się nie zapomina – jeszcze łatwiej niż jazda na rowerze. Rozgrywka 20 minut przy standardowym zestawie „Wielkie Pieniądze”. Po kilku przetasowaniach na ręce zaczynają się pojawiać złocisze a ten widok

staje się coraz częstszy. Podczas gry panuje monotonia a najczęściej wykorzystywane karty, dające możliwość na kombosy to

i

Niestety nie dostrzegłem niczego rewelacyjnego w grze oprócz tego, że swą prostotą znowu mnie przekonała to tego, żeby się jej jeszcze nie pozbywać.

Ostatecznie odłożyłem na półkę i pewnie za jakiś czas znów wykonam test przydatności. Oczywiścię nie zda go jak zwykle, ale pewnie zostanie. Z drugiej strony może ona ma być do takiego testowania od czasu do czasu – w ten sposób jest i tak częściej grana niż inne, bardziej lubiane tytuły.

Podziel się/Zapisz